I'm Sick Novels & Stories

Kahit si Julie ay lumapit na rin at hinaplos ang noo ko. “Hala, oo nga! May sakit ka!” “Lagnat lang ‘to. Wag kayong oa!” inis kong sabi at binuhay na ang computer sa harap. “Mag trabaho na lang kayo,” I just focus on work but I can't deny that my fever is affecting it. I feel heavy, even my head. Halos tago na nga lahat ng balat ko ngayon dahil sa suot pero nilalamig parin ako. I've taken medicine twice but why doesn't it go away?

Sa tuwing nagkakasakit kasi ako ay ganito ang ginagawa niya sa akin. I fell asleep again after Manang left at nagising na lang nang maramdaman kong may naglagay ng panibagong basang bimpo sa noo ko. I wasn't still feeling okay when Monday came. Muntik pa akong ma-late kung hindi lang ako kinatok ni Manang. "Why are you sick?" kunot-noong tanong ni Mommy sa akin habang pinapanood akong kumain. I really don't have an appetite but I have to force myself to eat because I need to take my medicine.

Ipinikit ko ang mga mata dahil maging ito ay pagod pa rin. I started to cry because I felt like I am sick. Wala pang doktor pero nakukutuban ako dahil sa paulit-ulit na pananakit ng ulo maging ang pagsusuka ko kanina ay hindi na normal. Na-food poison ba talaga ako?

Gumising ako ng sobrang giniginaw kinabukasan. Humigpit ang kapit ko sa comforter habang nanginginig. And when I slowly opened my eyes I felt the heat. Dahan-dahan akong napalunok saka mas lalo akong nanginig. Umungol ako sa sobrang sakit ng ulo ko at kahit ang hangin na binubuga ko ay mainit rin. I am sick.

tanong niya. “I’m… okay,” sagot ko. Half-truth. “You don’t sound okay,” sabi niya. Tahimik ako. “Are you sick?” tanong niya. Napahawak ako sa tiyan ko. “I’m just tired.” “Have you been eating properly?” dagdag niya. Napangiti ako nang mahina. Ganun pa rin siya. Concerned. “Yes.” Tahimik siya sandali.

Bakit kailangan niya akong itext? Binuksan ko ang message. "I'm sick, so don't come into my room. Keeping you healthy is my top priority." Ramdam kong nanghina ang tuhod ko sa nabasa ko. No. Naapektuhan ba siya ng virus? Sana hindi. Nanginginig akong tinawagan siya. Kaagad niya naman itong sinagot. Umubo ito na rinig ko naman sa likod ng pintuan.

malambing na sagot ni Liam, na tila walang kamalay-malay sa mundong gumuho sa harap ko. "Uhmm," maikli kong sagot, mabilis na pinunasan ang pisngi ko. "I miss you too so much, Mhine... I am sorry for making you feel like this. I will check my schedule. I'll try to be there next week." "OK," tanging naisagot ko. Parang tuyong-tuyo ang puso ko. "Are you sick? Napagod ka ba kagabi? You need to rest, okay?"

Bawat hakbang ako ay umaalon ang paningin ko. “Sir...” nanghihinang pagtawag ko sa kaniya. Tumayo siya sa kinauupuan niya at sinalubong ako. “Are you sick?” he asked, worried. “I’m fine, Sir. Ano po ang kailangan n’yo?” pormal na tanong ko. I shut my eyes intently because of the sudden dizziness. I really hate being sick! It was making me feel weak! “Sir...”

Hindi ako sanay nang ganitong katahimik ang paligid ko. “You’re sick,” sagot niya na para bang obvious na obvious na ang sagot sa tanong ko. Umiling ako. “Hindi, ah. Baka mamaya o bukas ay magaling na ako. Saka sa isang araw pa naman ang uwi nila, ‘di ba? Makakahabol pa tayo sa kanila. Saka bakit naman kasi nagpaiwan ka pa. Kaya ko naman ang sarili ko rito. Mukhang may pagkain naman—“

Ilang saglit pa ay bumagsak na nga siya aking mga bisig. "Hey, Calia. Wake up!" I can't hear a response from her. Inilapat ko ang aking kamay sa noo niya, parang nangangapoy na ito sa sobrang init. She's sick. Hindi agad akong nagdalawang isip na buhatin siya palabas. Kailangan ko siyang idala sa hospital.