Ilaw Ng Tahanan Novels & Stories

Sa bagay pwedeng-pwede ako magday-dream dito. Pero sa ngayon...kailangan ko na muna maglinis. Parang uumagahin ako nito mag-ayos. Hinanap ko yung switch box ng electricity. Ayun... Maalikabok. Pagbaba ko ng hawakan... Nagkaroon ng ilaw yung ilang ilaw. Hinanap ko yung switch on ng ilang ilaw... Hangang sa magkaroon ng ilaw ang boung bahay.

Tumango na lamang si Riva, kahit alam niyang may tinatago. Nilinga-linga niya ang buong bahay—ang tahanang kinagisnan niya, punô ng mga alaala, mga tawanan, mga pagkain tuwing Pasko. Ngunit ngayon, may bigat nag sa bawat pag lakad ng mata niya sa bawat iskinita ng bahay. Napatigil siya nang biglang kumaway ang Tiya sa harap niya, para agawin ang atensyon.

Maingat at tahimik ang bawat hakbang ko. Madilim ang kabahayan at tanging ang liwanag ng buwan sa labas lamang ang nagbibigay ilaw sa sala. The huge curtain covering the floor to ceiling glass wall was slightly ajar, letting the moonlight pierce into the house. Hinanap ko ang switch at nang makita iyon, mabilis kong nabuksan ang malaking chandelier na nakasentro sa living room. Nakahinga ako ng maluwag.

Sandali Sa Iba Pang Mga Sandali MAGDIDILIM na nang siya'y makabalik sa kanilang tahanan, sumasabog sa kalangitan ang kahel na siyang tuluyang sumasakop sa patulog nang liwanag nang araw na iyon. Katulad ng dati, tahimik niyang binuksan ang kinakalawang na tarangkahan. Sa sobrang kalumaan nito ay di maiwasang makalikha ng ingay habang binubuksan, ngunit maingat pa rin niyang ginalaw ito at isinara pagkatapos. Sa loob ng kanilang tambalan mapapansin ang napag-iwanang garahe, nagtatayugang mga ligaw na damo at halata ang kalumaan ng bahay, tinatawag ito ng mga taga-roon na bahay ng kastila.

Nagligpit muna ako saglit dito sa bahay bago umupo sa isang silya malapit sa TV. Maliit lang ang bahay namin, walang second floor at paupahan ito. Iisa lang ang kwarto, may kusina, sala at banyo, maliit pero kuntento na rin ako dito, dahil kahit papaano may masisilungan kami sa tuwing uulan. Sa tuwing uulan… Naalala ko nanaman si papa. “Ah- makanood na nga lang ng TV.” Saad ko sa sarili ko saka dinampot ang remote at binuksan ang TV.

Isang slide mo lang sa pintuan bubungad agad yung araw na tirik na tirik pero mas gugustuhin mo yung makita kesa sa maitim na buga ng mga jeep sa daan. Isang hakbang mo lang at puro tubig lang ang makikita mo, minsan ay malakas ang hampas sa yate ngunit minsan ay malumanay. Ngunit mas gugustuhin mo ‘tong makita kesa naman sa siksik na tao sa mrt at lrt para lang makauwi sa kanya kanyang tahanan. “Finally, nuts na lang ang kailangan ko i-cut!” I said cheerfully dahil pwede ko ng isalang sa naka-preheat na oven ang mga raw banana cake.

Will you eat and come? I got no reply to that message all the way home. I opened the door and let myself into an empty and dark space yet again. “I’m home.” For a moment there, I pictured Kaori-nee and Aki-chan popping up at the entryway. “Welcome home, Kake-jii!” “Kakeru-kun, welcome home. Dinner is almost ready. Hurry. Go have a bath and come to eat.” I crouched where I stood and cradled my head in my palms. My head hurt. Why did I have to go think about that now?!

Risa replied softly Without answering again, Rizal got up from his seat and walked out of the room "Uh, where are you going?" Risa asked, surprised that her husband suddenly stood out Rizal menoleh "want to cook water on the stove for your shower, because my house is not as elite as the house of the rich, so there is no hot water feature in the bathroom, then the shower also uses a dipper instead of using a shower, you don't have a problem right??"

Mas maginhawa siguro sa mga matang pagod kung madilim din. Sa Kalye Ilaw, magdamag ang pag-iingay ng mga kapitbahay. Wala yatang patayan ang mga radyo at telebisyon. Nasa tapat ng bintana niya ang isang poste na mayroon malaking bumbilyang nakasindi sa buong magdamag. Nakatulog agad si Abigail. Ang maayos at maginhawang tulugan ang tanging magandang pangyayaring idinulot ng pahamak na kuwintas.

THIS IS WAR! Patulak na kinabig ni Tala ang pintuan ng bahay, buti at wala si Nimuel. Sigurado siya dahil wala sa labas ang sapatos nito. Sigurado rin siyang nasa bahay na si Limuel dahil nasa dining area na ang blazer nito. Nakasampay para ipaalam sa kanya na dapat na naman niya itong labhan. BLAG! BLAG! BLAG!