Novel & Cerita I Thought My Time Was Up 65

Naintindihan niya naman, kaya umalis narin ito. Nilibang ko ang sarili ko sa pagbabasa ng w*****d habang naghihintay ng oras. Nang makita ko na 6:30 na ay nagtaka ako kung bakit wala pa si Axel. Hindi naman siya nale-late dahil time is precious to him.

Tumayo siya bitbit ang kopita na may wine at lumabas sa terrace. Six-thirty ang oras na binigay niya kay Jeneviv. It's fifteen minutes down to seven. She's forty-five minutes late already. Maghihintay pa rin siya. Hihintayin niya hanggang alas-otso ang dalaga. Kung hindi pa rin ito sisipot, ibig sabihin hindi siya ang pinili nito. Ayon sa usapan nila.

Gusto ko pa sana bumalik sa pagtulog dahil dama ko ang bigat ng aking pakiramdam, pero hindi pwede ‘pagkat kailangan ako sa golf ngayon. Isang beses ako humikab bago kunin ang phone ko, iinat pa sana ako pero natigilan ako nang makita ang oras. “Ha?” Nanlaki ang mga mata ko. “Shit!” Pasado alas-otso na!

“Ang oras ng iyong footage ay sa pagitan ng eleven thirty hanggang twelve o’clock.” “Pero sa eleven o’clock, kausap ko ang pamilya ng mother-in-law sa base camp ng Hatchet Gang.” “Ako ay naghahanda na para matulog ng twelve.” “Meron kahit papaano sampung minutong pagmamaneho papunta sa Bowie Manor mula base camp ng Hatchet Gang.” “Ang timeline ay hindi tumutugma!” “Iyan ang dahilan bakit meron akong perpektong alibi!”

dagdag pa nito na ikinairap ko. Wala akong nagawa kundi ang pagbuksan ito ng pinto. “What, Dad?” “It’s already six o’clock. Seven ang pasok mo, why aren’t you preparing? Wala kang balak pumasok, ’no?” tamang hinala nito na ikinabanas ko lalo. Humalukipkip ako at nag-iwas ng tingin. “Hindi sa ganoon, Dad. Na-late lang ako ng gising, pero papasok ako...”

Hindi na 'yung mukang makulit. "So... you mean... your cousin will present my supposed to be presentation? Why?" "Bored sa buhay yan." Jester shrugged. "Medyo. Though, I'll only do it if you'll hire me." Tumingin ako sa orasan, 9:57, wow, may choice ba ako? "I don't have enough time but... don't get me wrong, huh? Can you really do it? I mean, I am not really prepared, I haven't even saw the power point so I can just move the meeting."

I'm not good at this, mahilig lng akong makipagbakbakan you know. Trenta minuto na ang nakakalipas pero hindu parin namin makuha ang first code. At inaantok na talaga ako ako. Napatingin naman ako sa kamay ni Jun kung saan may relo dito. At alas dose na ng madaling araw. "Hindi pa ba tayo uuwi?" I said with a yawn. "Nope, we have to discuss about the second code after this" said Drexel.

Sagot niya nang mailigpit nito ang pinag gamitan. Umalis rin kaagad ito. The freaking silence was deafening and I'm getting bored. My blood is still boiling thinking about that damn Lezalel. I don't want to make a scene or a fuss about what he's saying pero sumosobra na siya. I took a glimpse of the time seeing it was 5:00 pm. Binalik ko sa bulsa ko iyon at tumingala as the sky was having a shade of red and orange.

"Oh, isang minuto na lang pala at bagong taon na. Ang bilis talaga ng oras." Napatingin ako sa phone ko at nakitang 11:59 na. Bumalik ang tingin ko kay Jefferson nang may hinugot siyang baril sa tagiliran. He's smiling widely while looking at me. Wait a minute. Akala ko ba ay…. "What the hell, Jefferson?!" Sigaw ko. "It's time to say goodbye, Daven. You know...I enjoy this conversation. Kahit marami pa akong gustong sabihin ay itanong mo na lang kay Jensen ang lahat."

"Mga 6 yata." "Eh ngayon anong oras na ba?" Tanong ko ulit, naiwan ko sa kwarto yung cellphone ko. Hay bahala na nga yung cellphone, na realize ko na hindi naman ako mamamatay kung ilang oras kong hindi mahahawakan yun. "8 malapit ng mag 9." Inusog nya yong upuan. Sinenyasan nya akong duon umupo, sumunod naman ako.