Kahulugan Ng Nunal Mga Nobela at Kwento

Nangingiyak? Hindi ko muna sila pinakingan, dahil nga sa hitsura pa lang nila alam kong nabigo sila. Hangang sa di ko namalayan, yung iba nga di na humihinga. Di ko na kasalanan kung mahina sila. Hinila ko ang kwelyuhan ng isang talunan. Naliligo na ito sa sarili niyang dugo. May pagkatao pa at mahinang nagmamakaawa.

At sa huling sandali, nagtagpo ang aming mga labi sa isang halik na mabagal, puno ng damdamin at hindi lang pagnanasa. Hindi ito ang halik ng nakaraan—hindi pang-pansamantala o para sa pera. Ito ay halik ng pangako, halik ng pagnanasa at pag-ibig na matagal nang itinatago, halik ng pagbabalik sa isang mundong parehong nasaktan ngunit handang magsimula muli.

Hindi pa habang nasa akin pa si Khaliyah. Pumasok ako sa loob. Doon, nakita kong nakangiti si Nolan na tila masayang nakita ako na basag ang mukha, duguan at nanghihina. Tang-inang tradisyon kasi ‘yan, kung mahina ang taong papasok dito ay doon palang sa labas, patay na. Mabuti na lang at hindi ako ganoon.

Pero sa kabila no’n ay makikita ang panghihinayang sa kaniyang mga mata na hinaluan pa ng matinding lungkot. Ang pangungulila ng isang tao ay isa sa mga bagay na mahirap kaharapin. Hindi kasi natin alam kung kailan tayo babalik sa dating ‘tayo’ na kinagisnan natin. Dahil hindi ito basta nawawala, nakakabangon man tayo pagkatapos nating mapagdaanan ay nananatili pa rin ito sa atin.

"At mukhang dumating na nga ang 'backer' sa perfect timing." Ngunit si Nathalie, imbes na kabahan, ay napangiti lang at sinabayan ang biro ni Calix. "Backer? Eh kung ganyan naman kahina ang pundasyon ng bundok niya, baka hindi niya rin alam ang tunay na iniisip ni Nolan." Hindi mapigilang mapangiti ni Calix sa sinabi ni Nathalie. Habang nagtatawanan ang dalawa, napatingin si Nolan sa kanila at tila biglang nagulat.

mahinang sabi ng Great Grandmother. Umiling si Nathaniel, may bahagyang ngiti. “Hindi…” “Tuloy pa rin ito.” Napatingin siya sa kanilang pamilya—sa bawat henerasyon na naroon. At doon niya naunawaan… Ang tunay na pamana ay hindi ang korona. Hindi ang kapangyarihan. Kundi ang pamilyang piniling manatili sa tabi mo—sa kabila ng lahat.

halo ng inis, hiya, at isang uri ng pananabik na pilit niyang itinatanggi. Hanggang sa malalim na bumuntong hininga si Natalia at saka napadaing sa inis. Bahagya pa niyang pinisil ang tulay ng ilong niya na para bang sinusubukang pigilan ang sarili sa kung anong emosyon ang pilit na umaangat. At ayaw man aminin ni Natalia, pero naiinis siya sa part na yun. Hindi niya alam kung bakit, pero parang may kulang.

Ang lupa na tinamaan ng claw nito ay bumuka, lumikha ng isang bangin na halos lamunin sila kung nahuli pa sila ng ilang segundo. “Hindi ito ordinaryong bantay…” bulong ni Nathaniel, nakataas ang espada na nagliliwanag ng gintong enerhiya. “Ito ang embodiment ng cycle. Kung matalo natin siya… baka tuluyang mabasag ang batas na nagbibigkis sa atin.” “Pero kung hindi…” dagdag ni Kael, nakatutok ang malamig na tingin sa halimaw, “lahat ng ito’y mawawala—kasama tayong tatlo.”

Sa kasalukuyan, sigurado siyang hinding hindi niya na mababawi kung anuman ang mga naibigay niya. "Ang galing mo manloko ng tao, Holly! Ipagpapatuloy mo ba ang kasinungalingan mong yan kung talagang may nakuha akong pera mula sa mga Jenning?" Nanggigil na tanong ni Natalie. "Galit na galit ako habang iniisip ko yung halaga ng pera na inilabas ko sayo."

Panaka- naka ay nahuhuli ng dalaga ang gina- gawang pag sulyap ng binata sa kanya kaya hindi rin nya maiwasan na pamulahan ng kanyang mukha. Kung bakit naman kasi ang laki ng epekto sa kanya tuwing makikita nya ang binata. Wala nang tigil sa mabilis at malakas na pag kabog ang kanyang d****b. Tila hindi nya maintindihan at kilala ang kanyang sarili nitong mga panahon na makilala ito dahil hindi rin naman sya ganito noong hindi pa nakikilala ang binata.