Kamay Drawing 소설 & 이야기

Ocean is also adventurous kaya wala namang problema ‘yon sa kaniya. Napangiti na lang ako bago kumaway sa kaniya. Nang umalis ito’y inihanda ko na rin ang canva ko. Sinimulan ko nang ipinta si Camillia na nalilibang dito sa Maldive. I’m planning to submit a cartoon character that was base to my daughter. Malapad lang ang ngiti ko habang pinagmamasdan ang aking pinipinta.

Lumingon lang siya sa akin at ngumiti ng maliit. "Was it a butterfly?" I guessed correctly. Tumango siya. "Sabi po ni Teacher May, we should draw something that represents us. May it be heart, a family, a flower or anything that we like." "So, you like butterflies." I said. Tumango siya ng marahan at ngumuso. "Well, yes. And it's easy to draw, Tita." Lumingon siya saglit kay Snow at ngumuso na naman, tila may gustong sabihin pero nag-aalangan dahil nariyan si Snow.

Unti-unting napaawang ang labi ko. Did... I... just... drew... our encounter this week mindlessly? Lumapit ako sa sketchpad at tinitigan iyon nang mas mabuti. It's a drawing of two people, one guy and a girl, passing by each other in a football field. Magaan ang bawat stroke ng linya. It looks somewhat vintage. Malabo nang kaunti at hindi makapal ang shading. Sakto lang para magbigyan ito ng buhay.

Wala nang alinlangan. “Mommy Calista, Daddy Levi! Look, I drew us!” sigaw ni Princess habang hawak-hawak ang papel. Lumapit kami at sabay-sabay naming tiningnan ang drawing niya: tatlong tao na may hawak-hawak na kamay, may malaking araw sa likod, at may mga bulaklak sa paligid. “Look!” turo niya. “I wrote our names. Mommy. Daddy. Princess!”

Bagaman malalaki ang ulo ng mga tao sa drawing at hindi pantay ang mga kamay at paa, lahat sila ay may nakaguhit na malaking ngiti sa mukha. Habang tumatagal, nagiging makulay ang mga drawing. May mga background na ng playground sa kanilang school, mga hayop sa zoo, at ang paboritong aquarium ni Clara. Hindi ito basta-basta papel na ginuhitan lamang gamit ang mga krayola. Ito ang pinakamalinaw at pinakamasakit na ebidensya kung paano lumaki ang isang bata sa ilalim ng pagmamahal at kalinga ng isang ina. Isang buhay na dahan-dahang yumayabong sa gitna ng katahimikan at saya, malayo sa karangyaan ngunit puno ng emosyon.

Gusto ko lang siyang kamustahin kung okay lang ba siya. Pagdating ko do'n, pinapasok ako ng Daddy niya sa room niya. Nag mumukmok daw kasi si Kaye do'n at hindi pa kumakain simula kanina. Kumatok ako do'n at pinapasok naman niya ako. Nagulat ako no'ng makita kong puno ng mga drawings 'yong kama niya at 'yon ang ginagawa niya ngayon. Lumapit ako sa kama niya at tiningnan isa isa 'yong mga drawings niya.

Sa papel, may araw sa itaas, may mga alon at buhanginan, at apat na tao na magkakahawak-kamay—isang babae, lalaki, batang babae, at isang maliit na baby sa stroller. Napangiti si Apple, at bahagyang napaluha. “Ang ganda naman, anak. Tayo ba ito?” “Opo! Tayo po sa beach! May picnic, may castle, tapos may heart sa taas. Kasi love-love tayo lagi!” bulalas ni Amara habang nagkulay ng pula sa puso sa drawing.

Ang aking mga kamay ay nakakapit sa kumot. Narinig ko ang pagbukas ng drawer. Parang may kinuha siyang isang bagay. Pagkatapos ay naramdaman ko ang isang bagay na humaplos sa aking likod. Hindi kamay iyon. Ito ay matigas. Makinis. Parang leather. Lumingon ako at nakita ko ang hawak ni Cameron. Isang paddle. Isang leather paddle na may butas sa gitna. Ang hawakan nito ay kahoy. Ang dulo nito ay bilog at matigas.

Minsan hindi niya alam kung paano sasabay. Pero hindi na siya umaatras. Hindi na siya tumatakbo palayo. “Papa! Tignan mo!” sigaw ni Jayden isang umaga. Lumapit si Ethan. “Anong ginawa mo?” “Drawing!” Tiningnan ni Ethan ang papel. Isang stick family. Si Ethan. Si Amara. Si Jayden. Si Ethaniel. “Maganda,” sabi niya. “Hindi lang maganda,” sagot ni Jayden. “Perfect.”