Hindi Mo Ba Alam Lyrics の小説・ストーリー

“Hindi ko alam kung hanggang kailan ko ‘to kakayanin. Parang bawat hakbang, may nakasunod na anino.” “Kaya nga nandito kami. Para bantayan ka.” “Hmmm, ako ang dahilan kung bakit siya hinahabol.” “At least aware ka.” “You don’t have to rub it in, cousin.” “Stop it, both of you. Please. Hindi ito ang tamang oras para magbangayan kayo.” Umiling siya, napapikit. “Ang hirap. Parang lahat ng desisyon ko, laging mali.”

hiyaw niya bago niya narinig ang mahinang tawa ng lalaki. "My lovely wife, can you stop screaming? Malalaman mo soon kapag nakarating na tayo sa baba and by the way, kahit ano pang pagsigaw mo, hindi na tayo maririnig dito dahil papunta ito sa underground. Sa baba natin susundan si Akira kaya kahit reypin kita, walang makakaistorbo, okay? Idemanda mo'ko, ayos lang! This is the final step since hindi umobra ang step 1 ko."

“Mayroon akong nais malaman Maaari bang mag tanong Alam mo bang matagal na kitang iniibig Matagal na ’kong naghihintay Ngunit, mayroon kang ibang minamahal Kung kaya’t ako’y di mo pinapansin Ngunit ganoon pa man nais kong malaman mo… Ang puso kong ito’y para lang sa iyo…. “Ang hindi alam ni Samara ay kanina pa ako nakatayo dito sa may pintuan simula ng pumasok siya sa loob na silid. Isang malungkot na ngiti ang lumitaw sa mga labi ko habang pinakikinggan ang malamyos niyang tinig.

Kumunot ang noo ko "Kung alam ko lang?" "Kung alam mo lang kung gaano ako nag aalala pag wala ka sa tabi ko" Oh. . .My sweet Zach is back. "Kung alam mo lang kung gaano ako kaprotective pag dating sayo" "Kung alam ko lang" Sang ayon ko. Hindi ko na kailangan malaman dahil nararamdaman ko na naman. "Kung alam mo lang panigurado tatakbo ka palayo"

“Hindi niya alam. At hindi niya kailangang malaman. Ang importante, ikaw mismo alam mo kung ano ang totoo. Alam mong binuhos mo lahat diyan sa album na yan.” Napahikbi ako. “Pero Pa, parang wala akong kwenta.” Umiling si Papa. “Huwag kang magsalita nang ganyan. Alam mo bang isa ka sa pinakamalakas naming anak? Hindi mo lang nakikita ngayon kasi nadadala ka ng lungkot. Pero hindi yan totoo, anak.”

Hindi rin ako makasigaw at kaagad nandilim ang paningin ko hanggang sa tuluyan akong nawalan ng malay. I don't know what happened next. I don't know what happened. I don't know anything. I don't know. Wala akong alam. Hindi ko maalala.

Fuck it! Hindi ko na maalis sa isip ko ang babaeng ito at kailangan niyang malaman iyon... Hindi pa ako nakaramdam ng ganito sa buhay ko at ang buong pakiramdam na ito ay nag-iwan sa akin na hindi alam kung ano ang gagawin, at literal na nalagutan ng hininga. .. Damn, hindi ko na alam ang gagawin ko! Makinig ka sa akin, MARIA JULIA? - tanong ko habang nakatingin sa kanya.

Hindi dahil— Hindi. “Good,” sabi ko, pilit kalmado. “He deserves it.” Tinitigan niya ako. Mahaba. Tahimik. Then— “We’ll see.” At doon ko naramdaman. Yung bigat. Yung pressure. Yung katotohanan na— Hindi lang ako ang nakakaalam. Hindi lang ako ang nakakakita. May ibang nakapansin. May ibang nakaintindi.

--- Hindi ko alam kung makakarating ito sa kanya. --- Pero gusto kong subukan. --- Muli kong ibinaba ang bolpen sa papel. --- "Hindi ko alam kung maaalala mo pa ako." --- Napahinga ako nang malalim. --- Kasunod noon ay mas mabilis nang dumaloy ang mga salita. --- "Hindi ko alam kung mahalaga pa ba ako sa buhay mo." "Hindi ko rin alam kung bakit hindi kita makontak."

"Tapos na ba yung drama mo sa isip mo?" Natigilan ako. Napatingin ako agad sa kanya. Parang alam niya. Parang binabasa niya lahat ng iniisip ko kahit hindi ko sinasabi. Bahagya siyang ngumisi. Yung ngising nakakainis. "Kung ano man yang iniisip mo, mali ka na agad." Mas lalo akong nainis. "Ano bang alam mo sa iniisip ko?"