It Is Raining Tacos Novels & Stories

"Akala ko kasi..." Mahinang pinitik ni Rain ang kanyang noo. "What you're thinking right now is nasty. We should eat para magkalaman ng iba yang utak mo," anito sabay hila sa kanya. Dinala siya ni Rain sa isang kainan. Pinauna siya nito ng upo habang ang lalaki na ang nag-order para sa kanila. Maya maya pa, may dala na itong tray na may dalawang tasang umuusok sa init at maraming piraso ng puto. Malawak siyang napangiti nang makitang hot chocolate iyon. Napapikit pa siya at sinamyo ang mabangong aroma ng inumin nang inilapag iyon ni Rain sa harapan niya.

tawag niya sa nobyo sa kanyang isipan. Luisa used to hate rain so much because of the nightmare it always brought her. Now, rain makes her smile. Rain reminds her of Levi. The reason of her newfound happiness. Sa halip na isarado ang bintana, nanatili siyang nakatayo doon at pinanood ang pagbagsak ng ulan. Ilang sandali pa ang nakalipas, halos mapalundag sa gulat si Luisa nang mula sa likod ay may biglang yumakap sa kanya.

Tumango-tango si Rain at tumingin sa mga pagkain, agad siyang natakam sa pudding na nasa harapan niya. “Kainin mo na, paborito mo ‘yan kaya alam kong mawawala ang pagod mo pag nakain mo na ‘yan,” udyo ni Jake at mas nilapit pa ang box kay Rain. Sa huli ay sinimulan na si Rain kainin ‘yon, agad siyang napangiti ng kumalat ang matamis na lasa ng pudding sa loob ng kaniyang bibig. Sapat na ‘yon para saglit niyang makalimutan ang mga nangyari buong araw, muli siyang sumubo at halos sunod-sunod na ‘yon.

” Gustong matawa ni Rain sa sinabi nito at talagang kumanta pa nga ang kaibigan. Rain just snorted at napailing. “Imposible! Sobrang OA naman ng deskripsyon mo, mas maganda at mas magaling ang future sister-in-law ko! Hindi mo ata alam kung ano ang tunay na maganda eh! Palibhasa puro naman mukhang isda ang mga babaeng customer mo rito sa bar. Nag-iba na ata ang taste mo,” natatawang sagot ni Rain kaya napaingos si Lance.

CHAPTER 35 – “THE ACCIDENTAL KISS (THIS TIME TOTOO NA!)” It was raining hard. As in, solid buhos. ‘Yung tipong walang tigil na parang galit na galit ang langit. The wind howled outside the mediation building in Tagaytay as people rushed to their vehicles, umbrellas flipping inside out, jackets clinging to their clothes like second skin.

"Baka bali-bali na ang mga buto mo sa mga susunod na araw kasi hindi ka marunong mag-ingat." "Thanks," saad niya pagkatapos kong gamutin sa kaniyang sugat. Umupo ako sa tabi niya. Dali-dali kong kinuha ang phone ko sa ibabaw ng center table nang biglang may tumawag. Baka makita niya ang wallpaper ng phone ko. Napabuga ako ng hangin nang makita sa screen ang pangalan ni Rain. "Where are you, TJ? Nasa labas ako ngayon ng condo mo. I miss you!"

Nagpapaikot-ikot si Teedy habang ang mga kamay ay nakabukas ng maluwag. "Ikaw ang malalagot kapag napagalitan tayo, ha." Napatingin ako sa kan'ya nang tumabi ito sa akin. "Rain really makes me sad. Miss, I can see in your eyes the sadness," malamig na sabi niya habang nakatingin sa ulan.

Baka kasi bawiin na siya ni Tyler bukas kaya kailangang masulit na niya ang pagkakataon ngayon. “S-sige po...” Sagot ni Rain habang nagpipigil ng hininga. Naisip niya na kung siya ang nasa taas, baka mas mabilis niyang mapalabas ang lalaki. Kung hahayaan niya kasi itong tumira hanggang umaga, baka magmukha na siyang bangkay dahil sa sobrang pagod. Bukod sa sarap na nararamdaman niya, kailangan niya ring tiisin ang bigat ng bawat saksak nito. ‘Sobra-sobrang sarap, parang mamatay na ako!’

Tuluyan nang natawa si Rain. 'He's so funny.'