Novel & Cerita It Ends Tonight

Bumusina si Kevin. "Date night namin ngayon," nakangiting sabi ni Camila bago sumakay sa sasakyan. "May date din kami ng baby ko ngayon." Nagkatinginan kami ni Darius saka parehas na napabungisngis. Wala naman kaming ibang plano ngayong gabi kundi ang kumain lang sa labas. Uuwi at matutulog. Bukas ay linggo, wala na naman akong pasok. Dadalawin namin ang mga magulang at kapatid ko.

saad niya at humagalpak ng tawa. Dahil sa inis ko binato ko siya ng remote ng flatscreen tv ng condo ko. Naiwasan naman niya ito kaya ang ending bumagsak sa sahig ang remote. Tumatawang tumayo si Carl, senyales na aalis na siya. “Gagawin ko na. Kailan ba ako pupunta? Bukas, sa makalawa?” “Right now,” tipid kong sabi.

Hinalikan niya silang tatlo. “Love you.” “Love you too, Mommy.” Makalipas ang ilang minuto… tahimik na ang buong bahay. Ang tanging tunog ay ang mahinang ugong ng electric fan. Nasa sala si Venice kasama si Mara. May dalawang tasa ng tsaa sa mesa. Pero pareho silang hindi umiinom. Dahil alam nilang may mabigat na bagay na kailangang pag-usapan.

Deadma sa lahat. “Hoy, hindi ka dito natutulog, okay? Sa kwarto mo tayo. Halika, tara na.” Pilit ko siyang inaakay paalis pero hell, anlaki ng hambog. At ang bigat pa. Wala akong panama. Ang ending? Bumagsak kami sa kama. BOOM.

Napaka sama na ng loob niya dahil sa mga panahong tiniis niya ang lahat para lamang makalimutan ito ngunit anong ginagawa nito ngayon? At doon ito tumigil. **end of chapter**

Ginusto niya ring madugtungan ang huling eksena sa naalala niya. Sa kasamaang-palad ay wala na talaga. Hanggang doon na lang talaga ang nangyari. Kumbaga ay THE END na dahil nakatulog na talaga sila noon. Everything is clear now; no confusion or uncertainty. Kaya pala n*******d sila paggising ay iyon sa mga kakatwang pangyayari. Kusang hinubad pala ni Yolly ang mga damit nila. What the heck!

malambing at mahinang sabi niya at ngintian pa ako. "Salamat," bulong ko bago ko pinikit ang mga mata ko. Naramdaman ko naman na sinuklay niya ang buhok ko gamit ang daliri niya, at kumanta ng isang pamilyar na kanta. ~Hindi kita iiwan Hindi pababayaan Sa akin ay hindi ka iiyak na kahit minsan~ "Goodnight Rave. Sweet dreams."

(6:56 pm) Lewis: Oo para hindi sayang sa gas. (6:57 pm) Justin: Kayong bahala. How 'bout u, baby girl? (6:57 pm) Me: Pupunta na lang din ako dyan. (6:57 pm) Justin: Okay. Just let me know kapag malapit na kayo. Abangan namin kayo sa labas. (6:58 pm) Me: Sige. See you

Hindi katulad sakin na pag humaba na ay nagkakaroon ng mga split ends. Napagpasyahan na naming umuwi na dahil mag gagabi na. Hindi ko na hinatid si Tin Tin dahil susunduin daw siya ng driver nila dahil sa bahay nila siya mag di-dinner. Hindi naman niya matatanggihan 'yob dahil malalagot siya sa Daddy niya. Hindi na nga kami nakapagmiryenda baka kasi bigla daw dumating ang sundo niya. Kaya iniwan ko siya do'n habang naghihintay.

Si Gerald, na nawalan ng kontrol sa lahat ng plano, ay nagdesisyon na tumakas, ngunit hindi na siya nakaligtas sa mga kamay ng mga awtoridad na ipinatawag ni Blake. Sa huling bahagi ng gabi, habang si Blake at Allie ay naglalakad papalayo mula sa pier, nagtaglay ng katahimikan ang paligid. Ang huling mga sigaw at putok ng baril ay humupa, at tanging ang malamlam na liwanag ng buwan ang sumasaksi sa kanila. “Tapos na,” sabi ni Allie, ang kanyang boses ay puno ng pagpapaluwag ng kalooban. “Tapos na ang lahat ng paghihirap.”