Novel & Cerita Mga Ibig Sabihin Ng Panaginip

sasabihin. 'Ganun ba?' Ibinababa ni Esper ang kaniyang palad. Napaluhod ang binata, hawak ang leeg, hinahabol ang hininga. Tinalikuran siya ng sorsera, pagharap nito'y isang engkantasyon ang binanggit,'Mapagmataas ka! Kaya inusumpa kita binata na habang buhay maging isang agila, nang sa ganun hindi ka kailanman makatapak sa lupa.'

matigas kong sabi habang ang mga mata ko ay punong-puno na ng pagnanasa. "Ano ka ba! Nagbibiro lang ako. Bitawan mo nga ako! Ano ba!" sigaw n'ya na halos ikabingi na ng tenga ko. "Matapos mo akong patigasin sasabihin mong nagbibiro ka lang?" nanggigigil kong sagot. Hindi ko alam kung ano na ang pumasok sa isip ko ng mga sandaling 'yon at kung bakit ganoon nalang ang nasabi ko.

Chaotic minds and a heart full of what-ifs. I sigh. Muli na namang bumalik ang mga agam-agam ko tungkol doon sa nangyari sa amin sa Cebu. Ayokong mag overthink but with those mix signals and sexy as sin smiles, naiisip kong kilala niya ako. Na gaya ko hindi rin niya malimutan ang gabing ‘yon.

Hindi ko tuloy malaman kung nananaginip lamang ba ako o totoo ang aking nakita? "Panaginip lang ba iyon kagabi? Ang weird naman ng panaginip na iyon. Parang totoong-totoo talaga," hindi napigilang kausap ko sa aking sarili. Wala naman kasi akong ibang makakausap kundi ang aking sarili lamang. Pero kung hindi panaginip ang nakita ko ay bakit nasa ibabaw na ako ng aking kama pagkagising ko? Dapat ay sa sahig ako nakahiga dahil ang huling natatandaan ko ay bigla akong hinimatay. "Ano ba ang nangyayari sa'yo, Zeph? Masyado ka na yatang maraming iniisip kaya kung ano-ano na ang pumapasok diyan sa utak mo," sermon ko sa aking sarili.

════════ ✥.❖.✥ ════════ ❝Chapter 42❞ Buong gabi kong inisip lahat ng sinabi ni Sylphysis sa akin, walang minutong sinayang ang utak ko sa pag-iisip. Sa huli ay hindi rin ako nakatulog dahil nanatiling dilat ang mga mata ko habang ang utak ko ay hindi napapagod kakaisip.

"OH, ANO? TALAGA BANG SIYA NGA IYON?" "Palagay ko, Ninang. Pati mga nunal ko sa katawan nabanggit niya. Wala namang ibang nakakaalam non, liban sa mga nakatalik ko na at kay Mommy." "ANO ANG NARAMDAMAN MO NANG MAKAHARAP MO NA?" "Todo ang kaba ko, Ninang. Talagang siyang-siya. Walang duda."

"Kapag bumukas ang pinto, walang lilingon sa likod." ​ANG LABIRINTO NG MGA TAKOT ​Sa pagpasok nila sa tore, ang paligid ay biglang nagbago. Hindi ito mukhang makina; ito ay mukhang isang labirinto ng mga salamin. ​"Huwag kayong titingin sa mga dingding!" babala ni Liam. "Ang toreng ito ay gumagamit ng Psionic Feedback. Kinukuha nito ang inyong mga alaala para gumawa ng mga ilusyon!"

Ibig bang sabihin ay siya ang nagpapaligo dito at nakita na niya ang- Suminghap ako, bahagyang nairita. “Ang sabi ng nurse ay ayaw nitong kumain kagabi. Iyak din nang iyak kaya siguro sumama ang pakiramdam at nilagnat.” Tumango ako, nakaramdam ng awa. Napansin ko ang bahagyang pamamayat ng lalaki. “Maiwan ko na kayo, Miss Romano. Bukas ay babalitaan kita pag umayos na ang pakiramdam niya upang mailipat na siya sa kabila.”

Kumuha siya ng ice cream at binuksan iyon. "Paano kung sabihin kong hindi ko alam kung ano ang tinutukoy mo?" mas lalo lang 'ata namula ang mukha niya. Bakit ba kailangan nitong magpanggap na hindi alam kung ano ang sinasabi niya. "Heh! Manahimik ka na nga lang, pwede ba?" "E, bakit kasi hindi mo masabi kung ano ang nakita mo?"