Ingatan Mo Siya Novels & Stories

"Pupuntahan ko po si Sin, Mom." "Kung aawayin mo lang si Sin, hija dahil medyo late na niyang inihatid ang mga bata, please lang ipagpaliban mo muna iyan, huwag ngayong araw--" "Dad, I already remembered everything. My memory has returned. I remembered everything from my past." Natigilan sila ni Mom.

Tumayo ako, sabay tapon ng isang unan sa kanya. Pero mas humahagikhik siya. Sinalo ang unan at humiga nang maayos, inunan ang kamay niya. Mabuti na lang, nakakumot pa rin siya. “You really don’t remember?” Pinanliitan ko lang siya ng mata. Hindi ako sumagot. “Do you want me to remind you how you—” Dinuro ko siya. Itiniim niya ang labi. May kapilyuhan pa rin ang mukha.

Nikita. Gaano pa ba katagal bago tuluyan kitang makalimutan?

Umatras siya papalayo sa akin ngunit sakto lang ang naging distansiya niya upang hindi ko na siya mayakap ulit nang biglaan. "Diba sabi mo kanina na... na pamilyar sa 'yo ang mukha ko? Ibig sabihin dun na nakita mo na a-ako once in your life. S-siguro nakalimutan mo lang, o baka sakaling nagka-amnesia ka, wala ka bang maalala?" Tanong kong muli sa kaniya.

"What? Hindi ko naintindihan may sinabi ba akong mali?" "My name, Please say my name again. Hindi ko alam kung bakit, pero nang marinig ko 'yon, parang may ibang memory na gustong bumalik. Baka wala lang, pero gusto kong marinig kung pareho ba ang reaction ko." She looked confused, pero hindi siya umatras. "Leonardo? I'm asking because you look like you're trying to remember something, and ayokong ma-pressure ka. Kung hindi nakakatulong, hindi ko na uulitin."

sigaw nito. Mas lalo akong naiyak, paano ko makakalimutan na mahal ko siya, kung sa bawat minuto siya lang ang pumapasok sa isipan ko? ***********************

Parang pamilyar sa kan'ya ito pero hindi niya matandaan kung saan niya ito nakita o nakilala. “Tsk! What's with that face? Don't you remember me?” TO BE CONTINUED.

"Well, guess what ate? I don't remember her. I don't remember visiting her and I don't even know her face. D*mn it! My head hurts and I'm getting confused and confused and confused." She seems very worried then tap my back. "I... I don't understand.. Why can't you remember her? How about me? Do you remember me?" I looked at her with disbelief. Seriously? She grasped in disbelief. "D-does that mean, s-siya lang ang hindi mo maalala?" I nodded. "I know you. Mom, dad, grandma and grandpa. I even know and remember my friends, Audrey, my cousin and even Jellah. I do remember Carl. But d*mn! I don't remember any person named Sumi."

“Tunay ka nga.” Men like to confuse her… Ano bang sinasabi nito? “Aiah.” Nag-angat siya rito ng tingin. Alam nito ang pangalan niya kaya sigurado siyang kilala siya nito. “P-Paano mo nalaman ang pangalan ko?” She doesn’t know him but he knows her. He sighed. “Am I that easy to forget?” “Pasensya ka na, nakalimot kasi talaga ako.”

Hindi ako handa sa ganitong reunion, lalo na’t hindi ko naman ito buhay. “Ah, oo nga,” sagot ko, kahit hindi ko alam kung ano ang sinasabi niya. “Matagal na nga.” Pero habang nagsasalita siya, may kung anong kumikirot sa utak ko. Parang may memory na gustong lumabas—boses, tawa, lugar—pero hindi ko maabot. This girl is very familiar to me, parang nakita ko na siya dati.