I Lived My Life Novels & Stories

Ako naman ay kasalukuyang nagsasampay ng damit sa labas ng aming bakod. Ganito kasimple ang buhay na nais ko. Kumuha lang kami ni Lucas ng isang maliit na tahanan. Hindi kami tumira sa mansion dahil para sa akin, mas masarap makita nang harapan ang mga mahal ko sa buhay. "Yes, mom! Tapos na po ako!" sigaw ni Levi pabalik sa akin. Matapos kong isampay ang huling damit, yumuko ako upang kunin ang lagayan, ngunit nakaramdam ako ng pagkahilo dahilan upang mapaupo ako sa sahig.

utos ko rito sa seryosong mukha. Umakyat na ako dahil alam ko na ang mangyayari at wala akong balak na makisali sa kanila. I've done it since I was a kid at gusto ko nang kalimutan ang parte na 'yon sa buhay ko because I want a simple life of living. Itutuloy ko na lang ang inumpisahan ko kanina dahil medyo naguguluhan ako sa sypnosis na sinusulat ko at kailangan ko pang ma edit iyon.

Hindi na ako nagbanyo o nag-ayos ng aking sarili ako lang naman mag-isa rito sa napakagarang mansiyon. Hanggang ngayon hindi pa rin nagsisink- in lahat ng pangyayari at pagbabago sa buhay ko. Pero sadyang ganito lang talaga siguro ang buhay walang permanente, ang tanging constant lang ay change.

"I'm sorry. Gusto kong tumulong pero gusto ko lang ding mabuhay." Sa huli, wala din akong nagawa kun'di bumalik sa kwarto ko. Hindi na ako lumabas kahit na tinatawag ako para kumain. Wala ako sa sarili ko ngayon. I don't know how can I live in this kind of life I have. "Ms. Mira. Kailangan niyong kumain." Kahit gusto kong magalit at magsasalita ay hindi ko pa rin ginawa.

was one of the most traumatic experiences I've ever encountered. And this life... I stared at my reflection in the mirror, silently condemning those awful set of lifeless eyes. It's becoming harder and harder to live this life. This life full of fear, uncertainty, and warning signs...

Nagpalipas muna ako nang ilang sandali sa loob ng cubicle at nang kumalma ay lumabas na ako bago naghilamos ng aking mukha. Tinitigan ko ang buong repleksyon sa salamin at nakita ang malaking pagbabago roon. Today, I realized that I have stopped living my life. I was just waiting for each day to pass by and just living with the thought of tomorrow. My whole life is falling apart in front of me and all I can do is stare blankly. I am not living my life any more, I was just waiting. Naghihintay sa isang bagay na hindi ko rin naman alam kung ano.

I wanna hear it again. "Whatever your problem is...don't you ever give up your life. You're precious remember that." Mas lalong sumikip ang dibdib ko sa kakaiyak. I will not give up Perfi until I find the life that I deserve. At sa oras ding yun, bumalik ang buhay ko. I survived. Everyone celebrated because they thought that I would definitely die. No. I won't die. Mabubuhay pa ako. At hindi ko man aminin Perfi's words bring me to life again.

Para akong naglalakbay papunta sa malayo at hindi sa totoong patutunguhan ko. Paano ko ba masasabing deserving ako sa buhay na mayroon ako ngayon? At paano ko haharapin ang mga susunod na mangyayari sa buhay ko? O mas tama bang sabihin na... paano ko tatanggapin ang isang bagay na sa simula pa lang ay sarado na ang utak ko para tanggapin ang katotohanang iyon? People lived their whole lives without really living at all. They actually lived to waste their time. And I guessed, people lived their lives discerning a whole pack of lies... then they would die without even correcting those lies.

Ang payapa ng buhay ko nang mawala siya ng halos isang linggo dito. "Wala naman. Inoobserbahan ka." Aniya at humalukipkip pa. Sinamaan ko siya nang tingin. "Fyi. Wala kang pakialam sa kung ano man ang plano kong gawin sa buhay. Hello, this is my life." Naiinis na sabi ko. "Bago ka pa dumating may kontrabida na sa pag-iibigan nila kaya please lang at huwag mo ng palitan." Nayayamot na aniya. And pakialam ko naman?

Nagsimula ang panibagong kabanata ng buhay ko. Isang buhay na wala nang kasinungalingan at ngayong ay wala nang tinatakunan mula sa nakaraan, dahil tapos na, wala na sila at sisiguraduhin kong mabibilanggo sila sa kanilang ginawa sa aking ina.