I Thought My Time Was Up 65 Novels & Stories

Dalawang minuto na ang lumipas. “Sixty seconds left,” bulong ko. Huminga ng malalim si Helga at pumikit sandali. Pagdilat niya, mas matatag na ang tingin niya. “Whatever happens, haharapin natin,” sabi niya, mas buo ang boses. “Right?” “Right,” sagot ko, pilit nagpapakita ng kumpiyansa. Parang napakabagal ng huling segundo. Nang tumunog ang timer sa relo ko, parehong nanigas ang katawan namin.

Medyo kinabahan ako noong una, buti na lang natapos ko isang minute bago ang takdang oras. “That will be for today, I will dismiss you early.” Kinolekta lang niya ang papel atsaka umalis na. May thirty minutes pa kami, dahil ang nagamit lang na oras sa 300 items na questionnaire niya kanina ay dalawang oras at kalahati lang naman. After kami nadismiss ay lumabas na kami at dumiritso ng cafeteria. “Liah! Gusto mo tea, teh?!”

Naisip ko na magstay muna sa convenient store hanggang sa tumila ito. Halos isang oras na ako sa loob ng convenient store pero hindi parin humihina ang ulan. Pagkatingin ko sa relo ko, 1815H na pala. Naku! Papagalitan ako nito. 1800H dapat ang balik ko sa dorm. Si Richard kaya? Nakauwi na?

nakangiwing sagot ko sa kanya. "Oo! Ganoon 'yon, Celine," giit pa niya sa akin. "Hindi ako mukhang orasan kaya hindi ko alam ang oras kung ano na." Napamura ako sa isip ko. Umiwas ako ng tingin sa kanya. Iginala ko ang buong paningin ko sa loob ng kuwarto niya at saka ko lang nakita 'yung isang wall clock. Saka ko lang nakita kong anong oras na nga. Six o'clock in the evening na pala. Napatanong kaagad ako sa sarili ko kung palalabasin pa ba niya ako dito sa kuwarto niya? Malapit na dumating ang asawa ko. Hindi puwedeng hindi niya ako palabasin.

Hindi ko na nilagyan ng malisya iyon. "Saan ka pupunta?" tanong niya. Napakurap ako, realizing my destination. Tiningnan ko ang aking relo sa wrist. Nasapo ko ang aking noo. 6 p.m. na pala—too late to see my doctor. Sarado na ang opisina ni doctora at hindi ko na iyon matatawagan kasi para sa kanya ang oras ng pamilya ay oras para lang sa pamilya.

Halata sa namumula niyang mga mata ang puyat at pagod. "Ano'ng oras na?" tanong kong hinapit si Vince at inilipat sa kandungan ko. Sinipat ni Yanixx ang relos sa pulso nito. "Eleven minutes down to five," sagot niyang dinampot ang kanyang cellphone na nasa mesita sa harap namin.

Pinagpapawisan pa ako ng malapot. "Check!" mahina niyang sabi. Nag-isip ako kung paano ko ngayon ililigtas ang King ko. Sinipat ko ang orasan, malapit na maubos ang oras kong mag-isip. "5 seconds left" babala sa akin ng coach namin.

Its 6:00 pm. Nagflashback sakin yung sinabi niya nung Christmas. He wants me to think of him every six pm. Yeah, I think of him and it hurt so damn much.

Good day, readers. What time is it? 11:06 ng isulat ko ito. If you’re really a reader of mine sa story pa lang ni Eliot (He Tricked Me Into Becoming His Daughter’s Nanny) hindi na kayo magugulat sa message ko na ito.

“I said again!” Sa halip na sundin ako, napayuko siya. Wala na ni isa sa kanila ang kumilos para sundin ako, and the reality hit me like a punch to the gut when I heard her whisper, “Time of death, 8:57 PM.” For a moment, everything around me stopped. My hands, usually so steady, trembled slightly as I set the paddles down. Ginawa ko ang lahat ng makakaya ko—lahat—pero hindi sapat.