Gumawa Ng Sariling Parabula Novels & Stories

' Parang natural na natural lang din pakinggan dahil hindi mali ang grammar at deretso ang pagkakasalita. Tumikhim siya, ayaw niyang ipakita rito na natatawa siya sa tuwing nagtatagalog ito. Baka biglang sabihin nito, maghubad siya ng panty at itali ang palda niya pataas, mas masaklap iyon.

Itinaas ni Ruby ang kanyang mukha upang matugunan ang tingin ng lalaking pinakaayaw niyang makita sa buong buhay niya. "Nawala na ang lahat sa akin, nang magpasya akong ipaglaban ka. By, miss na kita, bumalik ka sa akin. Sinasumpa ko, pagkatapos nito maaari mo akong parusahan habambuhay, tatanggapin ko." "Makasarili ka, nagpapasya ng parusa para sa iyong sarili. At ang parusa na iyon ang pinakamadali mong magagawa."

“Nang araw ng paligsahan, dumating ka na may dalang napakalaking saranggolang alupihan. Ang mga saranggola ng ibang bata ay bahaghari o kaya’y isdang ginto, pero ang akin ay isang itim na alupihan.” “Kahit na pinakamataas at pinakamalayo itong lumipad, umiyak pa rin ako noon. Nang tanggapin ko ang parangal, kailangan ko pang bitbitin ang nakakatakot na alupihan sa entablado kaya lalo akong umiyak.” “Pagkatapos, si Kuya Stephen naman ang gumawa ng saranggolang paru-paro para sa akin at saka lamang ako napatahan.”

Nabulunan pa ako Makakuha nga ng C2 Bubuksan ko na sana yong C2 na kinuha ko ng makarinig ako ng mga parang mahinang naglalakad na mga tao May parang mali at masama akong naramdaman sa mga yapag na yon kaya dali dali ako umupo at nagtago sa ilalim ng lababo Habang lumilipas ang mga segundo, pabigat ng pabigat yong paghinga ko at mas palapit ng palapit yong mga yapag na naririnig ko kanina pa

Hindi parang kalaban. Parang isang taong takot na baka mali ang galaw at tuluyan nang mawala ang natitirang hininga. Lumuhod siya sa tabi nito at inilagay ang dalawang daliri sa leeg niya. Naramdaman niya ang pulso—mahina, ngunit nariyan. Buhay pa. Isinara ni Gray ang mga mata niya, saglit lang, parang panalangin na hindi niya alam kung kanino iaalay.

At parang gusto niyang magdiwang bigla. Parang may kung anong gumaan sa dibdib niya na hindi niya inaasahan. Parang may kung anong pag-asa na biglang sumulpot sa loob niya. Gusto niyang ngumiti ng subrang laki. Yung tipong hindi niya mapipigilan ang sarili niya na ipakita kung gaano siya kasaya sa natuklasan niya. Kung hindi lang niya pinipigilan ang sarili niya ay baka napangisi na siya ng todo habang nagmamaneho.

bulong ko sa sarili Dahan-dahan nakong bumangon dahil masakit ang aking tagiliran dahil parati akong patagilid kung matulog dahil para akong nalulunod Kapag naka tiyaha sa kama, ganon daw yun sabi ng Doctor kapag kambal ang pinagbubuntis kaya laging tagilid dapat pag humiga

dire-diretso niyang utos. I wanted to complain, pero pinigilan ko ang sarili ko. My tongue pressed hard against the roof of my mouth, holding back the sharp words begging to come out. Pupunta ako sa lugar na wala akong alam, tapos ni pangalan ng babaeng pupuntahan ko, hindi niya sinabi. Ano bang klaseng parusa ‘to?

I feel like going crazy and I know, I will always search for this feeling and I will do everything to feel my cum again. Parehas naming inilabas ang aming ungol sa aming bibig. Nagpalitan kami ng halik habang patuloy pa rin akong umaayod sa titi niya. Ang dulas, sobrang dulas at ilang segundo lang ang makalipas ay parang bumalik na muli sa normal ang aking pakiramdam. Umalis na ako sa ibabaw niya at tumulo sa kanyang tiyan ang t***d niya na galing sa aking looban ng p**e. Agad akong nagdiretso sa cr at naghugas ng katawan.

Sa halip, talagang mainit ang pakiramdam nito sa kamay. Samantala, si Fabian, na gumagamit ng sarili niyang parasito para linisin ang sarili sa lason sa loob niya, ay nagmulat ng kanyang mga mata. Bigla niyang nalaglag ang kanyang panga at hinayaan ang parasite na lumabas sa kanyang bibig at bumalik sa clay jar.