Japanese For Faith Romane & Geschichten

At dinamay pa talaga ang mga estudyante ko sa kalokohan niya. “Opo!” Saglit na katahimikan, sabay sabay silang sumagot, parang may rehearsal. “Papaligawan ko po si teacher sa tito ko pag-uwi niya galing Japan. Para tita ko na si teacher Faith!” Halos mapa-facepalm ako. Ang lakas ng tawanan sa loob ng room.

You want a revelation? This story is pure fiction with some hints of my non-fictional realities. Vera, means true and faith in Russian and Latin. We are all like Vera, sometimes true in our beliefs and actions, most of the time, skeptical and hopeless. Faith is the assurance of the things we hope for and things we do not see. Sometimes are faith is like Vera. Alam naman natin na may end ang lahat ng pain and sufferings but we always choose to be anxious and skeptic. In short, we are all like Vera.

Nagtaka naman si Faith bakit parang lahat ng kanyang sinasabi ay laging nakasuporta sa kanya si Shion hindi niya maintindihan kung ano ang ibig nitong iparating . '' pwede ba iyon sir '' '' oo naman ..kung saan ang talent doon ka ..Alangan naman manatili ka sa bagay na hindi ka masaya '' may punto naman ito pero paano niya mapapatunayan na iyon talaga ang kanyang gusto baka dala ang ng kanyang imagination noon na siyang pumasok sa kanyang isipan . '' salamat sir '' '' try mo '' ini abot niya ulit ang sketch pad at kinuha naman ito agad ni Faith .

“Oh my God, Jared? Hi, kamusta ka na? Ang tagal na rin ha?” Pilit na pilit ang ngiting sabi ni Faith, pilit niya ring pinapasaya ang kanyang tinig kahit pa ang kanyang buong atensyon ay naka pako sa kinatatayuan ni Zack kanina.

“Gaano man kaunlad ang lipunan, tao pa rin ang tao. At habang umuunlad ang lipunan, mas lalo namang nagkakawatak-watak ang enerhiya ng tao. Kaya nga habang mas lumalago ang lipunan, mas lumalalim din ang pilosopiya ng mga sinaunang panahon. Kaya naman, ang mga tagasunod ng tatlong pangunahing relihiyon ay patuloy na tumitingin sa mga kasulatan na isinulat mahigit dalawang libong taon na ang nakalilipas bilang gabay sa kanilang buhay. Hanggang ngayon, hindi mabilang na tao ang paulit-ulit na nag-aaral ng mga kasulatang iyon para lang makakuha ng bagong inspirasyon mula sa kanila.” Tinikom ni Nanako ang kaniyang mga labi, tumingin saglit sa kaniyang mga paa, saka tumingin kay Master Jeevika. P

"Love is about understanding and trust.” “It’s all your fault!” “Huwag kang kakain nitong mga karne dahil baka ma-highblood ka.” Faith is pointing out tonkatsu and yakiniku. Usually kasi ay walang meat sa mga Japanese restaurant due to their belief in Buddhism. But the modern world has been added and upgraded from its traditional cuisine. “You!” Biglang napadaing at napangiwi si Faith nang hatawin siya ng sariling chopstick ni Trixie na namumula sa galit. “Anong ginagawa mo?”

"Does that mean you also understand Japanese words like what I said earlier?" Siguro lahat ng pinsan ng crush ko ay puro english speaking. Paano pa kaya kung ipakilala niya ako sa magulang niya o sa buong angkan niya? Eh, 'di tuluyan na talagang dudugo ang ilong ko. "Mga basic lang alam ko," napakamot ako sa ulo. Hindi naman kasi ako lumaki doon kaya hindi ako makapagsalita ng diretso ng Japanese word.

Sa mga oras na 'to ay nasa punto na ako nang buhay ko na gusto ko na lang matulog at hindi na gumising. "P-P**i ng—" Mabilis kong tinakpan ang bibig ko bago pa man masabi ang mahalay na salitang iyon. Laglag ang pangang pinanood ko na makipagusap si Jesusa sa isang staff, hindi ko maintindihan ang sinasabi nila dahil wikang Dhivehi raw iyon karaniwang language ng mga tao rito. "Hugo, my loves. Come here na, iwan na muna natin sila at tayo naman ang aariba," wiling wili na tawag ni Jesusa sa asawa niya.

Tinitiyak ko pa naman na punong-puno iyon ng katas at napakatamis pa. “You know what, Niah, I easily understand your insight about this thing.” Ngumiti ito. “In fact, pare-pareho lamang tayong empleyado rito, saka alam ko rin na nagtatrabaho ka nang masigasig upang iahon ang iyong pamilya sa kahirapan kaya naiintindihan ko ang nararamdaman mo.” Dinampot niya mula sa kaniyang bag ang isang maliit na hugis parisukat na naglalaman nang makapangyarihan na salita ng Diyos. “'Donʼt be afraid, just believe', says in Mark 5:36.” Ibinigay niya ito sa akin. Manghang-mangha ako sa disensyo rito at itoʼy gawa lamang sa isang tabla.

Nakabuka bibig niya na para siyang hindi makapaniwala sa nakita ni hindi makapagsalita. Faith was… Different. Different than she used to. Mas maganda pala ito pag nakaayos. She’s undeniably glowing. Nag-blink si Faith at worried pa. “S-sir? Okay ka lang? Nasaktan ba kita—Ay! Ako yata may kasalanan kasi ang bilis ko lumakad—” Pero hindi siya nakasagot. Hindi niya kaya mag salita. Kasi ang utak niya ay may isang sentence lang na paulit ulit na nag rereply.