It's Not Giving Meaning นิยาย & เรื่องราว

Nasa ganoon akong pag iisip ng biglang tumikhim ito kaya nabaling ang tingin ko dito. "Don't pressure yourself, I will explain soon..." ika nito na lalong kinakunot ng noo ko. "What do you mean by that? Wala akong maalala as in baka naman pinagsamantalahan mo ako knowing you," masungit kong pahayag dito.

Wala ni isang salita o tanong tungkol dito. Para bang ang bagay na ito ay hindi mahalaga, o mas malala pa para bang sigurado na si Cora na hindi na babalik si Mallory sa pag-aaral, o marahil ay wala na itong karapatang isipin pa ang tungkol dito. Ang katahimikang ito ay tila isang malinaw na mensahe, ngunit sa kasalukuyang kaligayahan na nararamdaman ni Mallory, hindi niya ito lubusang pinansin pa.

“I’m not pretending.” “Maybe you are,” sagot ko. “Maybe you just don’t realize it.” Saglit siyang natahimik. Kita ko ang pag-igting ng panga niya. “So all of this—everything I did—means nothing to you?” Hindi ko kinaya ang tanong at lumayo ang tingin ko. “It means too much. That’s the problem." Parang may tinik na nakaharang sa lalamunan ako at hindi ako makalunok ng maayos. Parang may nakasabit sa hangin na hindi namin masabi.

Naiwan akong tulala nang tumalikod siya at tuluyang lumabas sa pintuan. Hindi mo kailanman masasabi ang tunay na kahulugan ng pagmamahal. Iba-iba ang pwedeng atake nito sa isang tao. Hindi mo mabibigyang kahulugan ang isang bagay kung hindi ito pamilyar sa 'yo. Ano nga ba ang eksaktong depenisyon nito? Walang makapagsasabi. Bawat tao ay may sariling pakahulugan upang maipaliwanag ang misteryosong salita.

Nagbawas siya. Tinanggal niya ang lahat ng hindi kailangan. Lahat ng pwedeng bigyang-kahulugan. Ang natira ay malinaw, tuwid, at hindi mababali. Isang salaysay na hindi umaatake—pero hindi rin umiiwas. Sa kabilang panig, habang tinitingnan ni Veronica ang mga bagong analytics, ramdam niya ang hindi maipaliwanag na kaba. Hindi bumababa ang engagement. Ngunit hindi rin umaangat. Parang may humahawak.

Parang hindi sasapat ang isa o anuman sa dalawang ito, parang palaging may kulang. Hindi magiging klaro ang isang bagay kung palagi lang gawa o salita. Kasi may mga taong hindi madaling bumasa ng galaw. Meron ring mga taong hindi lang naniniwala sa puro salita. Sa pag ibig o kahit saan pa mang sitwasyon nararapat lamang na palaging naroon ang salita at gawa upang mabilis na maintindihan ang konteksto ng isang pangyayari o ang ideyang nais mong ipabatid sa taong kausap mo. The combination of actions and words brings clarity and understanding to each other. Mas napapadali ang pagpapaliwanag ng bagay- bagay kung ang dalawang ito ay palaging magkasama.

Ang realization na iyon ay nagdala ng isang bagong antas ng katahimikan. Hindi ito celebration. Hindi rin ito takot. Ito ay pagkilala sa bigat ng sandali. Kung ang construct ay may kakayahang tumugon sa variations ng kanilang internal state, nangangahulugan ito na mayroong shared space of meaning—kahit hindi pa ito wika. At kung may shared meaning… May posibilidad ng tunay na ugnayan. Ngunit kasama nito ang isang bagong hamon:

Lalong mas masakit na dagdag pa nito. Di maka paniwalang tinignan ko ito. So wala pala talaga siyang balak kung ganun. Ano na lang pala ang ibig sabihin ng mga pag seselos nito sa mga nakakausap, dumidikit sa akin at mga nagpapapansin ay wala lang iyon sa kanya? Ako lang pala ang nagbigay ng meaning sa mga kinikilos nito. Wala lang pala ang mga iyon. Parang gusto kong matawa na maiyak. Di ko na alam kung ano pa ang aking nararamdaman para na akong na manhid sa mga sinabi nito.

Naguguluhan ako, hindi ko maiwasang lagyan ng meaning ang bawat letra at pangungusap sa tulang iyon. I was overthinking when I read those words on his poem. But just like the sunset Our story has come to an end. Anong gusto nyang iparating? Is he giving up on pursuing me? Masyado ba akong nagmatigas? I don't know I keep overthinking. I want an answer, I want to make it clear. But everytime I tried to call his number isa lang ang lagi kong naririnig sa kabilang linya na nag iwan sa akin ng pangamba. Bakit kailangan nya pang mag-iwan ng mga unpuzzled messages naguguluhan ko!

Mabuti na lang at mabilis din ang coordination nito kahit hindi halata. “Ito na ang huling beses na sasabihin ko ‘to. Huwag kang hihingi ng paumanhin sa mga bagay na hindi mo naman kasalanan. Mas nakakairita kasi ‘yun. Mas bababa ang magiging kahulugan niyang salitang ‘yan kung basta-basta mo na lang sinasabi kahit sa mga maliliit lang na bagay na hindi naman dapat. Lalo pa kung hindi mo naman kasalanan.” Pagpapaliwanag ko saka ako napalunok dahil parang biglang lumiwanag ang mukha nito.