I Wouldn't In Tagalog Novels & Stories

Na-enjoy ko pang tawagin siyang ‘asawa ko’ at ‘mahal ko’ kasi akala ko hindi nga makaintindi ng Tagalog pero… walanghiya at naintindihan naman pala ako at baka pinagtatawanan sa isipan niya. Badtrip na lang talaga. Sana hindi ko na pala pinapunta si Poyong. Kung hindi siya sigeng Ingles kanina at panggap na hindi ako maintindihan ay sana kaming dalawa lang dito. Sana hindi istorbo itong si Poyong. Tsismoso pa naman itong si Poyong, siguradong ipagkakalat ang kung ano man ang inabot ng utak na hinala.

Nagsalita ito ng Tagalog. "Oo, siya ang nobya ko." Sa pagkakabigla ko'y napaawang ang labi ko. Hindi ko inaasahan ang pagkukrus ng landas namin sa oras na iyon. And I didn't expect na marunong siyang magsalita ng Tagalog. "We part our ways and never looked back, hindi ko na siya nakita muli," mapait na sambit nito. "Bakit?"

Pinagalitan ko ang anak ko sa language namin at naiiyak na lang. "Pwede na ba siya pumasok, yeong-eona tagallogeueoleul jogeum haseyo. appaga dangsingwa daehwahaneun geos-eul bogo goelowohaji maseyo. appaga geuliwoyo. maj-ayo. yeong-eona tagallogeueoleul jogeum haseyo." tawag pansin ko sa mag-ama ko. (Speak english or a little tagalog, don't make your daddy suffer that he can talk you, you miss him, that's right, you should speak english or a little tagalog.)

She's hiding it on herself. "I'm sorry for making you feel like this. I'm sorry for not being a friend that you wish for, I didn't ask you to be with me. If you tired of understanding me, it's time to let me go and set yourself free. Huwag kang makulong sa taong walang pangarap, huwag kang umasa na magiging katulad kita. Dahil alam ko, hindi ko kayang maging ibang tao" Para siyang hindi nakainom, ang mga pinagsasabi niya ay straight to the point na akala mo nagbibiro lamang siya. Iyon naman ang mga nalalasing , hindi ba?

Fault ko na naman ba? Natatakot akong kumilos, baka makapanakit na naman ako. Natatakot akong magsalita, baka kasinungalingan lang ang lumabas sa akin. Natatakot akong maging ako dahil baka walang magtagal sa akin kapag nakilala nila ako nang lubos. I wanted to be alone. I wanted to be invisible in the eyes of many people. Isang malambot na tela ang bumalot sa balikat ko. I felt warm for a moment.

'Mahal kita' Ngumisi ako. I don't know how to react "But you left," I said. A tears form in my eyes but I do everything to make it stop. To not make it fall. "Mahal kita pero iniwan mo ko. Bakit babalik ka ngayong may mahal na kong iba?"

May balak pa ba siyang umuwi? "Huwag niyang sabihin na hindi talaga siya uuwi kapag wala siyang nahanap na pinahahanap ko?" Hindi makapaniwalang singhal ko sa kawalan. Ang tanga naman no'n, syempre mas importante pa rin na nasa tabi ko siya kesa sa mangga, 'no! Napasimangot na lang ako nang lingunin ko ang pinto pero walang pumapasok doon na gwapong lalaki na pinakasalan ko mga ilang buwan na ang nakalipas.

(Philippians 4:13 NKJV) WALA ni isa sa mga kaklase ko ang lumapit sa akin para magpakilala o kilalanin ako. Pero alam ko naman na mangyayari ang lahat ng 'yon at alam ko rin naman na ayaw nila sa'kin. Sa simula pa lang, iba na ang tingin nila sa'kin. Naiiba ako sa kanila dahil lahat sila ay mayayaman, matatalino, magaganda at guwapo. Habang ako naman ay isang probinsyana na napadpad dito sa siyudad. Pakiramdam ko tuloy hindi ako nararapat na maging estudyante sa paaralan 'to.

Bahagya siyang naawa sa kanila bilang ina, ngunit agad niyang winaglit at itinapon. “Gusto niyo bang bigyan ko kayo ng choices? Ah, right. Hindi nga pala kayo nakakaintidi ng Tagalog. What I'm saying is do you want me to give you choices, kiddos? Right to choose what you want to happen? Come on, don't be shy. You can tell me. Hmm?” dagdag nitong pinaamo pa ang hilatsa ng mukha niya.

"Yeah. Wala. It's not my loss if they don't want me to be their friend." Napabuntonghininga ako. Oo nga naman. This is Iwatani I’m talking about. Kahit wala ako rito ay mabubuhay siyang mag-isa. Kahit wala siyang kaibigan ay kaya niya ang sarili niya, unlike me.