Novel & Cerita I Thought My Time Was Up 65

Sagot niya nang mailigpit nito ang pinag gamitan. Umalis rin kaagad ito. The freaking silence was deafening and I'm getting bored. My blood is still boiling thinking about that damn Lezalel. I don't want to make a scene or a fuss about what he's saying pero sumosobra na siya. I took a glimpse of the time seeing it was 5:00 pm. Binalik ko sa bulsa ko iyon at tumingala as the sky was having a shade of red and orange.

"Oh, isang minuto na lang pala at bagong taon na. Ang bilis talaga ng oras." Napatingin ako sa phone ko at nakitang 11:59 na. Bumalik ang tingin ko kay Jefferson nang may hinugot siyang baril sa tagiliran. He's smiling widely while looking at me. Wait a minute. Akala ko ba ay…. "What the hell, Jefferson?!" Sigaw ko. "It's time to say goodbye, Daven. You know...I enjoy this conversation. Kahit marami pa akong gustong sabihin ay itanong mo na lang kay Jensen ang lahat."

"Mga 6 yata." "Eh ngayon anong oras na ba?" Tanong ko ulit, naiwan ko sa kwarto yung cellphone ko. Hay bahala na nga yung cellphone, na realize ko na hindi naman ako mamamatay kung ilang oras kong hindi mahahawakan yun. "8 malapit ng mag 9." Inusog nya yong upuan. Sinenyasan nya akong duon umupo, sumunod naman ako.

“Tss!” Binigyan ko siya ng malawak na ngiti at nagmadali na akong naglinis sa sala. Sabihin na akong mukhang pera, pero totoong biglang gumaan ang mood ko dahil sa perang binigay niya. “The party’s at six. Make sure to be home before five. I don’t want to be late.” ***

“20 minutes and 56 second.” Napataas siya ng kilay, kakababa lang niya at hindi niya maintindihan ang tinuran nito. “what?” tanong niya. “you're 20 minutes and 56 second late. Ang tagal mo namang magbihis, max. Para ka namang babae kung magbihis.” anito.

AV ➭ 014 ❀ ❀ ❀ LEVANA HEIDIDEA LAMBRIX † Hindi ko namalayan ang oras, inabot na ko ng gabi dito sa opisina. Ang dapat 5 p.m. na out ko sa trabaho naging 8 na ng gabi. Hindi lang naman ako ang ngayon pa lang natapos sa trabaho, ang iba ay ngayon pa lang din uuwi dahil nag over time.

Agaw atensyon ko sa ginagawa niya. “Yes?” sagot niyang hindi pa nakatingin sakin. “Hindi ka pa po uuwi?” tanong ko sa kaniya. “Siguro mga 6 uuwi ako.” Hala pati si Sir hindi na namalayan yung oras. Eh kanina pa lumipas ang 6 eh. “Pero Sir alas syete na po.” Sambit ko at sinipat niya naman ang orasan niya sa wrist niya.

Maybe, I was at fault, too. Naisip ko nang baka agahan nila kung hindi man 7PM ilabas ang pekeng balita na iyon pero masyado akong nagtiwala sa sariling makukumbinsi ko agad ang mga magulang ni Amorah sa relasyon namin...

Binuksan niya ang electronic calendar sa tablet. "Starting tomorrow, ikaw na ang bahala sa breakfast, lunch, dinner, schedule coordination, wardrobe preparations, banquet arrangements, at lahat ng personal matters ni Mr. Hawthorne." Huminto siya sandali. Pagkatapos ay tumingin sa oras. "May lakad ako ng six." "Bibigyan kita ng isang oras." "Kapag hindi ka dumating, hindi mo makukuha ang susi." Bahagyang ngumiti si Jam.

My voice cracked on the last word. I pressed my thumb over the number, but the pale mark stayed there, clean and quiet and impossible. Parang reminder na kahit magising ako sa sarili kong kwarto, kahit marinig ko ang kapitbahay naming nagbubukas ng gripo, kahit naamoy ko ang sinangag mula sa kitchen, nothing about my life was normal anymore. I had twenty-six days left. Twenty-six days to figure out Caelan Vasquez.