I Thought My Time Was Up 65 Mga Nobela at Kwento

My lips instantly curved up the moment I saw my reflection at the mirror—simple, yet elegant. I still have fifteen minutes left before the clock strikes at six but I decided to went downstairs. Minutes passed . . . until it became an hour. Ngunit hindi pa rin dumarating ang sundo ko. Nagsimula nang kumabog ang aking dibdib. Hindi ko maiwasang kabahan dahil kahit isang beses ay wala pa siyang nababali sa mga naging usapan namin. He usually informed me ahead of time if ever something came up and that he can't make it. But now, he did not even beep me.

“Okay, Sire.” Lumapad lalo ang kanyang ngiti. Ilang hakbang pa, at lumapit na siya sa akin para yumakap. Hindi na rin ako nagdalawang-isip at marahan ko siyang niyakap pabalik habang hinahaplos ko ang likod niya. “Uwi na tayo,” aya niya sa akin matapos siyang kumalas sa yakap. “We still have 12 minutes left. Huwag kang mandaya sa oras kapag OT,” pabiro kong sagot habang sinulyapan ang wall clock sa working area.

What time is your out? Oh... Nandito siya? Bakit hindi ko nakita kanina? I bit my lower lip then started to reply to him. Henniah Cherry Hermes: 3PM, early out ako ngayon. Nagtuturnover lang sa kapalitan ko. I sent it. And I regret that i sent those! Dapat 3pm lang sinabi ko! Bakit ako nagpaliwanag?! "Oh? May bago ka na namang ime-meet-up?" puna ni Anton.

"Just type your birthday, Chef." I'm about to ask him again when the call ended. Hindi man lang akong hinintay. What does he mean by that? Birthday ko? Kahit nagtataka ay pinindot ko pa rin ang birthday ko 01-01-95. To my shock bumukas nga iyon. Magkaparehas ba kami ng birthday?

She really hates late comers. I laughed. "Calm down. Dadating na rin 'yon." I took my phone from my handbag to check the time. 4:59 na. It was noted in her second message that I should be there at 5:30. I am desperate to discover what she knows so I should not keep her waiting.

bulong ko at hindi pa rin makapaniwala na nasa tabi ko si Timo. Tumingin ulit ako sa orasan at nagulat ako nang makita ko na mag 6 am na. Shit! Mabilis akong bumangon at hindi ko na naisip na baka magising ko si Timo sa galaw ko. Pumunta na ako sa banyo para maligo at kahit medyo nahihilo pa ako ay nag prepare na ako para pumasok.

Doon s'ya niragasa ulit ng matinding kaba. "Kanina pa ba?" tanong n'ya ulit sa babae. "Kanina pa yon sir. Wait lang ha at titingnan ko dito kung anong oras s'ya nag out," sagot nito at may tiningan sa computer nito. "Six thirty umabas si Dr. Jabar sir," pagbibigay alam nito matapos nitong tingnan ang computer. Napatingin s'ya sa kan'yang relo at nakitang mag aalas otso na ng gabi.

Pagkakita sa’kin, agad niyang binuksan ang pinto sa likod. “You’re late,” kalmado pero mariin niyang sabi “I said I’d be done by six,” pairap kong sabi. “Saka malay ko bang ikaw ang susundo. Pwede namang si Mang Isko na.” “It’s six-twenty,” balik niya saka tumingin sa relo. “Isko is not available now.” “Wow. Human clock ka pala,” sarkastiko kong sabi. “Why? Where’s Mang Isko?”

baka mga 6:30 'yon. Pilit akong nagfofocus na tumingin sa lugar kung saan madalas dumadaan ang mga estudyante kapag papasok kahit na bored at inaantok ako ay pinipigilan ko pa rin. TIME CHECK: 6:29 A.M hays! Antagal!!!! Napapagod na ako kakahintay rito! Bahala na nga! Mag-cecellphone na nga ako habang nagbabantay!

Sabi niya. "Ah gano'n ba?" sagot ko na lang habang tinitingnan ko ang wrist watch ko. *Munch-Munch* Pagkatapos kong isubo ang huling kutsara ng pagkain sa plato ko ay hindi ko namalayan ang Oras, 6 pm na pala. "Uuwi na ako." sabi ko at akmang tatayo na sana ako ay bigla na lang niyang hinawakan ang wrist ko at sinabing,