Ingatan Mo Siya Novels & Stories

RIZ HE doesn’t remember me, but why is he being nice to me? I’m not dense. Ramdam ko ang pag-aalinlangan niya sa akin at hindi ko siya masisi dahil hindi naman kami magkakilala. Ano lang ba iyong isang gabi? I can’t even remember it myself. Pero narito na ito at kung hindi niya ako paniniwalaan ay hindi ko na rin ipipilit. Susubukan kong bumalik sa aking ina, pero kahit maayos ang buhay niya ngayon, I doubt she would take me in.

mahina niyang sabi, pero may halong hamon sa tono. “Ito ba?” Hinawi niya ang buhok sa tenga. Tumawa siya, mahina. “It’s... a reminder.” “A reminder of what?” tanong ko agad, halos wala sa sarili. She looked straight into my eyes. “Na minsan, may mga taong nangakong hindi ako iiwan—pero umalis pa rin.” Tahimik. Napatigil ako. Napatayo lang ako roon, napapikit. She still remembers.

"I'm here, Ysabelle, always here." "Ayokong maramdaman ulit yung feeling na nag-iisa lang ako. Pero ang sakit lang na isang araw wala na akong maalala tungkol sa kanya. Bakit hindi ko siya maalala?" "You will remember him soon."

Pumikit na ito ng mga mata. "You are irritating, stop talking and leave me alone now!" madiin nitong sabi. I understand him. Ganito talaga ang mga may amnesia. Galit sila sa hindi nila kilala. Minsan selected pa ang naaalala nila. Don't worry sooner or later makakaalala ka rin, sweetheart ko. Hindi na muna kita kukulitin ngayon. Sabi ko pa sa isipan ko.

“Wala kang kasalanan.” Napatingin ako sa batang Jasmine. “Bakit alam mo lahat?” Tahimik siya. “Dahil nandoon ako.” “Hindi ko maintindihan.” “Dahil ako ang memory copy.” “Then how can you remember?” “Dahil hindi ako binura.” Napakunot ang noo ko. “Then…” “Lahat ng memories na kinuha sayo…” Itinuro niya ang sarili niya.

Si Mommy ang sumagot, nakita ko kung paano lumaki ang ngiti ng lalaki. Hindi naman siya bastos tingnan, pero nakakailang lang dahil hindi ko naman siya kilala. Pero bakit pakiramdam ko ay kilala niya ako. "You don't remember me?" biglang usal niya, bahagyang kumunot ang noo ko at binigyan siya nang nagtatanong na tingin.

Nasagot na siya nito kanina na hindi daw kilala pero gusto niya pa ring makasigurado "Nakalimutan ko pong tanungin ang pangalan niya Sir. Pero---pero parang familiar po sa akin ang mukha niya. Hindi ko lang po maalala kung saan ko siya nakita." sagot din naman kaagad nito.

“Bakit ba pumayag ka pa?” He grinned. “Ayaw mo ba?” Napakurap-kurap siya. “Hindi naman. Ayos lang.” “Isipin mo na lang na remembrance ‘to,” usal nito bago ngumiti. And yes, she was getting addicted to his smile. “Remembrance on our first date.” Nanlaki ang mga mata niya. Oh brother! Ni hindi nga niya alam na date pala ito! “Ma’am, Sir, smile.”

Bakit kilala niya ‘ko? Pinasingkit ko ang mga mata ko para maalala kung saan ko ba siya nakita. I can’t remember where I met him. “She doesn’t remember you, Callum,” puna ng lalaking perteng nakaupo sa sofa habang naka-cross ang dalawang hita sa isa’t isa. Isa pa ‘to. Pamilyar din sa akin ang boses niya. “Awit!” d***g no’ng Callum habang nakahawak sa dibdib na animo’y nasasaktan. Ngumiwi naman ako.

pilit na ngiting sagot ko naman. "No. You're not," aniya na napabuntonghininga pa ito. "Belle? Remember me?" Umiwas naman ako ng tingin. Maybe I forgot him, but he still remembered me. "Huli na akong bumalik. Pero handa pa rin ako makipagsapalaran," mahinang saad niya na nagkatitigan na kami.