Instagram Quotes About Life Novels & Stories

His text said, “I have things to give to you. Please wait for me. I’m on my way to your house.” Napabuntonghininga si Frances. Sa ngayon, hindi naman siya masiyadong galit dito. Naiinis lang talaga siya. Habang naghihintay sa pagdatin ni Jony, she just scrolling in her social media account. Marami siyang binabasang post tungkol sa mga artista sa Pilipinas na mga problematic, lalo na rin ang mga politiko na kaniya-kaniyang panloloko sa mga tao. Pumunta na lamang siya sa instapill niyang account at doon nagbasa ng mga poem, quote, at saying. Isa rin kasi sa kinahihiligan niya ang pagbabasa sa instapill na app. Magaganda ang mga poem. Marami ring mga sikat na writer at poet.

Hindi siya gumawa ng mahabang caption. Isang simpleng larawan lang ang ipinost niya. Isang tasa ng kape. Isang notebook. At isang maikling linya. “Peace is expensive. Kaya piliin mong huwag sayangin sa mga taong ingay lang ang ambag.” Makalipas ang ilang minuto ay nagsimula nang dumami ang likes. May mga empleyado ring nakakita. “Parang may pinapatamaan…”

He never really failed to make my heart beat fast while screaming his name. I was catching my breath after that passionate kiss. The kiss that wasn't because of lust, but a kiss that's full of love. "What caption should I use on your photo?" he whispered in my lips. I laughed, this guy. He literally asked me what to caption on his Instagram post after a breathtaking kiss. "Ahm, my girlfriend and his obsession to strawberries? Since I'm eating strawberries there." I answered as I kissed him again and nibbled his lower lip.

Kaya nagpatuloy ako sa pagscroll. Ngunit, mas natawag ang aking pansin sa naging post ni Bea sa Instapic niya. Unang post niya ay picture na may apat na paperbag with the caption of, " I'm so thankful for having a generous and thoughtful friend. #thanksforthepasalubong #realfriends #yourthebest #sistersforlife Second post naman niya ng picture ay apat rin na basong nakataas with the caption of.

"Same feels, girl." "Are you okay? DM mo ko if you need to vent." Mga strangers, oo. Pero bakit parang mas naiintindihan nila ako kaysa sa mismong pamilya ko? May isang gabi, habang nasa dorm ako, nagpost ako ng isang quote na nakita ko. "You can’t keep a bird in a cage forever and expect it not to dream of the sky."

Halos araw-araw High-end ang bukambibig lalo na si Stell. Unang refresh ko palang sa inst-gram ko, bumungad kaagad sa akin ang post ni Stell na nature tapos si haring araw ang bida. Naglagay pa siya ng caption na 'it's a great day, I hope you have a great day,' na inani nang mga reacts ng nitezens. Nag one hour na ang post at dinumog na ito ng mga comments sa comment section kung saan ba raw iyon na lugar.

I suddenly became a famous person. "That was my life, I was living because I need to. I'm living myself just to survive no other meanings. I once was lost in the darkess skies yet I made my own light, someone thought me that I'm the brightess moon that ever exist." I smiled and slowly grabbed the scissors. I look at Rey, he smiled at me and nodded. I sighed before getting it and looking at the people in front of me. "And that is my life quote and the reason while I'm still living. I'm living so I can be loved, happy and blessed. I'm living for him, for my other half."

For this and for always understanding me. Ngumisi siya. "I told you. Ang motto ko sa buhay ay happy wife, happy life." Tinitigan ko siya ng mabuti hanggang sa unti-unting napawi ang ngiti niya at bigla siyang sumandal sa mesa, hinila ako palapit sa leeg ko at inangkin ang labi ko sa isang mapusok na halik.

Itinabi ko na ang phone, kaso nangangati ang kamay ko na kunin ulit iyon at mang stalk sa I* ni ex gamit ang dummy account ko. Aish. Sige na nga sisilip lang. Titignan ko lang kung anong update sa buhay ng h*******k na iyon. Una kong tinignan sa f******k niya wala naman siyang latest status doon. Akala ko mag sha-share siya ng mga sad qoutes about relationship pero hindi pala sad boy ang gagi na iyon. Silipin ko nga 'yung I*.

“Oo nga! Ang tapang ng mukha mo pero yung first bite, parang pinipilit mo lang para sosyal.” “Whatever,” sagot ni Conah, pero hindi maitago ang ngiti. Nagpatuloy ang kulitan, at si Charlie naman ang pinagdiskitahan. “At ikaw, Charlie,” ani Ibyang, “parang photoshoot yung pagkain mo kanina. Dalawang oras bago mo tuluyang kainin yung sea bass mo.” “Of course!” proud na sagot ni Charlie. “Hello? Hindi ba’t may unspoken rule sa buhay ko? *If it’s not Instagrammable, don’t eat it.*”