Novelas y relatos de Kalibugan Story

Mas gusto ko na rin pala ang soy milk kaysa sa kape. "Gusto niyo?"Alok ko sa kanilang lahat. Sabay-sabay naman silang umiling. DRAGA's P.O.V. (Hacienda de Kalabaw) DALAWA kami ni Nazar na nagbabatay ng isang malaking damulag na naghanap pa ng Farm para lang makakita ng puting kalabaw. "Naintindihan ko namang namatay si ate Sab at nagluluksa si kuya pero hindi ko naman akalaing mababaliw siya ng literal." Sabi ni Nazar na nakaupo ngayon sa kabilang duyan.

Paano niya sasabihing basta na lang itong umalis ito at hindi man lang nagpaalam? Kahit malayo ang kabundukang pinagtataguan ng mga kinalakhang magulang, ay narating iyon ni Malaya sa tulong na rin ng ilang mga kakilala niya sa San Rafael. Ang bayan sa Cebu kung saan siya namalagi roon kasama ang Itay Andres at Inay Ising niya. Ilang bayan ang layo niyon sa Sto. Cristo. Kaya naman inabot siya ng dalawang araw sa daan upang marating lang iyon.

"Ang bata sa magkapatid ay tumakas na parang itinakwil. Ito ay naglagalag sa mga bundok at bayan-bayan. Nang kanyang inaakala na wala ng nakakakilala sa kanya ay pumasok na manggagawa sa bahay ng isang mayaman sa lalawigan ng Tayabas. Ang dahilan kung bakit siya kinalulugdan ay ang kanyang kasipagan at kagandahang asal. Dahil na rin sa kanyang pagtitipid siya ay nakaipon ng isang maliit na puhunan ang kanyang magandang tindig ay mga kaluwagan sa bahay ay ikanabihag ng puso ng isang dalaga sa bayan. Hindi siya nag karoon ng lakas ng loob na mamanhikan sa mga magulang nito sa pangambang matuklasan ang tunay niyang pagkatao. Ngunit dala at tindi ng pag-ibig, sila'y nakalimot sa isa't isa. Upang

Kabanata 2 PAGKALABAS ni Kali ng university ay nakipag-fist bump siya sa gwardyang dahilan kung bakit siya nakapasok sa eskwelahan. Nang malaman niyang sa unibersidad na iyon balak magkolehiyo ni Alea De Vera, pansamantala niyang iniwan ang ina sa Tondo para manirahan sa Baguio isang buwan bago pa man magsimula ang klase.

Kailangan ko talaga 'yon pampalubag ng loob. Matapos 'yon ay niyaya ko muna si Ate na maupo sa may sala. S'yempre, ikinuha ko na rin siya ng tubig kung sakali mang nauuhaw siya. Kailangang magpa-impress dahil nabili niya 'yung pinabili ko. Then, nagkuwentuhan lang kami. Ikinuwento niya kung saan-saan sila nakapunta at kung gaano kaganda 'yung Baguio. Medyo nakakainggit lang din 'yung mga kuwento niya pero hindi naman ako naiinggit kay Ate, masaya pa rin ako para sa kaniya. Soon, makakapunta rin ako roon... kasama ang buong pamilya.

Biglang sumagi sa isipan niya ang pigura ng maliit na puting kalapati. Sa larangan ng digmaan ilang taon na ang nakararaan, ang maliit na puting kalapati ay ginawa ang kaparehong bagay. Inilagay nito ang sugatan niyang katawan sa banig ng dayami at kinaladkad siya sa malayong-malayo gamit ang isang lubid na abaka. ----"Huwag kang mawalan ng pag-asa! Lahat tayo ay makakaligtas! Siguradong makakaligtas tayo!"

sabi ni Sebastian habang pinaglalaruan ang maliliit na kamay ng aming anak. Napangiti ako habang naghihiwa ng bawang. Ang bawat piraso ng bawang na ito, bawat sili na pinitas sa labas, at bawat bote na selyado—lahat ito ay bahagi na ng aming kwento. Isang kwento na hindi na lang tungkol sa pagtakas sa gulo ng Manila, kundi tungkol sa pagtatayo ng isang legasiya sa gitna ng Lupaing Maligaya.

Nagsalita si Caleb habang nakatayo siya sa kanilang tabi, "Uncle, napakasama talaga ng taong to. Kailangan mo siyang bugbugin nang maigi, kahit na hindi mo siya patayin. Turuan mo siya ng leksyon at siguraduhin ninyo na hindi siya makakaalis ng kama nang kalahating buwan!" Sumingal si Caleb sa loob niya. Mukhang hindi gaanong mas malakas ang babaeng ito kumpara sa one-star King of War at tiyak na wala siyang laban sa tito niya. Basta't mabugbog ng tito ni Caleb ang babae, pwede nilang sundan ang dalawang babae pagkaalis ng tito niya. Pagkatapos ay dadalhin niya ang mga babae sa hotel para magsaya.

"Naandito na tayo!" Unang bumaba mula sa kabayo si Duwayne. Iniabot nito ang mga kamay sa dalaga upang tulungan ito makababa na din mula sa kabayo. Itinali muna ni Duwayne ang dala nilang kabayo sa nakita nitong malaking puno. Para naman siyang bubuyog na nakabuntot sa binata, pinagsiksikan pa niya ang sarili sa likod nito nang bigla niyang maalala ang tungkol sa malaking ahas na kuwento nito.

Kalaunan, ito na rin ang humindi dahil sa kabusugan. "Tita Eli, can you read me stories po?" Nagliligpit na sila ng kalat, pero si Caleb, ayaw pa ring umakyat sa silid nito para matulog at nagpresinta pang magligpit ng sariling plato at baso. “Dapat nap time muna.” “I can do that later, Tita Eli.” Sino ba ang makakahindi sa isang napa-cute at napakalambing na bata. Nakakatuwang tingnan ang isang batang kagaya ni Caleb na marunong magsinop ng sariling mga kalat at gamit.