How To Say Condolences Properly Novels & Stories

"Excuse me, are you saying—" "May I excuse myself now. I will send my assistant to address your any complaint aside from our services. I still have an important meeting to attend. Lastly, Ma'am and Sir. I hope you could accept your fault too. And on behalf of my staff member, I'm so sorry if you felt insulted." seryoso kong sinab kahit na alam kong hindi na angkop ang mga binitawang salita. Marice breathed out as she glanced back at me. "Fine."

Natatakot ako sa kahihinatnan ko pero namumuhi ako sa mga halang ang kaluluwa. “I’m so sorry po. Walang salitang makakapagpagaan sa loob niyo ngayon. Late man pero I express my deepest condolences po.” Naririnig ko ang malalim niyang paghinga na para bang ang tagal niya ng tinatago yung mga rebelasyong sinabi niya ngayon.

"Naiintindihan namin ang sinasabi nyo pero–" "It's okay, hayaan mo siya," pagsingit ni Vlad sa kanilang usapan. Lumakad ako at lumapit sa babaeng ngayon ay galit na galit sa amin. "C-Condolence po," sambit ko kahit na matalas pa rin ang kanyang mga tingin. "Tama na ang pagpapanggap na mabait kayo. Napakainosente ng kapatid ko tapos idadamay nyo sa problema nyo."

takip ko ang aking bibig, iniiwasang makagawa ng kahit anong hikbi. "Take your leave tomorrow. Bumalik ka nalang pag okay ka na, magbibigay din ako ng cash assistance for the Burial. I'm so sorry for what happened, from the half of the Company, My deepest condolences." he sincerely said. Kitang kita ko ding ang lungkot at sakit kay Percival sa facial expression palang alam mong nasasaktan din sya sa nangyari. Marahang tumango-tango si Diana dito tsaka muling umiyak.

Tristan cleared his throat, "We know you're having a hard time dealing with your loss. You might not show it, but we can see how devastate you're about Gramps passing. We just want you to know that we're here for you , we might not surpass the love that Gramps gave to you, but we're here to give you the love we can offer. " Sumunod naman na nag salita si JohnRobert, "And thank you for your wife who informed us about your daily movements. Hindi ka namin magawang bisitahin sa Mansion de la Mostrales dahil gabi kana nakakauwi. We know na kapag andito kami ay baka hindi mo kami papasukin. We're afraid that you might fall into depression because of severe sadness that you're feeling right now. "

Nakakatakot naman pala itong si Ayesha, kung ganyan din ako kay Justine baka araw-araw kaming mag sasabong na dalawa. "Anyway condolence, I know its hard to loose someone you love, specially your mother. Be brave and let god handle those things for you." Niyakap niya pa ako matapos niyang sabihin 'yon. Hanggat maaari sana ay ayaw ko ng isipin 'yon. Ngunit hindi naman pwedeng isawalang bahala ko na lang. "Thank you Ayesha," sagot ko bago kumalas sa pagkakayakap nya.

“Leopold…” Nag-angat ito ng tingin sa kaniya. Para namang madudurog ang puso niya sa nakitang ekspresyon sa mga mata nito. Wala itong kabuhay-buhay. Para itong isang mandirigma na sumuko na sa laban. Pilit niyang nilunok ang bikig sa kaniyang lalamunan. “My deepest sympathies to you and to your whole family.” Nagbaba itong muli ng tingin bago sumagot. “Thanks.”

“ Kumusta ang bidding?” “ Ok ka lang ba?” “ Sorry Love, di ako makakauwi ngayon sa condo. See you mamayang umaga” “ Goodnight Love!! I love you!!” “ I’m sorry Love, please let me explain.” “ Love please, nangako ka na pakikinggan mo muna ako, please mag- usap tayo” “ Love, I miss you “ “ Please usap tayo”

Happiness has it's price, it's forbidden to feel it because whenever you're savoring it, fate will suddenly revoke that and replace it with melancholy. "I'm Sorry... I'm really Sorry Zander. Sana ay mapatawad mo ako." She said in between her cry. Our glance connected again which made it hard for me to breathe because of the pain that I feel right now. I held her right cheek and I kiss her forehead with eyes closed and I hugged her, so tight like this is the last time that I could hug her so i did while I still have the chance. "I Love you." I said. "I'm Sorry." I heard her respond in between her cry and sobs and then she let go of me.

Nilapat ko ang aking likod sa silya habang hinihintay itong magsalita. "Sa totoo lang ay mahirap para sa'kin i-proseso ang last will ng daddy mo. Pero wala akong magagawa dahil nangyari na ang nangyari. Again my deepest condolences to you and your family." Umpisa nito habang binubuksan ang laman ng envelope. Nanatili akong tahimik at hinintay pa ang mga sasabihin nito.