I Lived My Life Novels & Stories

Hinayaan ko ang sariling pamumuhay na mayroon ako noon. As the time passed by, nasanay ako na mamuhay na mag-isa. Napilit ko ang sarili ko na maging independent para mabuhay. Pero hindi ko rin ipagkakaila na nami-miss ko ang buhay ko na mayroon ako noon. Just me and my make ups and everything. Ibang-iba sa mga nararanasan ko ngayon.

I lied in my bed looking at the ceiling of my room thinking about the things that happened and keeps on happening in my life. My life has been like a rollercoaster ride sa mga turned of events sa buhay ko parang tinalo ko pa nga ang mga telenovela sa tv dahil sa mga komplikasyon sa buhay ko. "Who do I have to have a fuck up life." I murmured to myself and then heard a knock on my door. "Tuloy bukas yan." I said and even didn't bother to stand up kung sino ang kumatok.

Pinakinggan ko ang katahimikan ng kuwarto. And I smiled. Because this was my life. This was my family. This was my happily ever after. And I would not trade it for anything.

“Pero mayaman ka.” “I used to live alone, sweetheart. I lived in San Jose. I was alone. Hindi naman ako napahamak kahit anak ako ng bilyonaryo. Mag-isa ako kaya nga nagawa ko ang lahat ng katarantaduhan sa buhay dahil mag-isa ako. Don't mind me. I can survive.” Hindi siya nakaimik. “Pero kung Hindi ako naging ganun, wala akong Ammiry ngayon,” nakangisi pa nitong dagdag.

Lumabas ako para isampay ang mga nilabhan ko kagabi. Nakagawian ko ang buhay sa hacienda. Simple lang at sobrang gaan sa buhay. I can live like this forever. Hawak hawak ko ang isang planggana na labahin. Tinali ko muna ang buhok ko saka ako lumabas ng bahay.

ILANG ARAW ko lang nakasama noong pasko si Lyah pero nang umuwi siya sa kanila, tila biglang tumigil ang mundo ko at nanahimik. Nagkaroon din ako ng lagnat at matinding pamamantal pero isang buong araw lang ang tinagal noon. I did my daily life. Alam kong maayos pa rin ang trabaho ko pero hindi ko maintindihan kung ano ang mga ginagawa ko. And like a zombie, I am alive but not living.

I wanted to thud at myself nga kasi I could clearly recall myself moaning while he was touching me. "What if our option will fail, Mikey? Pa'no ako mabubuhay. Do you think Mikho can sustain my needs? Pa'no ang monthly visit ko sa derma at sa parlor? How about my blogs and vlogs? Kailangan ko ng mga bagong outfits every now and then for my updates. How am I going to live a pauper like lifestyle? I don't think I can live with a life like that, Mikey," napa pout kong sabi.

Kaya kong mabuhay nang wala ang pera ng mga magulang ko. Tumayo ako para pumunta sa kusina at kumuha ng isang basong malamig na tubig. Habang umiinom ako, napatingin ako sa bintana ng aking condo kung saan tanaw ko ang kumikislap na mga ilaw ng siyudad. This is my life. Ako ang nagpapatakbo nito, at walang sinumang lalaki—maging ang sarili kong ama o ang sikat na si Aelion Voss—ang makakapagbago niyon.

“Until the next one comes along.” Wala akong maisagot kaya tumahimik ako. Hindi ko maipagkakaila. Totoo iyon. Ganoon ang buhay ko simula nang maging malungkot na kanta ang buhay ko na may pamagat na, “Katalina Did Me Wrong.” I’m a player. Walang dapat ipagmalaki roon, alam ko. Hindi iyon badge of honor o moral code. Kinakasuka iyon ng nanay at kapatid ko.

I don’t know if I can do what he said or not. Fuck this life! I thought that was the last problem I had to face last week, but it turns out there’s something worse—because now my life is in great danger!