Heart Of The Philippines の小説・ストーリー

Kagigising lang ni Feona mula sa pagkakaidlip. Nang matapos ang shift hour niya ay agad siyang naidlip. Agad siyang nag ayos ng sarili at dumiretso sa maliit na lavatory para maghilamos at masipilyo. Nauulinigan niyang nagkakatuwaan ang mga kasamahang kawal sa kampo na offduty. Nahulaan ni Feona na malamang nanonood na ang mga ito ng paborito nilang basketball game sa tv. Dumadagundong naman ang kanyang damdamin sa kaba at kasabikan manood din. Hindi stable ang signal ng telepono sa kinaroroonan ng kumpanyang pinangungunahan ni Feona. Nasa gitna sila sa pagitan ng mga matatarik na bundok sa cordillera. Company commander si Kapitan Feona Alvarez at masigasig sa kanyang trabaho. Marami na siya

Sumunod siya rito. "Nasaan tayo?" tanong niya. "Sa Baguio, Benguet. Baguio is the flower capital of the Philippines and known for their Panagbenga Festival," paliwanag nito. Tumango siya. Hindi na bago sa kaalaman niya ang tungkol doon pero nakakamangha pa rin na makita niya ang Baguio ng personal.

Mahal ki siya pero hindi ako ang minahal pero hindi importante iyon ang importante mahal ko siya at wala akong hinangad na maging masaya siya. Mas mabuti nang umalis ako dahil kung hindi baka makabuo ng pamilya si Dominique dahil naging pabigat ako becaus e I know that staying in the Philippines means not be able to make a step of moving forward to move on dahil alam kung hindi ako makakatulog ng mahimbing. I can't sleep peacefully knowing that those people that I love much would suffer because of me.

His eyes were glinting because of excitement. He gasped for some air. Nanatili siyang nakatitig sa napakagandang hubad na katawan ng babaeng apat na taon niyang hiniling na maging sa kaniya subalit ngayon ay nagagawa na niyang angkinin. Mabigat ang bawat paghinga niya at batid niyang mabilis ang pintig ng puso niya. Anytime it will explode again if he doesn't stop—ngayong unti-unti na siyang nahihimasmasan.

Karga karga ko pa ang batang lalaking ito na hindi pa rin matahimik sa pag iyak. Kung hawak nila ang anak anakan kong si Ada, ay dapat kukunin ko rin ang kahinaan nila, ang nag-iisang kahinaan ni Helena Kelandra Morata. Napangisi pa ako nang tuluyan ko nang maisakay ang sarili sa bihikulong iyon. Iisa lang din ang lugar na pwede kong pagtaguan sa Pilipinas. Ang Davao. Ang isla ng Samal.

Pero sa mga sandaling ito, parang nawala ako sa 'king sarili. Betrayal. Heartaches. Traumas. And cheated on, are the words that automatically flashed in my mind when I heard The Philippines. Sa bansang 'yon na hindi ako nababagay. Narito na ang buhay ko, dito ko nakikita ang tunay na ako, kaya ano at sino pa ba ang uuwian ko sa bansang 'yon? Si Valentine na lang, at iba ko pang kaibigan. Ganunpaman, ngumiti ako sa nangi-interview sa akin. "No, I don't have plans... yet. I just established my very own brand here, so I'm just going to focus here first before anything else," I answered straightly, then smiled.

Kaya tumayo ako ng tuwid at sinagot ang tanong ni Prof. "Hmm, Ang Pilipinas, opisyal na tinatawag na Republika ng Pilipinas, ay isang islang bansa na matatagpuan sa kanlurang Karagatang Pasipiko sa Timog-silangang Asya sa pagitan ng Dagat ng Pilipinas at ng Dagat Timog Tsina. Ang bansa ay isang Archipelago na binubuo ng 7,107 na isla at malapit sa mga bansa ng Vietnam, Malaysia, at Indonesia. Binibini dudugtungan ko pa po ba?" Aba! huwag niya ako hamunin kahit isang oras pa ako magsalita tungkol sa kaalaman ng Pilipinas kong sinilangan ay kaya ko itong isa-isahin sa kanya, Kung gusto pa nga niya'y makinig na lamang siya at ako na ang magtuturo. "Hindi na, sapat na 'yon, Miss Isidro, maari ka

[JAYMEE POV] "Ang Blackheart ay may pinakamalaking organisasyon na nakatayo dito sa Pilipinas. We are the top branch organization of Mafia which is we're under Blackheart main organization of Britain..." ang dami niyang sinasabi. Nanatili lang akong nakapangalumbaba habang nakikinig kay Elina. Pero aaminin ko, kahit wala akong ma-gets sa sinasabi niya, namamangha pa rin ako.

And he was right, there are some idiots who are looking at my legs. Ngumiti ako at bumaling kay kuya. "Don't worry. I know you can fight." Mas lalo akong napangiti nang umirap siya. "Yeah, whatever." -- I can't help but to be amazed on the view. This is our last stop for island hopping, but still the view would always took my breath away. Philippines is a paradise, indeed. Well, except from politics. "Be careful," sambit ni kuya habang inaalalayan ako pababa ng bangka.

Paano niya nakakayang umakto ng ganito habang ang lalim ng topic namin. "You know what? I have no plan to step foot here in the Philippines." So anong dahilan? "It's just that I want to be sure of something. Alam kong andito sa Pinas ang reason kung bakit hindi ko makuha ng buo ang puso ng babaeng gusto kong makasama forever." Masasalamin sa mukha niya ang matinding sakit kahit pa itago niya ito. I manage to read through her eyes.