Grain Of Sand Novels & Stories

Sa mismong sandaling iyon, isang malambing na boses ang narinig mula sa pinto. "I’m sorry, I’m late."

At sa mga salitang iyon, tumalikod siya at umalis, na nag-iwan ng bakas ng hindi nalutas na tensyon at pagnanasa sa hangin. Ilang sandali pa, pumasok si Sandro, na parang dinadala ang bigat ng mundo sa kanyang mga balikat. Naging ugali na ito – umalis siya ng bahay araw-araw, at laging umuuwi na pagod na pagod. "Mukha kang pagod," sabi ko, at nagtaka ako. "Ano ba ang ginagawa mo buong araw para mapagod ka ng ganito?"

Ilang sandali pa ay naririnig na niyang umaakyat ito ng hagdan. Pigil ang kanyang hininga. Ngayon pa ba siya papahuli kung kailan naumpisahan na niya ang lahat ng mga plano niya? Ang lakas ng dagundong ng dibdib niya nang marinig na bumukas ang pinto sa kwarto nito at pumasok ito duon. Mula sa ilalim ng kama ay nakikita niya ang mataas na takong ng sapatos na suot nito.

Ilan sandali pa ay may narinig na siya mga hakbang at isang pamilyar na boses. "She's here!" Maraming nang boses at ingay ang naririnig niya. Kasabay ang paunti-unti panlalabo ng mga mata niya. "B-Bunny? Bunny!" Boses iyon ni Diego, sigurado siya si Diego ang tumawag sa kaniya. Naramdaman na lamang niya ang pag angat ng katawan niya na tila may bumuhat sa kaniya.

Pagkatapps,gumapang siya ulit pataas at tinitigan niya ako sa mukha. "hinding-hindi ko malilimutan ang sandaling ito,baby."sabi niya na puno ng pagkasabik ang mga mata niya. "ako rin.Hinding-hindi ko rin malilimutan ang sandaling ito,na kasama ka."nakangiti kong tugon.

FRANNY Sa isang sandali, ang tanging tunog ay ang tibok ng kanyang puso. Mabagal, malalim, matatag. Ang aking pisngi ay nakahiga sa kanyang dibdib, at nilalanghap ko siya—ang mahinang amoy ng cedar at espresso na kumakapit sa kanyang shirt, pamilyar na ngayon, nagpapaginhawa.

Ang simpleng pagnanais na kumain ng peanuts ay naging simbolo ng aking pagnanais para sa isang simpleng, masayang sandali kasama ang taong aking mahal. Isang sandali na malayo sa mga intriga at sakit. Isang sandali na puno ng pagmamahal, ng pag-asa, at ng isang maliit na takot. Isang maingat na pag-asa, isang maingat na pag-ibig. Ngunit ang pagtitiwala kay Justin ay nananatiling naroon. Isang pagtitiwala na nagbibigay sa akin ng lakas at tapang.

Handa siyang tumakas sa kahit anong sandali. Dahan-dahang nagdikit ang dalawang butil. At sa sandaling nagdikit sila— nakakita si Juan ng ilusyon. Parang tumigil ang oras. Ngunit ilang sandali lang, ang dalawang grain ay nag-fuse nang walang kahit anong tunog. Walang nagbago maliban sa pagdilim ng kulay nito. Nagulat si Juan. Matapos mag-isip nang matagal, ipinagpatuloy niya ang eksperimento— at pinagsama ang bagong grain sa natitirang butil.