Novel & Cerita I'll Be There In Tagalog

Reklamo niya. Inalis nito ang mukha nito sa kanyang leeg at nakipagtitigan sa kanya habang may ngisi na nakapaskil sa mukha nito. "Remember our condition, sweetheart? Ako ang masusunod at papayag ka sa lahat ng gusto ko. At gusto kong angkinin ka ng paulit-ulit ngayong araw and there's nothing you could do kung hindi ang magpaubaya sa akin." And with that, he kissed her again at wala na nga siyang nagawa kung hindi ang magpaubaya na naman.

pagpapasalamat ko sa kanila, "Oh sige. Mauna na ako sainyo. Kita nalang tayo mamaya." Pagkatapos ay kaagad na ako umalis don. Hindi pa ako nakapasok sa loob ng gymnasium ay narinig kong may tumawag sakin kaya napalingon naman ako at nakita kong si Lycel pala 'yun, "Uy, hi Lycel!"

Reply niya with a smiling emoji in the end. "I know that I've been waiting for two years and that's fine, pero gusto ko lang malaman if may patutunguhan ba ito? Huwag ka sanang magalit, takot lang kase ako na baka may makilala ka and I want to know kung may pag-asa pa ba ako o wala na, huwag kang mag-alala dahil anumang sagot ang isagot mo, I'll be fine." Sent Halos hindi ko mapindot ang send button noong unaa pero naglakas loob ako para isend yun.

Iniba niya ang usapan bago pa tumulo ang mga luha niya at tuloyan siyang mabuko sa sumisibol na damadamin niya para dito. Apologies to my some kind of tagalog. I'm not a tagalog anyway, Im an Ilongga, and we spoke Hiligaynon everyday, so pasenxa na kung may mga tagalog akong mali mali dyan, i accept comments and corrections.🤗🤗🤗🤗

Sino kayang kapatid iyon? "Pupunta tayo. Gusto mo ba?" Umakbay siya sa akin. Ibinalot ko naman ang sarili sa kumot dahil nilalamig ako sa aircon. "Talaga? Isasama mo 'ko?" "Malamang. Kaya nga sabi ko 'kami', 'di ba? Tayo..." Ngumiti ako. "Hmmm.. sige. Saan ba 'yon?" "Siargao."

(how are you) "Okay, okay we'll be there by tomorrow. Nani ka kangaete imasu ka?" (do you have any idea) "Okay, arigato!" (thanks) Lumapit na samin si dad at medyo hindi maipaliwanag ang mukha. "What?" my mom asked. "There is someone who wants to meet us and I don't have any idea of who they are. We need to go back to Japan para mavisit din natin si otosan." (father)

Tanong ni Kira Tumango ang matanda at ngumiti. "Sige po, ito na lang." saad ni Kira Binayaran ko naman ang story book at nag pasalamat kay manong. Ilang minuto napuno na rin ng pasahero ang jeep at umandar na ito. Huminto kami sa school ni Kira. "Oh dito nalang ako sa gate ha." Paalam ko kay Kira "Okay, shoo shoo na." Sabi ni Kira. Aba't—

i said bago nagiwas ng tingin i cant bear to see him "𝙞-𝙞 𝙘𝙖𝙣 𝙬𝙖𝙞𝙩~𝙞𝙡𝙡 𝙬𝙖𝙞𝙩 𝙧𝙖𝙞𝙣𝙚"he cracked saying my name bago tumayo at inayos ang sarili saka umopo halata ang lungkot sa mukha niya

sagot ni Aiden, ngunit halos pabulong. "K-Kung ako lang, I don’t want to go back. I want to stay here with you. Pero gusto ko na itong harapin—sila mommy, ang Cervantes. A-Ayoko rin naman na pati kayo mahirapan dahil sa akin—”

"Obvious ba? Natutuyo na ang lalamunan ko sa kakahintay sa'yo rito!" "Sorry naman! Nag family asaran pa kami eh! May nakikita ka na bang karapat dapat?" "Anong karapat dapat? Mga natutunan mong salita it's kadiri!" "What? I'm a Filipino, of course magaling akong mag Tagalog! Ano? May nakita ka na ba?" ulit kong tanong dito. "Paano Ako makakakita kung ang lalamunan ko nga ay tuyo na! Umorder kaya muna tayo!"