Hiraeth Romane & Geschichten

Lahat ng bagay na narito sa loob ay nasa ayos, walang out of place, at walang nakikitang dumi o kalat. Everything in my life is perfect. Everything is in their perfect place. May maganda akong trabaho at may sarili akong pera. I can buy everything I want. May mga kapatid ako na mapagmahal at mga kaibigan na laging andiyan para sumuporta sa akin. Hindi man magkasama si Mama at Daddy ay alam ko namang sa kahit anong oras ay maaasahan ko sila. Kontento na ako sa ganito sa ilang taon. . .pero bakit pakiramdam ko ngayon ay may kulang? Para bang may hinahanap ako na kung ano. Parang may gusto ang kalooban ko na hindi ko mapagtanto.

She was confused — Xerxis had never been like him. They left the city behind — the streets turning darker, narrower. Concrete gave way to rust and smoke. The smell of the docks hit her nose — salt, oil, and something metallic. When the car stopped, she saw it: the pier. Cold wind whipped through her hair as she stepped out. The moon hung low, silvering the water. Men moved like shadows — unloading crates, checking weapons, murmuring codes. Nina’s stomach knotted. “This is…” “My world,” Hades said, walking past her. “The kind people pretend doesn’t exist so they can sleep at night.”

Rhea. The name burns behind my eyes. I stagger forward, limbs jerking. “R—hea…” Her fear hits like lightning. I like the fear. It makes the static louder. Clearer. Her warmth pulses from her chest. Her field signature. I want it— I NEED it— If I touch her— Maybe the pain will stop. Maybe the noise will stop. Maybe I will exist again. I reach forward. Hand trembling. Bones glitching in and out of phase. “Rhea…”

Para bang ang bawat haplos nito ay nagdudulot ng kakaibang init sa buong sistema niya. Maya-maya lang ay naramdaman na lang niya ang mga labi nito sa mga labi niya, kusang gumalaw ang mga labi niya upang salubungin ang mga halik nito. Mainit, mapusok, mapaghanap at puno ng pagnanasa. Di mapigilan ni Alexa ang mapaungol, nadadarang na siya sa init na dala ng mga halik at haplos ni Lucas. Hanggang sa tuluyang kumawala ang emosyon na matagal na niyang kinikimkim, buong puso siyang nagpaubaya kay Lucas hanggang sa sabay nilang narating ang rurok ng kaligayahan. Kapwa sila hingal at habol ang hininga matapos ang isang maiinit na pagniniig. Kinabukasan, hindi mapigilan ni Alexa ang mapangiti nang

Naramdaman niya ang sakit sa kanyang lalamunan dahil sa pagpipigil habang walang tigil ang pagragasa ng kanyang luha na nag uunahan sa paglabas mula sa kanyang mga mata. Mabilis na lumabo ang kanyang paningin dahil sa kanyang pag iyak. Napapailing pa siya na tila ba hindi makapaniwala sa mga nalaman. Kahit na subukan niyang isipin na baka ay nagkataon lamang ang pagkahilig ng ama ni Hera Grace sa amoy ng cherry blossom ay hindi iyon mapaniwalaan ni Ayra. Masyadong maliit ang kanilang mundo sa Santa Fe at sobrang laki ng posibilidad na ang ama mismo ng kanyang best friend na si Hera Grace Watanabe na si Takashi Watanabe ang nang abuso at sumalbahe sa kanila ng kanyang pamilya noon.

hila nito. Sa pag uwi niya madadaanan niya ang bukirin,at habang naglalakad, siya may isang sasakyang paparating,pumagilid siya dahil mabilis itong magpatakbo,paglingon niya nakita niyang nagtatawanan ang tatlong sakay na halos kasing edad din niya. "parang namumukhaan ko ang isa doon?"tanong ng kanyang isip,binalewala nalang niya kaya pinagpatuloy niya ang paglalakad.patungo siya sa mansion para bisitahin si lolo martin at tuloy sabay na silang uuwi ng kanyang ina.

“Hind ko rin alam, pero sana ay tatagan niya ang kanyang loob.” *** Tahimik na naglalakad si Sereia sa ilalim ng mga punongkahoy. Sa ilalim kasi niyon ay may pathway. Sa gilid naman niyon ay may nakahilerang mga bulaklak. Pakiramdam niya ay nasa ibang bansa siya. Nakapresko kasi ang atake ng pathway na ito. Bihira na lang siya makakakita ng mga pathway na nakalilim sa nakahilerang mga punongkahoy. Paano, inubos at ginawang kalsada. Kaya hindi niya maiwasang mamangha habang tinatahak ang daan.

Alas dos na ng madaling araw, hawak pa din ni Hendrix ang kamay ni Althea. Sa mahabang oras na lumipas, puro panghihinayang ang nasa puso at isipan niya. He wished so badly he could go back to the past. He wished he could rewind the time. Tanging hinihingi lang niya ay isang pagkakataon, and he will not make the same mistake again. Kung maibabalik lang ang araw na ipinakilala sa kanya ni Joseph si Iris, hinding hindi niya ito bibigyan ng pansin. No, he will not make a business collaboration with the Mendoza at all. Just that moment. Iyon lang ang hinihingi niya. Iyon lang ang pinagdarasal niya. Pero kahit ilang ulit niyang isipin, kahit ilang beses niyang hilingin, he can't go back to that m

Hangga't maaari, ayaw ko muna itong makaharap, pero hindi naman pwede dahil sa iisang silid lang naman kami natutulog na dalawa. I caress the arm where Alex gripped me a while ago. Kumikirot iyon kaya hinilot-hilot ko na muna iyon nang bahagya. I immediately feel pity. My tears begin to fall. I hate you, Alex! I hate you for doing this to me!

Inismiran ko siya sabay hawak sa doorknob at pinihit para buksan. Nagulat ako dahil biglang may nalaglag na something sa buhok ko. Nagtitili ako. I can feel there's something crawling in my head down to my neck. "Oh, my Gosh! What is it? Wyatt! Kunin mo... help." Naghi-hysterical na ako sa sobrang kaba ko. My heart beats three times more than my normal heartbeat. I don't know what to do. Feeling ko mahihimatay ako. Feeling ko it's the end of me. Iniimagin ko pa lang na some kind of a worm iyon, I'd rather die than let it crawl over my body. It's eww! Really.