Judgemental Novels & Stories

-duncan "Hindi ko alam kung anong ginawa ko sayo para tratuhin mo ako ng ganito pero as far as i rememder too? WALA. SO DON'T JUDGE ME. HINDI KO KAYO PINEPERAHAN!" Matinding emosyon ang bumabanayad sa kanya. Humarap ito sa kanya. At seryosong tumingin. "I don't judge you. I'm just telling my opinion and impression about you." Malalalim ang tingin nito. Bakit ba ganito ito sa kanya? May nagawa ba siya talaga?

sambit ni Seb sa akin. "Hinusgahan ko ba siya? Ikaw 'yong nanghusga d'yan! Sabi mo mukhang hoodlum." "Don't judge a person if you're not a gum pala 'yon." "Tanga! Don't judge a person if you don't know them 'yon!" "Don't judge a book if you're not a cover din!" pagpapatuloy niya. "Alam mo, bahala ka sa kasabihan na 'yan. Kung ayan ang paniniwala mo, sige, tanggap pa rin kita."

I can feel the raging fire as he talks, spitting rancid saliva with each punctuated word. I'm just fifteen. I'm only fifteen and I already can kill. But he's already mid-30's and he still thought of betraying my mother. Masyado pa akong bata samantalang masyado naman na siyang matanda para gumawa ng kasamaan. Really, is there any standard of evilness? We keep on judging people for their wrongdoings without knowing that we did worse.

So, guys beware at baka puso niyo naman ang susunod niyang durugin. Stupid judgmental people na walang ibang puwedeng gawin kung hindi ang pagchismisan ang buhay ng iba. Kaya hindi umaangat, e dahil mga bobo at nagmamagaling at nagmamarunong. Akala mo naman ay kung sino silang mababait at malilinis, e baka nga kasing pangit ng mga mukha nila ang buhay nila.

"Iyan ba ang utos sa iyo ng magaling kong pamangkin?" Nahihiyang tumango si Princess. "Sorry po pero pareho kasi kaming ayaw namin sa isa't isa." Muling napabuntong hininga si Jenny at iba ang pumapasok sa isipan habang pinag aaralan ang aura sa mukha ng dalaga. "Bakit ayaw mo sa pamangkin ko?" "Babaero po siya saka judgemental." Lalong nangunot ang noo n8 Jenny. Alam niyang babaero ang pamangkin niya, pero ahg judgemental?

Hindi alam ang gagawin at hindi makahanap ng lakas para maipagtanggol ang sarili. It's crazy how others can judge someone just by looking at the cover and without understanding the context itself. Just like in my case. I am now judged by those people who first pledged their support to me. Yet in one snap... Hay. Napabuntung hininga na lang ako. Pinilit ko na rin ipikit ang mga mata ko kahit pa patuloy pa rin ang luha sa paglabas mula roon.

Pagpapagaan ko ng pakiramdam niya. Kumibot ang labi ko at tinitigan siya sa mukha. "Uhm, wala naman siguro nangyari sa inyo?" Tanong ko dito. Namula ang mukha nito at nagiwas ng tingin. "Tsk! Binigay mo agad?" tanong ko at pinaningkitan ng mata. "H-hindi, walang ganun… Ang judgemental mo naman beshyy." Sagot nitong nakairap.

aniya. Bigla akong napa-ismid sa sinabi niya at napaayos ng pagkakaupo. "Oh, hindi naman sa judgemental, sadyang...sadyang gano'n lang 'yong nakikita ko sa karamihan, lalo na ngayon," saad ko na pilit na dinedepensahan ang mga nasabi ko.

Sa pamilyang ito ay mukhang sa kaniya ko lang makikita ang inaasahan kong ugaling hindi ko gusto at hindi ko alam kung bakit naiintindihan ko pa rin iyon kahit na alam kong masakit ang mga binitiwan niyang salita. Normal lang ito, normal lang na isipin ng mga mayayamang katulad niya na pineperahan o ginagamit lang sila ng mga katulad ko. Hindi ko siya masisisi dahil hindi niya naman ako kilala. It just hurts me, that we have such a judgemental world. Malungkot akong ngumiti sa kaniya, "Wag kang mag-alala dahil wala naman akong balak na humingi ng kahit ano mula sa inyo. I'm grateful that my mother works for your family, I'm grateful that she works for a family

“Wala… pareho lang dahil gusto ko. Now, let’s go. Huwag kang magreklamo, this is our day, babe. We should be happy doing some things like this, come on.” “What is happening to you? Biglang nawala ang pagiging arogante at pagiging suplado mo ah.” Nakangiti kong sabi. Kung sa kompanya kinakatakutan siya, ngayon ay lumabas ang ibang ugali ni Judiel