Ingatan Mo Siya Novels & Stories

Nakita niya ang sarili niyang larawan. Walang emosyon sa mukha nito. Ngunit sa mga mata nito, may isang bagay na gumalaw. Recognition. Hindi buong alaala. Ngunit sapat upang malaman niyang pamilyar ang taong nasa screen. "That's me." Mahina ang boses niya. Tumango si Mara. "Yes." Lumapit siya. Tinitigan ang larawan. "Why don't I remember?"

"Pilitin mo nga na tandaan kung saan kayo nagkita at nagkasama?" Hindi niya maintindihan kung bakit wala talaga siyang rekoleksyon kay Sia. Yes, he may have been drunk, but is he really that drunk not to remember? Mayroon talagang hindi kumokonek sa lahat ng ito at siya man ay naguguluhan na rin talaga.

Saka ito umalis. He forced himself to remembered everything? What was that mean? She want to remember me? Napatakip ako ng bibig, umiiyak na naman. Hindi dahil sa sakit kundi dahil sa saya.

"Bakit wala kang pangil? Nasan ang pangil mo?" Inalis nito ang kamay ko saka lumayo sa akin. "What the hell?!" he exclaimed. "Hindi mo mabubura ang memorya ko, Asmodeus." "H-how is that even possible? I did it right! Why you can still remember everything?" naguguluhang tanong niya. "Ewan ko, pero sigurado akong hindi mo mabubura ang memorya ko." nakangiti kong saad.

H-hindi mo ako kilala? Oh God it's hurt, oh sh*t....hayop may amnesia siya...........

Pero nagulat at nagtataka ako dahil sa sinabi niya. "I-I don't remember my name .." Diyos ko, ano 'tong pinasok ko?

nag-aalala niyang tanong. "S-sino k-ka?"Pilit kong inaalala kung sino ang taong nasa harapan ko pero hindi ko magawa.Wala ni-isang memorya ang pumapasok sa isip ko na kasama ang lalaking nasa harapan ko ngayon. Napakagat ito ng labi at mukhang naging balisa at hindi malaman ang gagawin. "You don't remember anything? Sino ako? Hindi mo ba 'ko kilala?"pag-uulit niya habang pinagmamasdan ako ng masinsinan.Umiling ako dahil kahit anong pilit ko ay hindi ko talaga siya kilala.

Huwag ko siyang layuan. Ano ba ang nangyayari sa kanya? Nagka amnesia na ba siya? Nakakain ng maraming bitsin kaya ganyan ang takbo ng utak nito ngayon? Hindi ko siya maintindihan sa totoo lang. Nakakalito siya.

"Who are you?" Kita mo nga naman. Hindi niya ako kilala! Tinaasan ko siya ng kilay bilang sagot. Yumuko ako ng bahagya para iharap ng maayos ang aking mukha. "Don't you remember me?" He narrowed his eyes on me. "M---Mia?" Ngumiti ako. "Yes, you got it." Sagot ko kasabay ng paglanding ng aking kamao sa kaniyang pisngi.

Napabuntung hininga pa ako. “I’m sorry. N-Not even a glimpse. Wala talaga akong maalala tungkol sa lugar na ito. J-Just like how I can’t remember you and your mom. N-Ni wala akong maramdamang pamilyaridad sa lugar na ito—”