Novel & Cerita If We Ever Meet Again

I asked as we walked out of the room. "Yes, he is present in the meeting." I sighed. Seeing him again will make my head ache for a moment. But, I realize that all of the events we had encountered will be remain in our past lives. Ngayon ay ngayon, siguro dapat ay um-akto na lamang kaming hindi magkakilala. Ganoon naman dapat talaga ang mangyari, nakalipas na ang lahat kaya dapat nang kalimutan.

Kaya ang ending, naligaw ako at hindi ko na talaga alam kung saan ang daan pabalik. "We meet again." — Officially Yours by tiramissyoulikecrazy

I guess it's a goodbye that will surely never meet again. Maybe I'll just let destiny decide if we will meet again, only if it's our fate to meet each other. Ayos lang naman kahit hindi na at mananatili na lang siyang alaala sa akin. Pero iba pa rin kung magkikita kaming muli. Umaasa ako na darating ang panahon na mangyayari 'yon. Makita at makumusta ko lang siya ay sapat na. He became a part of my life after all.

Haharapin namin ng mga mahal ni Regulus sa buhay ang hinaharap na wala siya, na hindi siya kasama. Until we meet again, lo-love. ———

he raked his hair with his fingers and swallowed hard. "Huwag na." Dala ang bagahe, lumabas ako ng kwarto. I stopped right in front of him. Tumingkayad, at hinalikan ito sa pisngi. "Until we meet again," I walked straight outside, weeping. Kapag maayos na ako, at kapag ako pa rin ang mahal mo, baka pwede pang maging tayo ulit. Until our strings meet again. Goodbye...

Tanong niya sa akin. “Ay! Wag na kuya. Malaking tulong na po ang ginawa ninyo kaninang umaga. Bumalik ka dito dahil nasarapan ka no? Thank you! Asahan ko po ang pagbabalik niyo ulit.” Kailangan magmadali sa pagsasalita kasi marami pa ang kasunod niya. “Are you sure?” Tumango ako. “Thank you. For sure we will be going to meet again.”

Otor: Heep wag kayo mag away kakasimula palang ng storya) So ayon na nga lumimgon ito sa akin nanakakonot noo. "Hi we meet again" sabi ko sa kanya ng nakangiti pa Sabi ko sa kanya at binigay ko ang panyo ko para naman mapahid nito ang luha. Nagkapalagayan kami ng loob knowing na stranger kami sa isat isa pero di yon nging hadlang haggang sa magpa alam na kami sa bawat isa.

Maybe, because we are meant to be together. [END]

Parang sinusuri niya ang buong pagkatao ko. Why? Gusto ba niyang pag-usapan ang nangyari kagabi? Gusto ba niyang sabihin na kalimutan na lang namin iyon? Or worse… Naalala niya ako. Pero impossible naman, ‘di ba? Pareho kaming lasing kagabi. At umalis ako nang hindi niya nakikita. So there’s no way— “So…” bahagya siyang sumandal sa upuan niya. “We meet again.”

Tumayo na ako at bahagyang yumuko sa kaniya. “Nice to meet you again, Neah.” Tipid na lang akong ngumiti sa kaniya saka ako umalis. Hindi ko akalain na ang pagdalo ko rito sa gala ay makakahanap pa ako ng magandang opportunity para sa business ko.