How To Be Yours In Tagalog นิยาย & เรื่องราว

Kitang-kita at nasasalamin sa mata ng bawat isa ang pagmamahalan naming dalawa. Naniniwala akong hindi ito ang pagtatapos ng kwento namin. Marami pa kaming problemang dadanasin magkasama, masayang oras na pagsasamahan. Pero di pa dito nagtatapos ang lahat. Mag-uumpisa pa lamang kami sa aming mga susunod pang mga kabanata. "I'll be yours, forever." I promise. I'll be your possession, for life. ------------ F I N I S H E D <3

You're the hope that moves me To courage again, oh yeah... You're the love that rescues me When the cold winds rage... And it's so amazing 'Cause that's just how you are... And I can't turn back now 'Cause you've brought me too far... Sabay Ang pag tulo ng luha ng bawat isa ng mag synchronize Ang sinisigaw ng kanilang puso sa himig at lyrics nito. I need you like water Like breath, like rain... I need you like mercy

Bumabagyo rin ang sakit sa kalooban ko. I wish I could say the line from Bea’s movie dahil relate na relate ako roon. “Ako na lang. Ako na lang ang mahalin mo. Ako na lang ulit.” Pero wala namang ‘ulit’ sa pagitan namin ni Gem. “Can’t you love me, Gem? I wouldn’t ask for much. Kahit ten percent lang, okay na. I’ll be the one to fill the rest. Just give it a try.”

isip ko Yes, hindi lang bestfriend ang pagtingin ko kay Zik dahil Mahal ko siya higit pa sa isang matalik na kaibigan at nagbabakasakali ako na masuklian niya rin ang pagmamahal ko sa kanya. Hanggang ngayon ay naghihintay pa rin ako. Naghihintay na mahalin niya ako kagaya ng pagmamahal ko sa kanya. Bumalik ako sa sariling pag-iisip ng magsalita si Babe Zik. "How are you?" He asked. "Ito Maganda pa rin naman." Nakangiti kong sagot habang titig na tigtig sa kanya. "Ikaw Kumusta ka na? Namiss kita Babe."Dagdag kong sabi.

Bahagya ring lumuwag ang pagkakahapit niya sa akin. “Wrong, Mayor... SML stands for Sorry Maharot Lang,” aniko. Kinindatan ko pa siya para mas lalo siyang mainis. At di nga ako nagkamali base sa pagkakadilim ng mukha nito halatang napipikon na sa akin. Sige lang, mainis ka lang ng ikaw na ang kusang umatras sa kasal...

"Atsaka, nandito tayo para magsaya ano? I-enjoy ang magandang paraisong ito. Kaya pwede ba?" "How could you say you can? Kung mag-isa ka lang na hinaharap ang mga 'yan? Yeah, like what you have you said, marami pa akong hindi alam, pero sa tingin ko kasi...hindi mo kakayanin ang isang laban na mag-isa ka lang."

"Pero Mond.." "Huwag kang mag-alala ate. Hindi naman siguro ganon kadelikado ang kapangyarihang natuklasan ko. Pwede naman sigurong sanayin ito ng sarili ko mismo. Dito na lang ako magsasanay kapag wala sina nanay." Nginitian ko lang siya at niyakap ng marahan. "Salamat. Kahit hindi mo kami tunay na kadugo, pinapahalagaan mo pa rin sila nanay at papa."

Hindi lang ‘yon, artista pa. “Yam!” Tumakbo ako papalapit sa kanya at niyakap siya ng sobrang higpit. Yam means “you are mine”, napaka sweet niya ‘no? Siya ang first love and first boyfriend ko kaya gano'n na lang siguro ako kasaya sa kanya at kung mawala man siya sa akin ay sigurado akong matagal bago ko siya makalimutan. “Happy birthday!” Kumalas ako sa pagkakayakap sa kanya at ipinakita sa kanya ang dala kong regalo.

dagdag ko. “Please, I'm begging. Kung pwede ba umalis na lang kayo? Umalis na kayo, p-please..” pagsusumamo ko. Hindi ko alam kung ano pang mangyayari kapag tumagal pa sila dito. Marahas ko muling pinunasan ang luha ko bago tinalikuran siya.