Ingatan Mo Siya Novels & Stories

Mabilis niya akong niyakap making me hug her back. Mabilis din naman siyang lumayo at muling ngumiti kaya tumayo ako para kilalanin siyang mabuti. She's familiar but… I really forgot her. I mean it has been ten years kaya kahit may pangalan siya sa isipan ko ay hindi naman ako sigurado. "It's Maui. Maui, remember?" I nodded when realization hit me. She's Maui! Maureen! I smiled ashamed. Hindi ko talaga siya naalala, she looks more… different.

"I'm sorry. I can't remember all of you." Ngumiti ang nagpakilalang Kath sa'kin. "It's fine, Ava. Ang mahalaga ay gising ka na at maayos ang lagay mo. That's what more Important for now." Tumango 'yong April. "Yes, Ava! If you can't remember us, then we'll help you to get your memories back!"

Saka yung tuhod niya, kinulong yung mga binti ko. “The first words I heard from you was “Sino ako.”?” “Si-sino ka nga ba!” Saka ko inilayo ang mukha niya sa pamagitan ng kamay ko. Buti pa daliri ko may bones, binti ko wala. Nang marahas niyang hinawakan ang kamay ko sa itaas ng ulo ko. “Didn't remember me? Nagka amnesia ka? Tss, let me return your memories.” Saka niya ako hinalikan ng marahas.

“‘Yon ay kung kakalimutan mo nga ako.” Napatitig siya sa mukha nito. Sa paraan pa lang ng pakikipag-usap nito. Alam niyang matalino ito. Hindi basta-basta at mahirap na lokohin. Tama ito, maaring piliin niyang huwag itong kalimutan pero hindi naman siya aasa nang higit pa sa gabing ito.

anito. "What do you mean?" "Maaaring may maging diperensya siya sa pang-unawa o sa memorya, sa ngayon hindi pa natin malalaman hangga't hindi pa siya tuluyang nagigising." "Ang ibig niyo bang sabihin... maaring may mga hindi maalala si Mina?"

--- --- --- "Kilalang-kilala mo ako." Sabi ko. --- --- --- Tumango siya. --- --- --- "Mas kilala pa kita kaysa sa iniisip mo." --- --- Nanlamig ako. --- --- --- "Bakit?" --- --- --- "Bakit alam mo ako?" --- --- --- Hindi siya agad sumagot. --- --- --- Sa halip, tumingin siya kay Mom. --- --- --- "Sabihin mo sa kanya." --- --- --- Tahimik si Mom.

I vividly remember it. "N-Nicola..." bulong ko.

Kita ko ang pag-aalala sa mukha niya pero nakipagsukatan ako ng tingin sa kanya. Humugot ito ng isang malalaim na buntong hininga bago marahang tumango sa akin. "Yes Bunso. I REMEMBER EVERYTHING." ___________________________

"Bakit mo naman naitanong? Paulit-ulit ka nalang e. Feeling mo nag kita na tayo noon?" "Doubt." sabi niya. "Tama. Kasi kung nagkita man tayong noon sigurado naman akong hindi kita makakalimutan kahit kailan.. so yeah.. feeling ko hindi pa tayo nagkikita kahit na pamilyar ka sa akin," sabi niya. Nakalimutan mo na nga kung sino ako e. A-Ayain ko na sana siya na lumabas ng biglang bumukas ang pintuan at pumasok ang hindi inaasahang bisita.

Hindi niya alam kung bakit ganito ang nararamdaman niya para sa lalaki na iyon. Why is she expecting that man to visit her again or even care about her? Bakit kahit na hindi niya matandaan ang lalaki na iyon ay hinahanap-hanap niya ang presensya nito ngayon? She can't forget that man. Well, technically, she had forgotten him because she could not recall who he was in her life, pero nang makita niya ang sakit sa reaksyon nito ay hindi na iyon umalis sa isip niya, at pakiramdam niya ay lubos niya na nasaktan ang damdamin nito.