Inside My Novels & Stories

Mas maganda kung jeep nalang para kahit paano alam ko ang pasikot-sikot ng kamaynilaan. Sa wakas narating ko na ang lugar. Bakit parang nasa loob ng subdivision ito? “Ano ang meron dito tita Jackie?”anas ng isip ko. Naku kailangan daw ng I'd kapag pumasok sa loob. No choice ako kundi ang ipakita ang nurse id ko. Pumasok na ako at malapit na ako sa address na nakasulat. May magandang babae na nakaupo sa balcony.

Usig na ng isang bahagi ng aking isipan. Ngunit balewala lang sa akin iyon dahil ang isip ko'y naglalakbay at lumilipad na patungo sa mga iba't ibang haka-haka na maaaring nagaganap sa loob ng sasakyan. Dinadagsa ang isip ko ng sari saring isipin kung ano nga ba ang tunay na nagaganap sa loob kotse. Tila ba may bugso ng takot sa loob ko na baka maunahan ako ni Janus mapalapit sa babae.

Marahil ay umalis na ang doctor na gumamot sa akin. Marahan akong dumilat at ang una kong nakita ay ang puting kisame dito sa loob ng silid na ito. Teka? Hindi ito ang silid ng isang ospital. Alam ko iyon sa mga interior designs na nasa paligid ng silid. Nasaan ba ako? Itinagilid ko ang aking ulo para makita ang mga taong kanina pa naghihintay sa pag gising ko.

Iniba niya ang posisyon noon, ngayon ay nakaturo na sa loob ng mansion. “The bathroom is inside.” Hindi ko mahimigan ang boses niya. Hindi ko rin mabasa ang kaniyang ekspresyon sapagkat blangko lamang iyon. Ngunit sa kabila ng ekspresyon niyang iyon ay hindi niya naitago ang pagod sa mga mata niya. Kagabi lang ay nakangisi pa siya ah? What happened? “Iyong mga gamit ko, naiwan ko pala. Kailangan ko munang balik—”

It was silly, nothing had happened yet, but the thought alone made my chest tighten. Babalik naman siguro siya agad? Hindi sa takot ako, pero hindi ako pamilyar sa lugar. Ako 'yong tipo na hindi pala-labas, pala-explore. I'm the type of person na pagkatapos ng trabaho, uwi agad. At kapag meron ako, kung anu-ano na lang ang naiisip ko. Nagiging emosyonal ako kahit sa maliit na bagay lang. I glanced at the door again. The street outside was quiet, the neon sign buzzing softly, but inside, the hum of the aircon felt almost deafening.

Imbes, isang peklat ang nadatnan ko. Dinama ko ito at halos mapadaing ako dahil pakiramdam ko ay naroon nga ang punyal, naroon ang sakit at hapdi ng pagkakabaon nito sa dibdib ko. Inikot ko ang paningin ko at napahinga ako ng malalim nang mapagtanto kong nasa loob ako ng silid namin ni Damon.

Nang maalala ko kung anong ginawa niya sakin ay bumalik ako sa pagiging malamig na tao. “Let's get inside.” Wika ko saka binuksan ang unit ko. Luckily, hindi marumi ang unit ko ngayon. Pumasok naman siya kasunod ko. Ayokong makaistorbo sa mga katabi kong unit kaya sa loob na lang kami mag-uusap.

Nakita ko kung paano napa kunot ang noo ni Kuya kaya napabuntong hininga ako. “I entered their world…” mahina kong sabi. Napatingin siya sa akin at naguguluhan bago ito magsimulang magsalita ulit. “What do you mean?” “I’m inside at the Whitmore mansion.” Parang tumigil ang mundo niya parang hindi ito ma process sa utak niya. Hindi ko alam ang I re-react ko pero parang nagiging oa na si kuya, jusq!

"Hi." Mariing akong napapikit ng napahalakhak ang mga ito. Paos na paos kasi ang boses ko na parang lumalim lalo. Napahinga ako ng malalim at kinalma ang puso kong napakalapas ng pagsisipa sa loob ng ribcage kong nakakadagdag sa pagkakalutang ng isip ko!

Butil-butil na ang pawis ko pero ayaw pa rin niyang tumigil hanggang sa maramdaman kong may tila bombang nabubuo sa loob ko, tumatawid ang init na dala sa bawat himaymay ng aking laman. "Oh, Dark...!"