Iba't-ibang นิยาย & เรื่องราว

sabi nito sabay hagikhik. "Oo ako nga," sabi niya sabay lapit sa babae. "Ikaw, sino ka naman?" bulong niya sa tenga nito. Nilasap niya ang mabangong amoy ng babae. "Ako si Roxanne Madrigal," pasimple siya nitong hinampas sa balikat.

*insert song for this part ~ Bulong by December Avenue 🎶"Hindi masabi ang nararamdaman Hindi makalapit Sadyang nanginginig na lang Mga kamay na sabik sa piling mo Ang iyong matang walang mintis Sa pagtigil ng aking mundo."🎶

sabi ko " Yes baby I'm addicted to you," he said in a very husky voice. " Ay ambot sa imo uwagon kaayo ka unya ngisi ngisihan lang ko nimo" { iwan ko sayo ang landi mo tapos ngingiti ngiti ka lang dyan"} sabi ko marunong na akong magbisaya dahil sa matagal tagal na pag stay sa Cebu Natigilan sya" Ano yon yon baby naman wag mo naman akong banatan ng Cantonese word" sabi nya

"Bernadette Abaya buong pangalan ni Tita" "Ilocano ba Tita mo? apelyido niya kasi Abaya, alam ko kasi ang ganong apelyido is Ilocano" "Ah Hindi yung asawa niya yung Ilocano" Napa tango tango nalang ang dalaga sa sinabi nito. Napapitlag naman ang dalaga ng bumukas ang pintuan at bumungad ang isang ginang, eto na sguro ang Tita ng kanyang kaibigan.

bati nito sa kaniya. Familiar sa kaniya ang mukha nito. Matapos niya itong titigan ng ilang sandali binalingan niya ng tingin ang mga malalaking barko sa dulo, maraming mga lalaki at babae roon na nagbubuhat ng mga kahon-kahon. "Okay naman," sagot niya, "Ano ang nandoon?" Sumagot ito, "Mga malalaking lobster and Crab, shells, pinapadala iyan sa ibang bansa para ibenta. Hanapbuhay ng Spratly."

I can't take this anymore. Bigla nitong ibinaba ang kubyertos na hawak at nagpakawala ng malalim na buntong-hininga. Agad rin nitong inabot ang baso ng tubig at ininom iyon nang deretsahan na animo'y uhaw na uhaw sa tubig. Saka may karahasan na ibinaba ang baso. "Hindi mo ba talaga ako kakausapin?!" anito. Mababakas sa mukha nito ang galit ngunit tila may pagtitimpi pa rin sa sarili.

Hinarap ang animo bangkay na babaing nakatitig lamang sa kanya. “Mahal kita… mahal na mahal kita!” Ang tangi niyang nasabi. Umiyak siya nang umiyak. Ibinuhos sa pagluha ang sakit ng damdamin at paninibughong nararamdaman. “Mahal na mahal kitaaa!” Impit na sigaw niyang punung-puno ng pag-ibig at pagmamahal.

'"Hello? Chloe? Bakit napatawag ka? Matagal na tayong hindi nagkakausap ah ,,himala at nakaalala ka '' natawa naman ang kausap nito sa kabilang linya .Kilala na niya kung paano magsalita si Beatriz. "Hello, pinsan! Kumusta ka na? Matagal na nga, marami sana akong ikukuwento sa’yo. Pero tinawagan kita para sa isang magandang balita uuwi na ako diyan sa Pilipinas! Bukas na ang lipad ko, makalipas ang ilang taon na pananatili sa ibang bansa, babalik na ako nang tuluyan ,,nasabi kona rin kay Lolo at masaya ito ;;

kanyang mga mata ay ligaw. mas lalo siyang nabalisa.Naalala ni Alex na nakakita siya ng cherry blossom tattoo sa braso ni Tabitha noong nag-away sila, at naniniwala siyang ginamit ng mga Ghost ang simbolo na ito para makilala ang isa't isa. Ang bango ng cherry blossoms ay isa pang simbolo, na inengineered na ma-detect lamang ng mga bihasa bilang Ghosts, mas nakakaamoy nito si Alex, mas nakaka-amoy ang kanyang maamoy, at ang kanyang sense of marti lately.“Talagang itatanggi mo?” Tanong ni Alex na nakataas ang isang kilay na sigurado siyang tama siya sa doktor.pagpinta ng mabangis na larawan.“Isa ka ba sa mga Aswang?” tanong ni Alex. Ang tinutukoy niya ay ang malihim na organisasyon na nakiki

Aba't! "Malamang. Isang buwan lang naman ang tanda ng baby mo sa baby ko. Papasukin mo na nga ako naiinitan na ako sa labas ng bahay mo. Hindi ka ata Filipino because Filipinos are hospitable." "Sorry, dzai, nabibilang ako sa 1% na hindi hospitable sa isang kagaya mong walanghiya." Masama ko siyang tinitigan at ganun rin siya sa akin.