Hiraeth Novels & Stories

Siguro ay hindi siya kukutyain ng mga ibang bata dahil wala siyang tatay at walang kwenta ang nanay niya,' naisip ni Hiraya habang nakangiti ng malungkot sa bata. She's regretting everything, again. The guilt is starting to eat her, again. Matagal niya nang ibinaon lahat ng iyon pero habang patagal ng patagal, nasasaktan siya tuwing nakikita si Hiraeth na hindi masyadong naaalagan sa puder niya. She was consumed by anger. She didn't meant to separate her beloved Hiraeth from her family, from her twin sister.

The heavens on both sides of the roads seemed like God's arms wide open, welcoming the travellers on their endless journey. Let me know if there's something I can do to fix it Let me know if you ever change, if you ever change your mind I can't promise you that I'll be waiting But for you, I'll leave anything behind We past by a series of bridges. The roads so wide and empty gave emphasis to the horizon. Bibihira ang mga sasakyan dahil lahat ay mabilis lang na dumaraan. The calmness I felt is just so unexplainable. Zephaniah's voice, the sunset, the long empty roads, and him, beside me. It felt like perfectly woven poetry.

Napakaseryoso naman ng taong to. "Hindi masaya ang pagiging imortal lalo na kung makikita mo ang mga minamahal mong mamatay. Makikitang mong nasisira ang lugar na yong kinagisnan. I've seen the history with my naked eyes and Our history is tragic, so my past is, our past."

Buti nalang at makaraan ang ilang minuto, nasa Cybertech na kami. "Naku, ang saya naman ng bungad mo sa umaga, girl." Nakangiting wika ni Maye. "Kasi naman, nakauwi na si Mama from their honeymoon in France." "Oh, really? Dahil lang ba 'yan sa pag-uwi ng Mama mo? Or you are inspired because of someone else?" "Oo nga, napapansin namin lately, parang inspired na inspired ka, girl." Pagsang-ayon naman ni Rica.

Agad siyang napakunot sa sobrang init at tinawagan ang family doctor. ****** Sa panaginip, nakulong si Hiraya sa isang bangungot. Malabo at madilim ang tagpo—malakas na ulan, nakabibinging kulog. Naglalakad siya mag-isa sa isang desyertong kalsada, may hawak na payong. Tensyonado ang bawat nerbiyos niya. Parang walang katapusan ang daan. Umuugong ang hangin sa kanyang tenga. Ang kadiliman sa unahan ay tila kuko ng demonyo.

I have just arrived but I couldn't help but to get annoyed with these irritating scene my sight just caught. "whiskey please" I ordered which I got an immediate response from the bartender. Pagpalag ng baso ay dinampot ko ito agad at nilagok. Naramdaman ko ang pagdaloy ng init at tapang ng likido sa aking lalamunan. I roamed my eyes once again and let out a heavy sigh. I wish Blue were here with me just like the old times. I am missing her company really big time. Simula nang niligtas niya ako 7 years ago pakiramdam ko wala pa akong nagagawa upang tumbasan ang nagawa niya sa akin noon. She's been missing for almost a year now but here I am doing nothing. I feel useless as fuck. I couldn't fi

(Pre-Chorus) “The gravity pulls, but I’m learning to fly On the wings of a whisper, a soft lullaby. No map in my hands, just the heat of your name A flicker of hope in a world set aflame.” Napatigil si Sirius. Ang kanyang princely face ay napalitan ng wagas na pagkamangha. Sa bawat hakbang ni Haven, tila binubura ng kanyang boses ang bawat Acoustic Trauma na pinagdaanan nila sa New York at London. Sina Orion, Neptune, Rigel, at Archer ay napatayo rin

Pero ang lahat ng mga nakikita ko ay hindi kayang tumbasan ang kasiyahan na hinahanap ko kapag kapiling ang aking mga mahal na magulang. Hayan na naman ang pagtulo ng mga luha mula sa aking mga mata. Sobrang bigat sa pakiramdam na malayo sa aking inay at itay. Sila na lamang ang meron ako. Wala akong magagawa lalo na at narito ako sa poder ng lalaking hindi ko kailanman nakikilala. Narinig ko ang pagtikhim mula sa aking likuran. "Gusto kong ipakita mo sa akin ang kanang-balikat mo," utos ni Micah sa akin.

Kahit pagkatapos ng ilang taon, ikaw pa rin. Pagkatapos ng paghihirap, it’s still you who makes me feel this desperate for love. How could this be possible, Izo? How can I possibly stop? For a moment, I felt like I couldn’t move. Sa sandaling ito, parang ayaw ko nang umalis. Ayaw kong ilayo ang titig ko sa kaniya, natatakot na baka hindi na maulit pa. Yet I know that I have to.

Dahilan para sunod sunod narin ang aking malalakas na alolong! Aaaaasaaa uuuuuuuuhh aaaauuugggghh! Sh******t F*cccck me! Faster! Ang SARAP!!!!!!!!!!!! ang huling sambit ko nang maramdaman kung nilab*san na ako,Ganun din si Dave... Na halos magkasabay kaming Napa-igtad sa labis na "SARAP.