Novel & Cerita Japanese Bad Language

Umiling ako, medyo relieved na nagbago ang topic. “Na-mix up niya daw yung words for ‘growth’ at ‘exploding’ sa Japanese,” natatawa niyang kwento. “So for twenty minutes, sinasabi niya na ‘our company is exploding in unexpected ways.’ Hindi alam ng translators kung tatawa o tatawag ng emergency.” Napangiti ako. Classic Rafael. “Okay lang ba siya?” tanong ko.

Gumapang ako paakyat sa kama at nilokot ang sarili kong katawan. Masaya ako na malamang narito lang ako sa Davao. Ngunit hindi sila nagsasalita ng Bisaya, sa halip ang naririnig ko ay Japanese language, kaya hindi ko naintindihan ang ibang mga salitang sinabi nila sa pamamagitan ng drugged-induced haze. Dapat pala ay mas nagsanay ako noon sa isang klase sa "Japanese Language" sa halip na "English". Karamihan sa mga taong nandito ay mga bisaya, ngunit di ko lang akalain na kaya din nilang magsalita ng "Nihongo"

“Konbanwa. Kitekurete arigatō, matakitene. [Good evening. Salamat sa pagpunta, balik ulit kayo]” Nakangiti kong bati sa kanila. Jusko minimorize ko pa iyon ng paulit-ulit. Amused na ngumiti pabalik sa'kin ang dalawang dalaga. “Moshikashite nihonjindesu ka? Anata wa ryūchō ni hanashimasu. [Are you perhaps a Japanese? You speak fluently]”

magalang nitong wika. Nahihiya nitong inabot ang isang red box na may kalakihan. “Nag abala pa kayo, paki sabi sa daddy mo at buong family ninyo na..” putol ko at ngumiti ako. “Konotabiha okurimono o itadaki, makotoni arigatōgozaimasu. Kisha no moderu o tsutome sasete itadaki kōeidesu.” (Thank you so much for this gift. I'm honored to be a model for your family company.) pasasalamat ko sa wika ng Japanese.

" (mom and dad) "Ahh. So sad baby, I really miss you na, be with me kudasai." (please) "Three days palang naman kami dito sa Japan, baka sa linggo makakabalik na kami." "Hai. Watashi w*, anata o aishiteimasu Anthea." (Okay. I love you anthea) "Watashi mo. Jibun o daiji ni shite kudasai. Mwuah! Sayonara denstah." (Me too. Take care of yourself baby. Goodbye Denstah.)

'* Kuyom ang kamao na isip ni Anghel. This time hindi na siya papatali ang sa babaeng nerd na iyon... ~~~~~~ Author's Note: 1. I don't mean to discriminate mga katulong, yaya's or kasambahay. Para lang po ito maipakita ang galit ng male character sa ating Female character. If you felt offended or something please feel free to not read this chapter. 😊 2. Japanse Sentences translated from g****e. Hindi ko po pag-aari ang mga translations and if you felt unsatisfied. Or marunong kayo magjapanese. Feel free to correct me. 😁

Isa pa, ang huling salita na sinabi niya ay hindi ko masyadong narinig dahil hininaan niya na ang kan'yang boses. Lumakad siya paalis at iniwan akong naguguluhan. Anong ibig sabihin nang mga sinabi niya? Damn it! Bakit ba kasi hindi ako nag-aral ng ibang lenggwahe maliban sa Japanese? Dapat na ba akong sumuko sa kan'ya? Pero...MAHAL KO SIYA. Napaupo ako sa lupa tsaka sumandal sa puno na tinataguan ko kanina.

Takoyaki. "Good Morning Mr. Villa." bati nito sa amin. "おはよう(Ohayo) " bati nito Mr. Takoyaki.. "Have a seat sir." wika ng kasama niyang transalator. Naupo na kaming dalawa ni Kat. At nakikinig lang ako sa sinasabi ng translator nito. Although nakaka intindi rin naman ako ng japanese language. Tagilid lang talaga kay Mr. Takoyakishima na hindi marunong sa english at tagalog kaya mabuti na lang kasama niya ang transalator niya. Marami pa kaming napag usapan about sa business ko na minamanage at gayon din naman siya..

Mas lalo silang natakot para sa kanilang mga buhay. "Fall on your knees!" muling wika ni Maverick pero sa oras na ito, ang hapones na si Yamamoto naman ang pinasadahan niya ng punyal sa mukha. "Onegai, Morelli! Chansu wo kudasai!" Hindi magkandatutong pakiusap ni Yamamoto sa wikang Nihonggo kay Maverick na humihingi ng isa pang pagkakataon. "Too late, Yamamoto," Maverick replied and run the dagger, left him with a diagonal cut across his face. He screamed in pain, losing his will to fight for life.

Iyong mapapagalaw ka hindi dahil sa takot, kundi dahil confident siya sa lahat ng iniuutos niya. That night, a drunk Japanese called my name, and I approached him with a smile despite the fact that it was already 10:30 p.m. Sobrang susuko na ang paa ko sa ngawit sa katatayo mula pa kaninang alas onse ng umaga. "Omae wa baka na no?" sigaw niya sa wikang Nihongo. Hindi pa man ako nakasasagot ay inihagis niya sa akin ang mainit na sabaw ng ramen.