Hiatus In Tagalog 소설 & 이야기

Ngumiti naman ako sa kaniya nang mapang-asar. "Yes, it means Dyosa in tagalog, kung hindi mo pa rin naintindihan." Sagot ko at bumaling na kay Reigan. Ang boring makipag-usap kay Sabrina. Weak ma-mlastik, play victim pa sa harap ni Reigan. Halata namang nagpapansin siya sa tatay ng baby ko. "Pasok na, magpapahangin lang ako rito sa labas." Napaayos naman siya at sinulyapan pa 'ko bago pumasok.

Tumingin siya sa akin na tila ba nagulat sa naging sagot ko. "SIGE NA ALIS KANA" pagtataboy niya ulit "IT IS OKAY WITH YOU?" alanganin kong tanong "BAHALA KA" tanging sagot niya. Yan na naman tayo! Bahala means, either ayaw niya o nagbabanta. "UPO KA DITO" utos niya sa akin sabay turo sa may kama. Nagtataka man ako pero umupo parin ako. Mahirap na at baka mahampas na naman ako ng wala sa oras.

Tumango ako. “Hindi ko alam kong anong eksaktong tawag sa Tagalog ma’am, pero iyon po iyong panahon ng full moon. Kapag fullmoon kasi may mga pagkakataon na mababa ang dagat, hunas ang tawag namin at kapag hunas, marami sa amin dito ay manginhas, dahil mababa ang dagat mas madaling makita at mahuli ang mga shellfish, sea urchin, sea cucumber at iba pang lamang-dagat na nakakain.” “I see...”

hindi siya makapagsalita siguro iniisip nito may gagawin na naman ako sa kanya. "HAIIRO!! ARGH!" Ilalapat ko na sana ang labi ko sa labi niya ng bigla niyang higitin yung pierce sa tenga ko. Note: Haiiro means ouch! "'Yan ang nababagay sayong manyak ka!" Tinulak niya ako palayo sa kanya at natumba ako sa sahig. Ouch! Ano bang problema nung babae na yun! Nagdudugo na tuloy ang tenga ko. Lumabas siya ng kwarto at hindi ko alam kung san pupunta. Lumabas na din ako para ipagamot sa katulong yung sugat ko.

Was bin ich? Kahit na di ko maintindihan ay agad kong binigkas na 'Feuer' kung sa Tagalog pa ay Apoy. Pag bigkas ko ah agad namang gumulong ang mga bato upang hindi na ito na ka harang pa. Habang papasok ako ay nakarinig akong nag uusap, sa salitang Latin.

diretso kong tanong bago pa ako kainin ng hiya. Nakita ko ang gulat na dumaan sa mukha niya. His lips slightly parted a bit, like he didn’t see my question coming. Nagsimulang mamula ang pisngi ko sa hiya ng makita ang reaksyon niya. Sana bumukas ang lupa ngayon din at kainin ako! “What? Come again? I didn’t quite hear what you’ve said,” he muttered.

mahinang ungol ko “Hindi ba... Ito ang nais mong mangyari? Nuon pa man nahahalata ko na ito ang gusto mo. Ngayon, marry me at sisiguruhin kong... Ang nais mo makukuha mo, at ako makukuha ko ang gusto ko."

pahabol pa nito saka tuluyang umakyat sa itaas. Nagkibit balikat na pinagpatuloy ko na lang ang agahan. SA isang makipot na daan ako lumiko. Medyo malayo ito sa bayan ng Vigan. Masukal at lubak lubak ang kalsada. Pawang talahib at malalaking't matatayog na puno ang nadadaanan ko sa gilid. Kinabahan na ako at tila kanina ko pa binaybay ang malubak na daang ito pero wala pa rin akong natanaw kahit na ni-isang bahay.

Nagsimula nang mag-usap si Ken at ang waitress sa Japanese, at inakala ni Cherish na tungkol ito sa kanilang order. Pag-alis ng waitress, nagsimulang magturo si Ken kay Cherish tungkol sa kultura ng izakaya. Kinuha ni Ken ang isang pinagsalikop na basang tuwalya mula sa side table... "Ito ang tinatawag na 'oshibori.' Isang mainit na basang tuwalya na ginagamit para linisin ang mga kamay bago kumain. At ito naman ang tinatawag na 'tsukidashi.' Isang appetizer habang hinihintay natin ang main course," paliwanag ni Ken.

suminghot-singhot 'to tanda ng pag-iyak. Napakapit siya sa headrest ng sofa dahil sa nalaman. Akala niya alam ng mga 'to kung nasaan siya. Ang abuela niya. "I-I'm here in the Philippines, Ate Mae. Can I talk to my abuelo, please? Please, Ate Mae..." Ano ba ang pinasok niya? Ba't nagkaganito? Hindi ba pinaalam ng kanyang ama sa mga 'to kung nasaan siya?