I Lived My Life Novels & Stories

Kaya kong mabuhay nang wala ang pera ng mga magulang ko. Tumayo ako para pumunta sa kusina at kumuha ng isang basong malamig na tubig. Habang umiinom ako, napatingin ako sa bintana ng aking condo kung saan tanaw ko ang kumikislap na mga ilaw ng siyudad. This is my life. Ako ang nagpapatakbo nito, at walang sinumang lalaki—maging ang sarili kong ama o ang sikat na si Aelion Voss—ang makakapagbago niyon.

“Until the next one comes along.” Wala akong maisagot kaya tumahimik ako. Hindi ko maipagkakaila. Totoo iyon. Ganoon ang buhay ko simula nang maging malungkot na kanta ang buhay ko na may pamagat na, “Katalina Did Me Wrong.” I’m a player. Walang dapat ipagmalaki roon, alam ko. Hindi iyon badge of honor o moral code. Kinakasuka iyon ng nanay at kapatid ko.

I don’t know if I can do what he said or not. Fuck this life! I thought that was the last problem I had to face last week, but it turns out there’s something worse—because now my life is in great danger!

Umupo s'ya sa sofa at parang iniintay ako na pumunta roon. Ano bang pinaggagawa mo sa buhay mo, Elle.

Ako naman ay kasalukuyang nagsasampay ng damit sa labas ng aming bakod. Ganito kasimple ang buhay na nais ko. Kumuha lang kami ni Lucas ng isang maliit na tahanan. Hindi kami tumira sa mansion dahil para sa akin, mas masarap makita nang harapan ang mga mahal ko sa buhay. "Yes, mom! Tapos na po ako!" sigaw ni Levi pabalik sa akin. Matapos kong isampay ang huling damit, yumuko ako upang kunin ang lagayan, ngunit nakaramdam ako ng pagkahilo dahilan upang mapaupo ako sa sahig.

"I'm sorry. Gusto kong tumulong pero gusto ko lang ding mabuhay." Sa huli, wala din akong nagawa kun'di bumalik sa kwarto ko. Hindi na ako lumabas kahit na tinatawag ako para kumain. Wala ako sa sarili ko ngayon. I don't know how can I live in this kind of life I have. "Ms. Mira. Kailangan niyong kumain." Kahit gusto kong magalit at magsasalita ay hindi ko pa rin ginawa.

was one of the most traumatic experiences I've ever encountered. And this life... I stared at my reflection in the mirror, silently condemning those awful set of lifeless eyes. It's becoming harder and harder to live this life. This life full of fear, uncertainty, and warning signs...

Nagpalipas muna ako nang ilang sandali sa loob ng cubicle at nang kumalma ay lumabas na ako bago naghilamos ng aking mukha. Tinitigan ko ang buong repleksyon sa salamin at nakita ang malaking pagbabago roon. Today, I realized that I have stopped living my life. I was just waiting for each day to pass by and just living with the thought of tomorrow. My whole life is falling apart in front of me and all I can do is stare blankly. I am not living my life any more, I was just waiting. Naghihintay sa isang bagay na hindi ko rin naman alam kung ano.

Kasi para saan pa para mabuhay ako. My purpose in life is such a waste, kung hindi ko naman kasama ang tao na nag-bigay inspirasyon saakin at nag-palakas ng loob ko noong una palang. Just let me do what i want, ayoko nang ganito, I am barely living. Hindi ko naman gusto na ganito kaming lahat dito sa bahay. All i wish everytime i woke up is to end what is making me suffer. At ako mismo ang nag-papahirap sa sarili ko at hindi ko naman na kaya pang lumaban, lalo na at wala nang silbi ang lahat ng bagay.

I wanna hear it again. "Whatever your problem is...don't you ever give up your life. You're precious remember that." Mas lalong sumikip ang dibdib ko sa kakaiyak. I will not give up Perfi until I find the life that I deserve. At sa oras ding yun, bumalik ang buhay ko. I survived. Everyone celebrated because they thought that I would definitely die. No. I won't die. Mabubuhay pa ako. At hindi ko man aminin Perfi's words bring me to life again.