How To Say Condolences Properly นิยาย & เรื่องราว

Nakakatakot naman pala itong si Ayesha, kung ganyan din ako kay Justine baka araw-araw kaming mag sasabong na dalawa. "Anyway condolence, I know its hard to loose someone you love, specially your mother. Be brave and let god handle those things for you." Niyakap niya pa ako matapos niyang sabihin 'yon. Hanggat maaari sana ay ayaw ko ng isipin 'yon. Ngunit hindi naman pwedeng isawalang bahala ko na lang. "Thank you Ayesha," sagot ko bago kumalas sa pagkakayakap nya.

“Leopold…” Nag-angat ito ng tingin sa kaniya. Para namang madudurog ang puso niya sa nakitang ekspresyon sa mga mata nito. Wala itong kabuhay-buhay. Para itong isang mandirigma na sumuko na sa laban. Pilit niyang nilunok ang bikig sa kaniyang lalamunan. “My deepest sympathies to you and to your whole family.” Nagbaba itong muli ng tingin bago sumagot. “Thanks.”

Sinabi nang sobrang seryoso ni Charlie, “Namangha talaga ako na may ganitong tapang si Mr. Long. Kaya, kapag ipapadala mo na siya sa kabilang buhay, huwag mo siyang masyadong pahirapan. Mas mabuti kung hahayaan mo siyang mamatay nang walang nararamdaman na sakit. Maituturing ito bilang pagpapakita ko ng respeto para sa kanya.” Sinabi agad ni Porter, “Huwag kang mag-alala, Mr. Wade. Siguradong hahayaan si Mr. Long na mamatay nang walang nararamdaman na sakit!” Natakot nang sobra si Shawn at halos hindi na niya mahabol ang hininga niya. Sa sandaling ito, sinabi ni Charlie kay Jenna, “Mrs. Long, pagkatapos pumanaw ni Mr. Long, bilang byuda niya, sana ay mabigyan mo rin siya ng isang marangal na

“ Kumusta ang bidding?” “ Ok ka lang ba?” “ Sorry Love, di ako makakauwi ngayon sa condo. See you mamayang umaga” “ Goodnight Love!! I love you!!” “ I’m sorry Love, please let me explain.” “ Love please, nangako ka na pakikinggan mo muna ako, please mag- usap tayo” “ Love, I miss you “ “ Please usap tayo”

Happiness has it's price, it's forbidden to feel it because whenever you're savoring it, fate will suddenly revoke that and replace it with melancholy. "I'm Sorry... I'm really Sorry Zander. Sana ay mapatawad mo ako." She said in between her cry. Our glance connected again which made it hard for me to breathe because of the pain that I feel right now. I held her right cheek and I kiss her forehead with eyes closed and I hugged her, so tight like this is the last time that I could hug her so i did while I still have the chance. "I Love you." I said. "I'm Sorry." I heard her respond in between her cry and sobs and then she let go of me.

Nilapat ko ang aking likod sa silya habang hinihintay itong magsalita. "Sa totoo lang ay mahirap para sa'kin i-proseso ang last will ng daddy mo. Pero wala akong magagawa dahil nangyari na ang nangyari. Again my deepest condolences to you and your family." Umpisa nito habang binubuksan ang laman ng envelope. Nanatili akong tahimik at hinintay pa ang mga sasabihin nito.

mugto ang mata habang nakatingin sa kabaong. i cant still believe na magagawa nitong kalabanin ang ama para sa kapatid. he was cool back there. " condolence." sabi ko ng makalapit dito. pilit na ngumiti naman ito. saka lumingon sa likod ko at nakita si sis.

“Wala po akong ganang kumain daddy pero tinitiis ko po para sa hindi mapano ang baby.” “Ang anak niyo na lang ni Cross ang tangging ala ala na mayroon ako sa aking anak. Huwag din sana na mawala ang aking apo.” “Huwag kayong mag-alala daddy aalagaan ko po ang aking katawan.” “Condolence bro,” may lumapit na mga matatanda sa aming direksyon. “Sige po mauuna na po muna ako.” Tumango ito at kina-usap na ang mga lumapit.

Para sa sarili ko. "Condolences, Doc Grace," mahinang bati ng isa sa mga bisita habang dumaraan sa aking harapan. Tumango ako bilang tugon, pilit na ngumingiti kahit ramdam ko pa rin ang kirot sa aking dibdib. "Salamat po," sagot ko, bagamat alam kong walang kahit anong salita ang makakapawi ng sakit na nararamdaman ko.

Tuluyan siyang napaluhod habang yakap ang malamig na katawan ng matanda. Doon lamang tuluyang bumuhos ang luha niya. Napakasakit na halos hindi siya makahinga. Pakiramdam niya’y nawalan siya ng natitirang dahilan para lumaban. Sa likod niya, muling narinig ang malamig at walang emosyon na boses ni Kael. “Solene, my condolences.” Parang kutsilyong tumarak sa puso niya ang bawat salita nito.