Novelas y relatos de Happy Sad Mask

Gusto ko nalang tuloy takpan pati iyon. "Is this okay with you, babe?" Malambing kong tanong rito. "I can still see, Mom. The holes fit in my eyes and I can breath properly with this, so it's fine. It's just slightly uncomfortable but we'll remove it later, right? But, am I still handsome though? Even if I'm half covered with this annoying mask?" I chuckled. "Of course. You're handsome. Always have been and always will be, my love." I kissed his lips slightly before wearing my mixed in red and black mask.

Sa gilid ng mata ko, nakita ko siya. Matangkad. Nakasuot ng dark suit na sobrang simple pero halatang mahal. At ang mukha niya-natatakpan ng mask. Hindi costume mask. Kundi isang minimalist na elegant mask na itim, parang bahagi ng kanyang image. Walang emosyon na makikita, walang bakas ng ekspresyon. Grayson Hale. Ang may-ari ng Velvet Noir. At hindi lang pala ng lugar na ito.

wika nito-- dahilan para mag angat ng mukha. "Hugo..."anas niya. Itinaas nito ang kamay sa mukha niya at marahanng tinalop ang maskara na parang totoong balat,parang mga maskara sa Mission Impossible,at nang mga sandaling iyon,IMPOSSIBLE din ang nangyayari sa buhay niya. Tuluyan nang natalip ang maskara.Tumambad ang mukha ni Hugo. "I'm so sorry.... I don't know how to explain--"

Ang galit na sigaw ni Zac na umiigting pa ang mga panga. Jusko brain, huwag mo akong tuksuhin! Seryoso muna tayo ngayon. Pero bakit ang gwapo naman kasi ni Zac eh. Natanggal na ang maskara niya at nahagis sa kung saan. Yong gray eyes niya na palagi akong nalulunod kapag tinititigan ko. At hindi na nakatiis ang ferson. N*******n ko si Zac pero smack lang.

Umiling ako sa kanya. Lihim kong sinenyasan ang nurse na turukan si Dante habang nasa sa akin pa ang atensyon niya. Umiling si Dante na parang bata. Hinawakan niya ang mukha niya at ganoon naman nang laki ang mga mata niya nang mahinuha niyang wala siyang suot na mask. "Oh f*ck! It's because of my face! Bakit ko tinanggal ang mask ko? Nasaan ito? F*ck I'm sorry my wife kung nakita mo ang pangit kong mukha." Aniya, para na siyang maiiyak.

Nakakahiya! Eh oh bakit ka naman mahihiya, Carleigh? Natural lang naman sa babae 'yan, eh siya nga may mark ng lipstick sa kwelyo ng damit kahapon, nahiya ba siya sa'yo? Taas noo ko siyang tiningnan. “That’s why I hate wearing this damn mask,” pansasalba ko sa sarili kong katangahan. “Mask na naman ang may kasalanan? Really?” Napatingin ako sa lips niyang parang may lipstick din dahil sa natural na pagka-pink nito.

“Nakasuot ako ng maskara, kaya ako si Mask. Binibini, hindi ka ba nag-iinit? Hindi ka ba desperadong mahawakan ka ng isang lalaki? Sasabihin ko sa’yo ang totoo, pinainom ka na ng droga, at huli na para magsisi ka ngayon. Tatalab na rin ‘yan sa ilang sandali. Narinig kong ikaw ay birhen din, ayos.“ May umaalingaw na tunog sa isipan ni Beatrice, hindi niya matanggap ang nangyayari. Nagpumilit siyang pumiglas, ngunit ramdam niya ang kanyang lakas na kumakalas. Sa halip, ang pagnanasa sa kanyang puso ay lumalala, at ang ilang bahagi niya ay talagang nararamdaman na si Spark ay si Mask.

Ang aking hero complex na pilit kong ibinabaon ay muling nagising. ​Inayos ko ang aking face mask—isang itim na tactical mask na bumabalot mula sa ibaba ng aking ilong hanggang sa aking leeg. Tanging ang aking mga mata lamang ang nakalantad. Ang mga mata kong singkit na pahaba, kung saan ang dulo ay nakaturo paitaas na tila isang maninila.

Hindi na mahalaga kung paano mo siya tingnan dahil halata namang patay na ang matandang lalaki. Sa sandaling ito, sobrang pangit na ng ekspresyon ni Masao at nakakatakot! Ang kulay ng mukha niya ay itim at ang mga mata niya ay sobrang pula na may dugong lumalabas dito. Nakabuka ang kanyang bibig at namatay siya nang sobrang miserable.

Medyo magulo pero natural ang bagsak ng buhok niya, at sa likod ng salamin ay mga matang matalim at malamig ang tingin. Matangos ang ilong, mahigpit ang panga, at palaging seryoso ang ekspresyon ng mukha. Ang mga labi niya’y manipis at bihirang ngumiti. May simple pero matikas na porma—polo, relo, at maong pero sapat para mapalingon ang kahit na sino. “Done checking me out?” “H-Huh? Pasensya na,” kaagad na nakaramdam ng hiya si Saphira at kaagad na napa yuko ng kaniyang ulo.