Japan Romantic Novels & Stories

"At least, Maria, alam ko 'yong salitang paano magmahal. Kahit lagi akong naloloko, totoo lahat ng pagmamahal na pinaramdam ko sa kanila kaya kung may lugi man, sila 'yon. Sinayang nila ang tulad kong totoong nagmamahal. Eh, ikaw ba?" Hindi niya na pinansin ang mahabang lintanya ni Judith. Mag-aaway lang sila at wala siyang oras para ro'n. nandito siya sa Japan para magtrabaho, hindi makipagtalo sa walang kwentang pagmamahal na iyan. Kung alam lang ni Judith kung bakit ayaw niya ng pumasok sa ganiyang sitwasyon... Kung alam lang nito. Napahugot siya ng malalim na buntunghinga at nagpatuloy sa ginagawang pamimitas.

Ganito pala talaga kapag may boyfriend ka na at mahal na mahal mo laging masaya at kontento na kahit sa maliiit na bagay lang. “Next time i want to walk with you in cherry blossom trees in Japan.“ Sabi ni Gabriel mayamaya kaya napatingin ako sa kanya at huminto ako sa paglalakad. “Doon talaga?“ Tanong ko na nakangiti. “Yeah, sabi ng kaibigan ko ay romantic daw kapag kasama mo na maglakad doon ang pinakamamahal mo.“ Sagot niya kaya itong puso ko ay halos lumukso na sa dibdib ko sa lakas ng tibok.

Awtomatik na nagdilim ang paningin nya, habang may suot na sarkastikong ngisi sa labi. "I can still remember how that guy shamelessly tried to flirt with you. Good thing he backed off the moment I introduced myself as your husband." I chuckled, remembering that moment all too well. Grabe. Parang kahapon lang talaga nangyari ang pagpunta namin sa Japan. That trip... That memorable honeymoon. Kamusta na kaya si Ojiisan? "Do you still remember our wish at Senso-ji?" Tanong ko nang maalala ang pinuntahan naming templo.

Hindi gaya ng ginagawa niya ngayon. Naagaw ng aking pansin ang isang larawan kaya naisipan ko 'tong kuhanin. Napangiti ako nang makita ko 'yon, nasa Japan kami ng mga araw na 'to at talaga nga namang labis ang saya niya nang makapunta kami sa Japan, dahil pangarap niya raw na masilayan ng kaniyang dalawang mata ang ganda ng cherry blossom tree. Hindi ko alam kung bakit nagtatagal pa rin ako sa kaniya basta ang alam ko lang, mahal ko siya.

Nang tingnan niya ang screen ng kanyang telepono, nakita niya ang pangalan ni Trish. Pagkasagot pa lamang niya ng tawag ay agad na narinig niya ang masiglang boses ng kaibigan. “Ysa!” halos masigaw na sabi ni Trish. “Japan is really amazing. I like it so much! Ang lugar na tinutuluyan ko ngayon ay parang ibang mundo. May mga tao rito na ilang buwan nang naninirahan dito. They just live quietly, enjoying life every day.”

Maliit lamang iyon na dalawa o tatlo ang kayang ilulan. “Saan tayo pupunta?’, ngumuso ako habang pilit na hinuhuli ang mga mata niya. Kakaiba ang mga mata niya ngayong araw at hindi ko din mabasa kung anong pinaplano niya. Iiwan niya ba ko rito saka siya uuwi na ng Pilipinas? Hindi naman siguro. I never been in Japan before dahil for me , Japan is for couples only. Pero does it mean, we're couples? For real?

Lumapit siya, naramdaman ko ang pag-usog niya papunta sa pwesto ko. ”Of course, we’re going to talk about this, Love. Hindi pwedeng hindi okay?” malambing na sambit nito sabay ngiti sa akin. Naputol na rin naman duon ang usapan tungkol sa pagiging trapped namin dito sa Japan. I felt like the atmosphere suddenly shifted. Kung kanina ay sobrang ganda ng ambiance, suddenly the two couples are arguing silently. ”Should we go and check the view at there?” tanong ni Colton sa akin at tinuro ang spot kung saan kitang kita ang Shibuya Crossing which is also a famous tourist spot with a lot of stores you can shop with.

Isa raw iyon sa mga pinakakilala sa Japan, at gustung-gusto niyang maranasan ko raw mismo kung gaano ito nakakarelax. Pagkarating namin roon ay agad akong napamangha. Ang paligid ay tila isang tanawing hinugot mula sa isang watercolor painting. May manipis na usok na bumabalot sa bawat sulok, habang ang mga punong sakura ay naglalagas ng dahon na dahan-dahang sinasayaw ng malamigat malamyos na simoy ng hangin. Ang amoy ng tubig na may halong mineral ay banayad na parang paanyaya sa isang tahimik na pahinga. Sa di kalayuan ay maririnig ang lagaslas ng ilog, at may mga huni ng ibon na tila himig ng kalikasan.

He keeps on smiling and he even keeps on holding my hands kahit hindi naman kailangan. Why is he acting like this? Like he likes me? Like he is here in Japan because of me? Every time I am ready to let him go, even though he has never been mine, he always does something to make me fall for him again. ******** "Kanojo wa anatanokanojodesu ka? O ni-ri tomo oniaidesu ne." -is she your girlfriend? You two look good together. "Īe, kanojo wa watashi no tsumadesu. Watashitachiha shinkon ryokō de koko ni kimashita." No, she's my wife, we are here for honeymoon.

mahabaging langit, pupunta kaming Japan? "Yup, pupunta tayong Japan. Gusto kong doon idaos ang kasal ko kay Lian, lalo pa't paboritong bansa niya ang Japan. Tatagalogin ko na, in case hindi mo maintindihan." Kalmado niyang pahayag saka naupo sa single sofa. "P-Pero, Sir. Wala akong Visa, o kaya Passport." Talima ko tungkol sa mga requirements na wala ako. Meaning, hindi ako makakalusot sa airport, at mas lalong hindi ako makaka-apak man lang sa Japan!