Novel & Cerita Japanese Bad Language

Iyong mapapagalaw ka hindi dahil sa takot, kundi dahil confident siya sa lahat ng iniuutos niya. That night, a drunk Japanese called my name, and I approached him with a smile despite the fact that it was already 10:30 p.m. Sobrang susuko na ang paa ko sa ngawit sa katatayo mula pa kaninang alas onse ng umaga. "Omae wa baka na no?" sigaw niya sa wikang Nihongo. Hindi pa man ako nakasasagot ay inihagis niya sa akin ang mainit na sabaw ng ramen.

bulalas ng bumbay habang nakahawak sa ulo nito na hinambalos niya. “Ikaw Bumbay ka! Wala kayong ginawa kundi magpautang nang magpautang!” bulyaw niya. “Leche ka! Kaya nababaon sa utang ang mga Pilipino!” Iyong Hapones naman na puro alien-language ang sinasabi sa kanya ang pinalukpok niya sa ulo. “Isa ka pang Hapones ka! Kahit masarap ang Okonomiyaki, hindi ko pa rin ipagpapalit ang mga kababayan ko! Magsilayas kayo sa bansa naming mga sakang kayo!”

pilyong sabi ni Lance. "Baka." [Stupid.] "Ha? anong baka sinasabi mo Mafuyu? gusto mo kumain ng baka?" inosenteng tanong ni Lance. "Bakayarō!" [Your stupid!] "Your the fcking stupid too, Mafuyu! asshole!" "Nani? [What?] What did you say, huh?" "Dont fcking dare talking japanese while you with us, ever! I told you, Mafuyu. I cant undersatnd!

“Nihongo ga hanasemasu ka? (You can speak Japanese?)” “Hai. Watashitachi mo izen Nihon ni sunde imashitaga, anata mo sore o shitte iru to omoimasu. (Yes. We also lived in Japan before and I’m sure you know that too.)” I responded scornfully and gave him a look. “Kuso! (Fuck) focus on the road!” he shouted out of his lungs. “Will you be mine, then?” I Interrogated. “Just focus on the damn road and slow down, Onegaishimasu! (Please!)”

Bitbit iyon ni Baste, dahil gusto niyang siya ang magsuot, kahit na maliit lang naman iyon at hindi masyadong mabigat. Napakagat ako ng labi habang nakaupo sa dulo ng slide at yakap ang sarili, pinipigilang umiyak. Pero kahit anong gawin ko, ayaw magpaawat ng mga mata ko at tinuloy ang pag-iyak. I’m not good at Japanese, unlike the Sierras who can fluently speak other languages as if it’s their mother tongue. English lang ang alam ko, pero hindi naman marunong ang mga Japanese mag English, kaya ang hirap makipag-communicate.

Hindi ko naman maintindihan ang sinabi niya. "Tsk. Wala!" Sabi niya at nagpahalumbaba na lang na nanood. Hindi ko na lang siya pinansin at nanood na lang ulit. Ang weird talaga ni Ryu kahit kailan. Magsasalita ng Japanese na hindi ko naman maintindihan. Baka mamaya ay minumura na pala ako nito, e.

Maaaring nagsusugal o umiinom para patayin ang oras nila. “I need to go to the bathroom.” “Ano daw?” “Bathroom daw, g*go! Simpling english lang ay hindi mo ba maintindihan. B*bo!” “Hoy, tigil-tigil mo kami sa kaka-english mo. Kung naiihi ka ay d’yan ka sa kinatatayuan mo. Winarningan na kami tunngkol sa’yo kaya hindi mo na kami madadala sa mga pa gan’yan mo!” Compared to the other two, the guy seemed smarter and definitely not someone who could be easily fooled.

May galit ata sa hapon. “皆さんおはよう! 私の名前はヨハンコラです.” (Minasan ohayō! Watashino namae wa Yohan Kora desu.) Salita ni Yohan sa lenguwahe niya na kinatuwa ko— kinatuwa pala namin ng mga kaklase ko. Ang cute talaga niya mag-japanese, literal na anime boy, e!

Maging sa pananalita nito, makikita mo talaga ang Japanese accent sa kaniya. Note: Bawal sa bata!! Warning Contents follows!

Giit ng babaeng kasama ng mga ito. Inis na inis akong tinulungan si inay na tumayo at walang alinlangan kong binigyan ng matalim na tingin ang babae. "Listen, you fucking bitch. Wala kaming kilalang ganun, parati niyo siyang hinahanap samin eh hindi nga namin siya kilala." Galit kong wika, banas na banas na ako sa pagmamaltrato niya sa pamilya ko.