I Lived My Life นิยาย & เรื่องราว

Para akong naglalakbay papunta sa malayo at hindi sa totoong patutunguhan ko. Paano ko ba masasabing deserving ako sa buhay na mayroon ako ngayon? At paano ko haharapin ang mga susunod na mangyayari sa buhay ko? O mas tama bang sabihin na... paano ko tatanggapin ang isang bagay na sa simula pa lang ay sarado na ang utak ko para tanggapin ang katotohanang iyon? People lived their whole lives without really living at all. They actually lived to waste their time. And I guessed, people lived their lives discerning a whole pack of lies... then they would die without even correcting those lies.

Ang payapa ng buhay ko nang mawala siya ng halos isang linggo dito. "Wala naman. Inoobserbahan ka." Aniya at humalukipkip pa. Sinamaan ko siya nang tingin. "Fyi. Wala kang pakialam sa kung ano man ang plano kong gawin sa buhay. Hello, this is my life." Naiinis na sabi ko. "Bago ka pa dumating may kontrabida na sa pag-iibigan nila kaya please lang at huwag mo ng palitan." Nayayamot na aniya. And pakialam ko naman?

Nagsimula ang panibagong kabanata ng buhay ko. Isang buhay na wala nang kasinungalingan at ngayong ay wala nang tinatakunan mula sa nakaraan, dahil tapos na, wala na sila at sisiguraduhin kong mabibilanggo sila sa kanilang ginawa sa aking ina.

Gusto kong isaboses pero hindi ko magawa. "ᴀɴᴅ ᴀʟʟ ᴛʜᴀᴛ I'ᴍ ᴡᴏʀᴛʜ ɪs ʀɪɢʜᴛ ʙᴇғᴏʀᴇ ᴍʏ ᴇʏᴇs,ᴀɴᴅ ᴀʟʟ ᴛʜᴀᴛ ɪ ʟɪᴠᴇ ғᴏʀ ᴛʜᴏᴜɢʜ ɪ ᴅɪᴅɴ'ᴛ ᴋɴᴏᴡ ᴡʜʏ...."

Kahit gaano kagulo. Because starting today…I’m not just living for myself anymore. Another days passed, at medyo tanggap ko na ang new life ko. Hindi ko sinasabing buo na agad ang loob ko—pero araw-araw, natututo akong huminga ng mas malalim. Dahan-dahan akong bumabangon mula sa pagkagulat at takot, at unti-unting pinapalitan ‘yon ng paninindigan.

Kahit saglit lang. Kahit patago lang. I'm starting my new life but I'm still holding for my old dreams. Still.

“ Habang ako ganito parin, hamak parin.” “What do you mean?” “Walang pagbabago, parang straight line lang na hindi gumagalaw, walang pagbabago sa buhay ko, ewan ko ba pero ayos na rin ito, kase payapa naman ang buhay ko kahit papaano.” “Masaya ka naman ba?” bigla niyang tanong at hindi ko iyon masagot ng maayos. Masaya nga ba ako ngayon? Masaya nga ba ang buhay ko simula ng naghiwalay kami ni Lance?

Sa isang iglap ay nawalan ng saysay ang buhay ko. My whole life became a mess. Hindi ako makaalis sa utang… Dumating ako sa point ng buhay ko na gumisgising na lang ako sa araw-araw para hilingin na sana ay ako na lang ang nawala. Na sana kinuha na rin Niya ako kasabay ng pagbawi niya sa aking ina. I even tried to commit suicide but I failed.

pasigaw Kong sabi sa kanila at umalis na ako sa lamesa at pumunta sa aking kuwarto ko . Kinabukasan ang araw kung saan nag Simula ang yugto ng buhay ko noon.To Be Continued

pag-iimporma ko pa. He smiled at what I told him and then left just to play with my niece. Habang ako naman ay inilibot ang paningin sa kabuoan ng bahay, hinahanap ng mata ko 'yong dati. 'Yong kinalak'han at kinasanayan kong buhay...pero wala na. Kahit maliit na bakas ng dati naming pamumuhay ay wala na rito sa bahay. Parang malungkot. Walang buhay. Parang wala ng pag-asa. But why would I give a damn? Its not that, ikamamatay ko na naghirap kami, duhh! I still have lots of money on my own! I can still live my life with something that I want. But I choose to live simple and have a normal life...with Lucas sana kung ipagkakaloob.