Kamay Drawing 소설 & 이야기

May bahagyang ngiting humila sa sulok ng labi nito bago tuluyang ibinalik ang atensyon sa kanya matapos silipin sina Zia at Melissa. "Nahanap mo pala ang studio," he said finally, voice low. "Hinila ako rito ni Zia," mabilis na sagot ni Samantha habang pilit itinatago ang init na unti-unting umaakyat sa kanyang leeg. "Gusto niyang ipakita sa'kin ang drawing niya." "Drawing?" Lumambot ang tingin ni Caleb. "Yeah." Bahagya siyang ngumiti at sumulyap sa papel na nasa maliit na mesa. "Stick figures. She drew all of us, and made sure to give herself a crown."

Lumapit sa kanya ang lalaki at ibinigay ang sketch book. Kinuha niya iyon at sinilip ang drawings nito. Iginuhit siya nito sa magkakaibang anggulo. Frontal, side-view in two opposite directions at close-up. In fairness, napakahusay ng mga kamay nito. There was not even a single stroke that is imperfect. "Para yatang exaggerated naman ito. Masyado akong maganda dito sa drawings mo." Pahayag niya.

“Kahit nasa limit ka na, naiisip mo pa rin yung design.” Kinuha ko yung iPad sa bedside table. Habang basa pa rin at nanginginig yung hita ko, ginawa ko yung full technical drawing. Nilagay ko lahat ng details. Yung random denial timer, yung intensity levels, yung emergency override button na naka-hide sa lace pattern. “Tapos na,” sabi ko at ipinakita sa kanya. Tinitigan niya yung drawing. Tumango siya.

Kumawag ito at nangigil. Ngumiti s'ya. "Anong gusto mong ipakita kay Mommy?" Tumingala ito sa kanya. "Gusto ba... ni Daddy... ang drawing ko?" Natigilan siya, at huli niyang natanto na may hawak itong sketch book at tinatago sa likod. Binuksan nito para ipakita sa kanya ang drawing nito. Kumirot ang puso niya at siniil ito ng halik sa gilid ng sentido. "Pabayaan mo si Daddy, baby, mag-drawing ka lang ng gusto mo."

Pero sa loob-loob niya: You won’t know a thing, Zayed. Hindi ako nagpapahuli. Hindi ako pumuputok. Nang umalis ito, ibinalik ni Gray ang tingin kay Alliyah. “Anong dino-drawing mo?” tanong niya. Dahan-dahang inabot ng bata ang papel. Isang drawing ng isang malaking bahay… …at isang babae na nakahawak sa kamay ng isang batang babae.

Gaya ng nakagawian ay tulong-tulong kami sa pagligpit ng misa at ng matapos ay sabay kaming pumunta sa kwarto namin. Si Kj na hindi pa yata inaantok ay kumuha ng coloring book at crayon at nagsisimula ng mag-color. Hinayaan ko na lang dahil minsan lang niya ito ginagawa kadalasan ay puro laro sa labas lang ang ginagawa nito. Pinagmasdan ko na lang ang paano niya kinulayan ang mga nasa drawing book. Maganda ang pagkakakulay nito at hindi makalat. Akma din ang kulay sa mga bagay kinulayan niya katulad na lang ng saging, kinulayan niya ng yellow, apple ay red at ang talong ay violet. Napangiti na lang ako sa kanya.

Masinsinan ko siyang tinignan tsaka napahagikhik sa naiisip, I am going to draw him. Isa sa mga talento ko ay ang pagguhit, I am having fun with it all the time. Ngunit imbes na maging seryoso ay ginawa ko’ng katawa-tawa ang mukha ni Damon sa iginuguhit ko. Malaki ang mga mata, nakakunot ang makapal na kilay, maging ang butas ngbilong nito ay malaki. Naitikom ko ang labi tsaka yumuko upang pigilang matawa. Ngunit sa aking pagtunghay ay hindi ko na siya nakita sa kaniyang upuan. Sa halip ay isang kamay ang humablot sa iginuguhit ko tsaka ito itinaas sa ere.

masiglang tawag ko sa anak nang pumasok sila ni Yaya Vi sa kwarto. Hindi ko alam kung ilang oras na ang lumipas dahil masyado akong tutok sa ginagawa. Felix is perfect. Ayaw kong magkamali sa detalye ng mukha niya. "Wow! Ang galing mo pa ring mag-drawing, ma'am! Kamukhang kamukha ni Sir Felix!" manghang puri ni Yaya Vi sa akin kaya napangiti ako at muling sinulyapan ang patapos nang drawing ko sa canvas na ginamitan ko ng graphite at charcoal pencil.

Ang aking mga kamay ay nakakapit sa kumot. Narinig ko ang pagbukas ng drawer. Parang may kinuha siyang isang bagay. Pagkatapos ay naramdaman ko ang isang bagay na humaplos sa aking likod. Hindi kamay iyon. Ito ay matigas. Makinis. Parang leather. Lumingon ako at nakita ko ang hawak ni Cameron. Isang paddle. Isang leather paddle na may butas sa gitna. Ang hawakan nito ay kahoy. Ang dulo nito ay bilog at matigas.

Baka kasi mamaya iba ang isipin ng mga interviewee eh. Narinig ko ang mahinang mura ni Damonyo na mukhang hindi natutuwa sa nangyayari, pero hindi ko siya pinansin sa halip ay nagtuloy ako sa pag drawing. Nang matapos ko ay tumayo ako at ipinakita ko sa interviewee ang drawing ko, ngunit kumunot ang noo ko nang tumawa sila. "Dang! You literally draw a blood," saad ni Doc Jay habang pinupunasan na niya ang gilid ng kanyang mga mata dahil naluluha na ito sa pagtawa.