Heartaches Quotes Novels & Stories

The memories of them make her sadder but it boosts up her confidence to not waste the sacrifices she already made. Nang maputol ang lapis ay humiga siya sa sahig, nasa kisame ang tingin. Nakakatulong talaga kay Eleuthera ang pagiging moody. Tinaas niya ang kamay sa ere, sa tutok ng bumbilya. "Cheers to heartache! Cheers to the pain we have! Cheers to all tears we waisted! Cheers to all the people who promised us but broke it! Yeah, cheers! Cheers mga ka-bitter! Cheers sa mga baliw na kagaya ko na sariling sikap! Cheers!" Umasal siya na may tinunggang bote. "Cheers to me. Cheers up, self." Her voice cracked again, this time because of a sore throat.

"That's why I'm here, I'm suffering from heartaches." "I'm so sorry," sabi n'ya. Tumingin ako sa mga mata ni Archer, bakas sa mata niya ang lungkot. "Bakit ka nag sosorry?" Tanong ko. Yumuko siya at niyukom niya ang kanyang kamao. "You don't deserve those pains; everything you've been through must have seemed too much for you." "Archer...” Hinawakan niya ang kamay ko. Wala akong natanggap na salita kay Archer.

Wala sa sariling naitanong ko iyon kay Vander at huli na para bawiin iyon. "I had, couple of times." Sagot nito sa akin at tinapunan ako ng tingin at ibinalik kaagad ang tingin nito sa daan. "Sorry." Hindi ko alam kung para saan iyon. Sorry dahil nagtanong ako at baka maalala nito ang sakit? "It's fine. Love will not grow ponder without the trials." Sagot nito sa akin. Hindi na ako umimik hanggang sa may natanawan ako sa di kalayuan. May mga naka-uniporme na fatigue at may mga dalang baril ang mga ito.

Mahigpit na pinikit ni Cherry ang kanyang mga mata, pilit itinatago ang kirot na muling bumalot sa kanyang puso. "Cherry," seryosong sabi ni Capt. Jal. "May mga tao talagang hindi kayang panindigan ang pagmamahal. At may mga tao rin na hindi natin dapat pinag-aaksayahan ng luha." Napangiti si Cherry nang mapait. "Madali lang sabihin 'yan, Captain… pero ang sakit. Ang sakit-sakit."

"Natatakot akong mahalin ka dahil alam kong hindi ako sapat. Marami akong pagkakamali. Maraming kulang sa akin. Nobody wants me. Nobody could ever love me the way I wanted to be loved all my life!" She wiped her tears but it won't stop. Hindi iyon mauubos. "Umiiyak ako kasi ang sakit Pierce." Itinuro niya ang kaniyang puso at matapang na pinakita sa binata ang sakit sa kaniyang mga mata. Her eyes could tell thousand of emotions right now. Her eyes could tell how much pain she feels. "Ang sakit dito." She pointed her heart. "Ang sakit kasi hindi siya nakikinig. Hindi siya napagbawalan! Hindi siya nadala."

Hindi ko na nakayanan ang sakit kaya wala na akong pakialam kung magmukhang desperada man sa kanyang mga paningin. Kahit na ilang taon na ang lumipas hindi parin ata nawawala ang sakit kapag hindi mo ito hinarap. Dapat ko siguro atang harapin ang lahat kahit na masakit upang matanggap sa bandang huli. Napakalakas ng tibok ng puso ko ngayon na naghihintay ng kanyang kasagutan. I guess wala na naman akong makukuha.

Naikuyom naman ni Karina ang mga kamay dahil pakiramdam niya ay mawawalan na siya ng lakas. “May sakit kasi ako sa puso noong bata pa ako. Akala namin ay mawawala na ako sa mundo, ero dahil sa isang mabuting tao ay hanggang ngayon buhay pa ako. Kaya laki ang pasasalamat ko sa pamilya ng nag donate ng puso sa akin.” Mahabang wika ni Karina. “I am glad that you are still alive, Love. I am so glad." Luther whispered and kissed her forehead.

ngiti ko. "Today is my mother's birthday in heaven" Mahinang bigkas nya na parang yun na ang huli nyang sasabog tungkol sa bagay na yun na sinabi nyang ayaw nyang pag usapan. Kaya hindi na ako sumagot at ako naman ang pumisil sa kamay nya. I can feel his downhearted emotions like needles pinching through my heart hurting me also as this guy's heart was weeping inside but couldn't be able to express it in words other than apologising with words which clearly shows how agonizing he is.

Hindi naman ako ganon katanga. Tulala siya habang pinapanood akong maglakad palayo. Pagdating ko sa bahay ay kaagad akong napahagulgol dahil sa sobrang sakit. Pagsara ko ko pa lang ng pinto ay napaluhod na ako dahil sa sobrang panghihina. Ito na ba ang tinatawag nilang heartbreak? Ang sabi nila puso lang ang sasakit. Pero bakit parang buong katawan ko ang nanghihina? Parang ayaw tanggapin ng katawan ko ang hangin at maging ang paghinga sa akin ay mahirap.

Inangat ng dalaga ang kamay nito na mabilis niyang sinalo. "Yes, Rain? I'm here..." Umuklo siya para bumulong. "How do you feel now?" Mabilis na gumuhit ang mga luha mula sa sarado nitong mata. "I feel bad." "Hush, nandito lang ako. Tell me where it hurts, please." Ilang beses niyang sinalo ang mga luha nito. "I'll mend it." "My heart... it's aching." "Your heart?" Isang beses dumako ang mga mata niya sa dibdib nito. Patagilid niyang tiningnan ang dalaga. "Rain, is this some sort of jokes again? I'm worrying, I want th truth."