Jetlag In Tagalog Novels & Stories

Nang maramdaman ang paunti unting patak ng tubig sa aking balikat, bahagya akong nakaramdam ng panic. Fuck, sabi na nga ba at uulan! Ni hindi ko man lang naenjoy ng matagal ang ninakaw na jet ski. “Guess I’ll have to go back now,” I whispered in disappointment. It’s risky kung magtatagal pa ako dahil maaring lumakas ang alon pag bumuhos na ang ulan. At sa tingin ko, malakas ang iiiyak ng langit ngayon since the sky is slowly turning gray.

Umayos ako ng upo bago nagsalita. “Hindi lang naman ‘yon yung nabasa ko. Marami pa. Isa lang ‘yon. Naisip ko lang namang itanong sa ‘yo kung naranasan mo na kasi puyat ka! Tsaka nabasa ko na minsan, kapag madalas mag-travel, o kung hindi pa naka-adjust ang katawan sa oras kapag may jetlag.” Ilang sandali siyang natahimik at humawak sa baba na parang nag-isip, habang magkasalubong ang mga kilay.

Gusto kong ihinto ang sasakyan upang pansamantalang mgpahinga at kumain subalit mas nanaig ang hangarin kong makarating agad sa aking paroroonan. Alas tres na ng madaling araw nang marating ko ang Sorsogon. Tahimik pa ang buong paligid. Marahil ay mahimbing pang natutulog ang mga tao. Tanging mga kuliglig at tilaok ng mga manok lamang ang bumabasag sa katahimikan ng buong paligid. Hindi muna ako dumiretso sa bahay namin. Sa halip ay tinungo ko ang dalampasigan.

ILANG oras bago sila nakarating sa Laguna. Napahawak si Yesha sa kanyang leeg dahil sumakit iyon sa tagal ng byahe. Ito na yata ang pinaka matagal na byaheng naranasan niya. Hindi niya alam kung paano pa sila nakarating. "Dito na tayo." naunang bumaba ng sasakyan si Shawn. Sumunod naman siya sa lalaki at sabay na napatingin sa paligi. "Saan tayo?"

Nabasa niya ang nametag kaya alam niya ang pangalan ng dilag sa tabi niya. Mira saved his name naman as "Ar Rogant" , nasilip ni RJ ang pangalang sinave ng partner niya kasi mas matangkad siya dito. Nagtaka pa at nag isip ito, 'Rogant ang nilagay niyang apilyedo ko? Wow sounds foreigner!' Natuwa pa siya sa una, pero huli na nung magets niya yung pangalang sinave. Nakaalis na ang kanyang partner. 'Ar Rogant! Aro gant! Arrogant? Ay tangna naman ang Simang na to!"

Dahan dahan siyang naglakad at sumandal sa gilid nito. Where on earth am I? I mean. They speak tagalog and looks like Filipinos so I guess, I'm still in the Philippines right? Somewhere na parang alam kong napaka-pamilyar. Oh my god, Manila? This is Manila right? Parang pamilyar yung mga buildings na nakatayo dito. So that means, Pasig river 'to tama? And this brigde.. MacArthur Bridge? Uhm no. Santa Cruz bridge yung nakalagay. How the hell—

Chapter 2 I feel the sun's energy hitting my face, iminulat ko ang mga mata ko mabilis na bumangon dahil sa nakakasilaw na liwanag. I immediately stare at the mini clock to the table near me, and it's already eight o'clock in the morning. That's new to me, kasi nakasanayan kong magising ng maaga. Well I'm in vacation anyway maybe that's the reason why. Hindi ko kailangang magmadali.

CHAPTER 21: YACHT Ang sarap pa ng tulog ko ng bigla akong yugyugin ng kung sinong alagad ni pontio pilato. Sinabi ko ng restday ko ngayon at gisingin ako mamaya ng hindi talaga tumigil. “Mamaya na nga! What is wrong with you?” sigaw ko at biglaang bumangon para kumuha ng unan at ipalo ng makitang si Jeo iyon.

Lahaw TUMATAKBO siyang umuwi sa kanilang tahanan, mabilis pumasok sa kanyang silid at isinara ang pinto. Umupo sa sulok at nagtakip ng kanyang tenga habang umaaligid ang maiitim na mga anyong bumubulong sa kanya. “ Jayson, Jayson, mabaho! “ Jayson ampon! Jayson tanga!

Masakit na masabihan ng ganun, masakit na masabihang bobo at salot. Dahil sa sakit na nararamdaman ko. Nagpaalam na akong aalis. "A-Aalis na po ako" ako at tumalikod na. Pumunta ako sa kwarto ko at doon umiyak ng umiyak. ***