If We Ever Meet Again Novels & Stories

Bago pa man ako makapagsalita ay nauna na ang nasa kabilang linya. “Meet me this coming Sunday night if you still want Zalaria alive. I have sent you the address.” It was Rye.

Yung ako na nga ang bumitaw at nagpakalayo pero affected parin ako sa kanya. Handa na ba ako na harapan siya kung sakali na mag krus ang aming landas? Hindi na ba ako iiyak pag dumating ang araw na yun? May lakas na kaya ako na sumbatan siya? Kaya ko na ba talaga? At sana.... kung pwedi pa, pwedi pa. ‘Till we meet again in the best version of us.’ kako sa aking isip habang nakatingin sa kawalan.

Napangiti naman siya sabay napatango-tango. “Yeah, gusto mong itago mo iyan. Once we meet again… and hopefully all my memories will come back, sabay nating tignan iyan.” Napangiti naman ako sabay kinuha ang box sa kaniyang kamay at napatingin sa kaniya.

Kinakabahan rin ako sa posibleng maging reaksyon ng mga tao pero hindi naman siguro importante iyon diba? "We will end this together okay?"

Hindi ko hahayaang ito na ang katapusan. I wouldn't let this be the end, our end. But if this is really the time. I pray to God! ... To meet you in our second life!

Hindi ko rin maintindihan kung bakit sa tuwing niyayaya ko siyang lumabas upang pag-usapan ang kasal naming dalawa ay palagi siyang may rason at tumatanggi. "Can we meet again?" tanong ko matapos ang tatlong araw nang mangyari iyong sa Sweet Cafe. Matagal bago siya sumagot. At wala naman akong magawa kundi ang hintayin siyang pumayag o hindi. "I have a meeting tomorrow, and the other day, and the day also after the other day." Napaismid ako. Puwede naman niyang sabihin na full ang schedule niya, pinahaba niya pa.

“Mi amore, I have an important meeting this morning, but I’ll see you in the afternoon, then we’ll have dinner. Ever will take you to the mall, para makapaglibang ka rin, then I’ll meet you there later this afternoon, right after my meeting, so we can spend some more quality time together.

“Masaya akong nakilala ka, Ave. Sana ay magkita tayong muli.” Ngumiti lang ako at tinanguan siya. Bahagya akong yumuko bilang paggalang bago pumasok ng kotse at umalis. Sumulyap ako sa sideview mirror at nakita siyang nakatayo pa rin kung saan ko siya iniwan. “Sana ay magkita tayo muli.” Narinig ko ang boses niya sa isipan. Bumitaw ng malungkot na ngiti ang labi ko. He wanted us to meet again when I literally said farewell... Ave.

“I’ll keep it.” “Even with the traveling?” “Even with the traveling.” Napatawa ako. “So we’re both going to be busy.” “Apparently.” “And we’ll probably fight about schedules.” “Definitely.” “And miss each other.” “Always.” Ngumiti ako. “But we’ll come home.” Pinisil niya ang kamay ko. “Always.”

tumalikod na ako at lumakad palabas ng hospital. Sayonara my best friend. I hope one day, we met again.