Japanese Bad Language Novels & Stories

“Parang naririnig ko iyan kay Reus.” “Oo! Isa siyang babaeng gangster sa Japan. Ang sabi nila may busilak na puso daw iyon,” nakangiting kuwento ni Jessica. “Kaya lang bigla nawala si Black Butterfly sa Japan at hindi na nakita kahit kailan.” “Jess? Ano’ng title na manga ang binabasa mo?” Ang manga ay isang komiks sa Japan. “Hindi manga ang binabasa ko! Totoo iyon!”

Naiinis kong sagot agad sa lalaking ito na mabilis magalit kapag sinasabihan ko ng malas ang mapapangasawa niya. Malay ko ba. "Maglakad ka na lang." Utos niya na ikinangiwi ko naman. Pinagmamasdan ko ang bawat Japanese na napapadaan at napapailing na lang. "Bumaba ka nga sa likuran ko. Nakakahiya sa mga taong dumaraan. Napagkakamalan tayong mag-syota. Maghunos dili ka nga! Oh god! You're already 27. Be matured enough. "

Mukhang may iba pa itong iniisip na kamanyakan. Imbes mag-emote siya at magdrama sa gitna ng Japan na mag-isa, mukhang hindi niya yata magawa dahil sa pesteng presinsya ng binata. "Kabalo ba ka nga, yawa ka? Manyakol kang yawaa ka!" Alam mo bang demonyo ka? Manyakis kang demonyo ka! Ngumisi naman ito sa kaniyang sinabi na parang naiintindihan ang kaniyang lenggwaheng ginamit. Bisaya iyon.

Takot ko na lang talaga sa matanda. And speaking of him, mabuti na lang talaga at wala dito si Ojiisan. May pinuntahan sa labas, at sa gabi na raw ang balik. Thank you, Lord. Nakakaubos din kasi ng braincell kapag nag-uusap kami. Japanese kung Japanese. Naa-out of stock ang limited edition kong Japanese. Isa pa, malaya akong magpagulong-gulong dito sa sofa. Iyon nga lang at halos magpakain na ako sa sofa sa sobrang pagkabagot.

Umiling ako, medyo relieved na nagbago ang topic. “Na-mix up niya daw yung words for ‘growth’ at ‘exploding’ sa Japanese,” natatawa niyang kwento. “So for twenty minutes, sinasabi niya na ‘our company is exploding in unexpected ways.’ Hindi alam ng translators kung tatawa o tatawag ng emergency.” Napangiti ako. Classic Rafael. “Okay lang ba siya?” tanong ko.

Gumapang ako paakyat sa kama at nilokot ang sarili kong katawan. Masaya ako na malamang narito lang ako sa Davao. Ngunit hindi sila nagsasalita ng Bisaya, sa halip ang naririnig ko ay Japanese language, kaya hindi ko naintindihan ang ibang mga salitang sinabi nila sa pamamagitan ng drugged-induced haze. Dapat pala ay mas nagsanay ako noon sa isang klase sa "Japanese Language" sa halip na "English". Karamihan sa mga taong nandito ay mga bisaya, ngunit di ko lang akalain na kaya din nilang magsalita ng "Nihongo"

Natatawa nitong wika. “Eh ano? Jake ha…siguraduhin mo lang na maayos iyang sasabihin mo kung hindi, hindi talaga ako nangingimi ng iwan ka dito sa Japan at uuwi na ako ng Pinas.” Seryoso niyang wika dito. Muli itong natawa.

" (mom and dad) "Ahh. So sad baby, I really miss you na, be with me kudasai." (please) "Three days palang naman kami dito sa Japan, baka sa linggo makakabalik na kami." "Hai. Watashi w*, anata o aishiteimasu Anthea." (Okay. I love you anthea) "Watashi mo. Jibun o daiji ni shite kudasai. Mwuah! Sayonara denstah." (Me too. Take care of yourself baby. Goodbye Denstah.)

Isa pa, ang huling salita na sinabi niya ay hindi ko masyadong narinig dahil hininaan niya na ang kan'yang boses. Lumakad siya paalis at iniwan akong naguguluhan. Anong ibig sabihin nang mga sinabi niya? Damn it! Bakit ba kasi hindi ako nag-aral ng ibang lenggwahe maliban sa Japanese? Dapat na ba akong sumuko sa kan'ya? Pero...MAHAL KO SIYA. Napaupo ako sa lupa tsaka sumandal sa puno na tinataguan ko kanina.

Mas lalo silang natakot para sa kanilang mga buhay. "Fall on your knees!" muling wika ni Maverick pero sa oras na ito, ang hapones na si Yamamoto naman ang pinasadahan niya ng punyal sa mukha. "Onegai, Morelli! Chansu wo kudasai!" Hindi magkandatutong pakiusap ni Yamamoto sa wikang Nihonggo kay Maverick na humihingi ng isa pang pagkakataon. "Too late, Yamamoto," Maverick replied and run the dagger, left him with a diagonal cut across his face. He screamed in pain, losing his will to fight for life.