Insomnia Quotes の小説・ストーリー

Kasing bilog ng sa isang pusa ang kanyang mga mata. Dahil yumuko siya, medyo naaninag ko ang lugar sa baba ng leeg niya. Nagmumula ang init at ang mabangong amoy mula kanyang maputi at mamula-mulang balat at natulala ako. “Ano ‘yang ininom mo, Jake?” “Melatonin. Mayroon akong light insomnia, kaya kailangan ko ito para makatulog ako ng maayos,” paliwanag ko.

Nagtataka naman na napatingin siya saakin. "Wala akong problema, okay? Hindi lang ako masiyadong nakatulog kagabi dahil sinusumpong yata ako ng insomia. Ang totoo niyan e inaantok lang talaga ako." "Kung ganoon kailangan nating ipaalam sa mahal na hari ang nangyayari sainyo para maipatingin kayo agad sa doktor." Akmang aalis na si Miss Guada nang pigilan ko siya ulit.

Sa sobrang pagod na naramdaman ni Hara sa araw na iyon ay nagshower na lamang ito at tuluyan na ring humilata sa kama. Sa gabing iyon ay hindi siya mapakali habang natutulog at kinailangan niya pang bumaluktot sa kama na parang hipon. Hindi pa sapat ang posisyong iyon ay mahigpit rin ang pagyakap niya sa kumot gamit ang dalawa niyang kamay. Marahil ay marami siyang iniisip na bagay kaya ganoon na lamang ang tindi ng kanyang insomnia. ....

himutok nito att umupo sa harap niya pagkatapos nitong isara ang sliding door. “Wala pa akong tulog,” sagot niya. “Huh? What happened? Inaatake ka na naman ng insomnia?” tanong nito. Umiling siya at muling humigop ng kape saka sinamaan ito ng tingin. “Hindi nila ako tinigilan sa dami ng tanong nila sa pinagsasasabi mo.” Napamulagat naman ito at nanlalaki ang mga matang hinawakan ang bibig nito saka alanganing ngumiti sa kanya. “N-Naparami yata ang nainom ko kagabi. Sorry.”

Kaya lahat ng laman ng ATM cards niya kinuha niya ng sa ganun wala siyang bakas na maiiwan sa kanyang pag alis. Kaya lang naman hindi niya maiwan ang trabaho niya ay dahil hirap siyang makatulog sa gabi. Kailangan mayroon siyang mapagkaabalahan para makatulog siya agad sa subrang pagod. Iyong tipong hindi na siya magising sa kaunting ingay na marinig. She has insomnia. Sometimes, her anxiety attacks in the silence of the night. Minsan na siyang inatake causing her to hurt herself at ayaw na ulit ni Aliyah na mangyari iyon. She loves herself. Siya lang ang nag iisang nagmamahal sa sarili niya kaya kailangan niya iyon ingatan. Gusto niyang mabuhay ng payapa at masaya kahit na mag isa lang siya

“If you do it, bibili kita ng videogame.” “Kulang ‘yon sa trauma ko.” “Kapag nanalo ako, nanalo ka rin.” “Fine, fine, I’m going!” Matagal siyang nawala, kaya kabado ako. Pero pagbalik niya, ang ngiti niya ay hanggang tenga. “Ako na ang magbabasa para naman may thrill…ang sabi niya, ‘I wish you a sleepless night full of memories of me.” Napa-ngisi ako. Sinulat ko ang susunod. ‘If I get insomnia, I’ll make out with you in my mind.’

Bumuntong hininga ako bago siya tinignan. "Hindi kami nag-away ni Travis, Hindi lang ako nakatulog ng maayos." Pagsasabi ko ng totoo. "Bakit hindi ka nakatulog ng maayos? Insomnia ba? what?" Napapikit ako ng mariin ng kumirot ang kalahati ng ulo ko. Jeez!

"Also, do not drink coffee if you want to relax your body while lying down." "E paano kung hindi pa rin makatulog?" Nagkibit-balikat siya. "May times na nagkakaroon ng ganun sa isang tao. Hindi porke't sinunod mo ang sinabi ko ay makakatulog ka na agad. Sometimes, people experience insomnia." "Ako hindi ko alam kung ano ang nararamdaman ko ngayon, pero siguro dahil na rin malapit ng mag umaga, at pinipilit kong makatulog dahil kailangan kong gumising ng 5:30am."

Ngunit paano niya gagawin ang bagay na ‘yon? Alana once read a quote. Rest and sleep requires peace. And that hit her so hard. Kasi alam niya sa sarili niyang there is no peace. Hindi niya maramdaman ang peace na kanyang kailangan para makapagpahinga. Ang daming bagay na tumatakbo sa kanyang isipan at hindi niya mawari kung ano ang kanyang nararapat na gawin para mahanap ang peace na ‘yon.

Kaya bumangon ako, gumawa ng tsaa, at nauwi sa pagtambay sa may bintana ng kusina, pinapanood kung paanong nagiging kulay ginto ang ilaw sa kalsada. And then, of course, he was there. Callisto Maxim. Nakatayo lang, isang kamay nasa baso ng tubig, ‘yung isa nasa sentido. Para bang sobrang dami niyang iniisip. “Insomnia?” I asked, just to say something. “Work, love,” kalmado nyang sagot. “At midnight?” “Deadlines don’t respect time zones.” Of course they don’t. Of course he doesn’t.