Kahulugan Ng Ngipin Sa Panaginip Novels & Stories

The Nine Netherbird looked at Zephyr Khan and said with a sigh. "That's right, I can also feel it. If this Eyes of Purgatory is evolved to the extreme, it will reach the level of illusion and reality. At that time, once it is displayed, it will be enough to make a person fall into a deep sleep between illusion and reality. Life and death are only in my mind!" Zephyr Khan nodded.

And it felt so damn real for me kaya naman ang himbing-himbing lagi ng tulog ko. Hindi pa naman ako nababaliw at mas lalong hindi pa'ko ganun kahibang para pagnasaan ko ng ganun ang gagong 'yon kaya alam kong imposibleng paulit-ulit lang ang mga panaginip ko. A dream would never be the same each night so I can tell something was really off with it. And I have to find out why it was so. Nagpatuloy na'ko sa paglalakad. My sweats started to trickle down on my brows now as my legs started to shake in exertion.

Pinagtatampal niya ang magkabilang pisngi para pukawin ang sarili, "Focus, focus!" Two months simula nang makaranas siya ng kakaibang panaginip. Isang panaginip na hindi niya inakalang magtatapos sa karumaldumal na pangyayari. She remember herself lying in a hospital bed drenched in her very own sweat the moment she regained her consciousness. Eyes were sore as if stung by a bee. Pati ang unan niyang hinihigaan ay basa.

Katulad ng ginagawa nito noong maliit pa siya. Umaga na nang magising siya. Taglay pa rin niya ang magagandang panaginip na kaulayaw niya kagabi. Ngayon lang uli nangyari sa kanya ang tuluy-tuloy na pagtulog. Hindi muna siya nagmulat ng mga mata. Nais niyang namnamin ang marahang pagdating ng realidad sa kanyang diwa. Parang ayaw muna niyang bumangon ngayon.

Hindi ko tuloy malaman kung nananaginip lamang ba ako o totoo ang aking nakita? "Panaginip lang ba iyon kagabi? Ang weird naman ng panaginip na iyon. Parang totoong-totoo talaga," hindi napigilang kausap ko sa aking sarili. Wala naman kasi akong ibang makakausap kundi ang aking sarili lamang. Pero kung hindi panaginip ang nakita ko ay bakit nasa ibabaw na ako ng aking kama pagkagising ko? Dapat ay sa sahig ako nakahiga dahil ang huling natatandaan ko ay bigla akong hinimatay. "Ano ba ang nangyayari sa'yo, Zeph? Masyado ka na yatang maraming iniisip kaya kung ano-ano na ang pumapasok diyan sa utak mo," sermon ko sa aking sarili.

At ilang sandali pa ay pinikit na nito ang kaniyang mga mata at tuluyan ng bumitaw mula sa akin. "Inaaaaaaaaa!!" Nahihingal kong sigaw ng magising ako sa kailaliman ng gabi. Para akong naligo sa aking mga pawis, at daig ko pa ang nakipag karira sa kabayo dahil sa sobrang bilis ng tibok ng aking puso. Hindi maaaring magkatotoo ang aking panaginip *pag papaginhawa ko sa aking sarili. Kinaumagahan akong di nakatulog ulit dahil sa sobrang takot sa aking napanaginipan.

malumanay na paliwanag niya sa kin. "Ayoko!!" at lalo kong hinigpitan ang hawak sa damit niya,naipadyak ko pa ang mga paa. "STAY!" Di ko maintindihan ang sarili ko. Una bakit parang lutang ang utak ko. Para kong nasa pagitan ng isang panaginip at reyalidad. Pangalawa at ang pinaka importante, bakit ganito ako maka-asta. Where are my manners? I know he's the crown prince pero bakit ako umaakto na parang magka level lang kami ng estado sa buhay? It seems that all my inhibitions are gone. I am acting defying rationality and common sense here and I don't know the freaking reason.

Nandiyan nga siya pero daig pa ng America ang layo namin sa isa't-isa. Totoo pala talaga na kapag paulit-ulit mong iniisip 'yung bagay na pinagpapantasyahan mo makikita mo din siya sa panaginip mo. Pero sa huli, iisa pa rin sila. It's all just a dream... Na may dalawang kahulugan. Pangarap at panaginip. Mahirap abutin at walang katotohanan.