If You Forget Me Pablo Neruda Novels & Stories

Pagkatapos ay ibinalik niya ang tingin sa labas at paulit-ulit na bumuga ng hangin. Ramdam niya ang malamig na hangin na dumampi sa pisngi niya. "Hindi ba sabi mo you wanted to forget? Kaya nga nagpunta ka rito sa Maine. But how can you forget if you keep reminding yourself sa mga nangyari?"

mahina nitong sabi, “kung ilang taon kong pinigilan gawin ‘yan.” Nanlambot tuhod niya. “Bakit?” bulong niya. Bahagyang napatawa si Caleb. Pero walang saya. “Because you forgot me.” Biglang may kirot sa dibdib niya. “At natakot ako,” dagdag nito, “na kapag pinilit kitang maalala… masisira ka ulit.” Hindi niya alam bakit parang gusto niyang umiyak.

Nahihimigan ko sa tono niya ang pagkadismaya. Natawa naman ako sa kanya at tinapik siya sa balikat. "Arte mo! Hindi naman kasi ako matandain sa lahat ng mga bagay. Nakakalimutan ko nga minsan ang lines ko, e. I'm sure you're more capable of forgetting. Hindi mo nga ako kilala noong una, e..." "I never forget important things, Lola. Never have I forgotten anything that's important in my life..." sagot naman niya na ikinatigil ko. His face is still serious as hell.

Paos niyang sambit. "Ibigay ko man ang lahat sayo. Alam kong hindi ka sasaya sa akin tulad ng ikinasasaya mo sa kanya. It takes a minute to like someone, an hour to love someone, but to forget someone takes a lifetime. Hindi kita kayang kalimutan." Mapaklang sagot niya. "Huwag mo akong pansinin. Magpahinga ka na." Sabi nito at hinalikan ako sa noo.

"How about me? Don't you think I look familiar to you?" Ngumiti ako. "Hindi, 'no? Kung nakita na kita noon, imposibleng makalimutan kita. Sa gwapo mong iyan!" hirit ko, ngunit hindi siya nagsalita at nakatitig lang sa akin nang ilang segundo. "Of course, how can you forget about me?" Sumilip ang ngiti sa kaniyang mga labi. "Don't ever forget me, Jothea. It will break my heart."

The silence I felt when he left suddenly made me long for him! Huminga ako ng malalim at saka pumikit ng mariin. What did I miss? What did I forget? What happened to the five years of memories that I lost? …

hinaplos nito ang balikat ko habang panay ang sulyap sa daan. Umiling ako at pumikit nang mariin bago sumagot. "I love him, I love him so much, but he does not remember anything...Even me" I whispered.. Nakita kong nagkunot ang noo nito sa sinabi ko.. "He already forget me.."

PAGKASARA ng pinto ng veranda, napaupo ako sa malamig na sahig. Pumikit ako, pilit pinapakalma ang puso kong parang tatakbo palabas ng dibdib ko. “Because every time I see you... I forget this is a contract.” Anong ibig niyang sabihin doon? Na naguguluhan rin siya? Na baka... may nararamdaman din siya?

"Little do you know how I'm breaking while you fall asleep. Little do you know I'm still haunted by the memories. Little do you know I'm trying to pick myself up, piece by piece. Little do you know I, need a little more time. Underneath it all, I'm held captive by the hole inside. I've been holding back For the feel that you might change your mind. I'm ready to forgive you, But forgetting is a harder fight. Little do you know I, Need a little more time. Away, away. I love you like you've never felt the pain, away.

Isang malakas na hikbi ang kumawala sa lalamunan ko, kasunod ang sunod-sunod na paghagulgol na animo'y nanggagaling sa pinaka-ilalim ng bituka ko. "Lando... hindi niya ako kilala," hagulgol ko, habang humigpit lalo ang pagkakahawak ko sa kahon ng singsing. "Literal na kinalimutan na niya ako! Ang sakit-sakit, Lando! Bakit? Bakit bigla niya akong nakalimutan?” Tuloy-tuloy lang ako sa paghagulgol. Halos kapusin na ako ng hangin sa sobrang lala ng paghagulgol ko.