Kasal Novels & Stories

all i can feel now is a heartache. "her name is Kyla. Kyla Pascual. kasama sya ng asawa mo nang mabangga sila sa truck. Dead on arrival yung babae at nasa morgue na sya ngayon. sinubukan na rin naming tawagan ang mga contacts nya sa Phone ngunit wala pang nag-rereply. kaano-ano nyo si Kyla?"

Pagkatapos, tinanong niya, "Ginoong Campbell, alam mo ba kung saan ito ang tubig mula sa bukal at saan ito dumadaloy?" Umiling si Matthew. Ipinaliwanag niya, "Ang tubig mula sa bukal ay dumadaloy mula sa paanan ng Kazillion Mga bundok. Tungkol naman sa patutunguhan nito, hindi ko masagot ang tanong na iyon dahil hindi ko alam. Ang bukal nawawala ang tubig matapos makatagpo ng Messy Rock Hill sa unahan. Walang nakakaalam kung saan ito Umalis. Hindi ibig sabihin nito na walang naging mausisa. May ilan na pumunta sa Messy Rock Hill para imbestigahan, Pero walang nakakuha ng totoong sagot. Bukod pa rito, ang mga pumunta sa Messy Rock Hill ay bumalik na may kasamang side epekto. Ang kanilang cult

sabi ko halata ang sarcasm sa boses. Tumawa siya dahil sa sinabi ko. “ You're still cute.” sabi niya na para bang kilala na niya ako. “ What do you mean?” tanong ko ulit. “ Nothing.” Hindi ko siya pinatulan pa at tumayo na at naglakad papuntang dance floor kahit na alam kong pasiring-siring na akong maglakad ngayon. “ Hey!” tawag niya pero hindi ko siya nilingon.

Nakita ko pa ang pagismid nito. Ang tanging maririnig mo sa hapag ay ang walang humpay na paggalaw ng kurbyertos. Tila walang umiimik pati ang tunog ng orasan ay rinig na rinig. Pinutol ng lalaking dumating ang katahimikang namamalagi sa gitna ng lahat. Hindi ko ito kilala, kailanman ay hindi ko pa ito nakita ngunit hindi ko maiwasang pakatitigan ang kaniyang tindig at presensya. Mataas, matipuno, moreno, may mapupungay na mga mata, mahahabang talukap nito, matangos na ilong at manipis na labi.

Malakas na hiyawan ng mga paslit at maingay na busina ng sasakyan. "Nasa bayan na ba talaga ako?" Nilingon niya panandalian ang pinanggalingan. Mga punong kahoy at damo na lang ang natatanaw niya. May ilang bakuran na rin siyang nadaanan, pero lahat iyon ay private property kaya tanging ligaw na damo lang din ang laman. Huminga siya nang malalim. Inihakbang ang mga paa, kasabay ang malakas na pagkabog ng dibdib.

Kinabukasan... Maaga kaming gumising ni Mae para magjogging sa forest field its not like a field na pabilog o oblong tapos sementado yung tatakbuhan mo. Kundi field na sakop mismo ng gubat kaya dangerous pero thrilling. Not bad, napagdesisyunan din namin na doon na sa Forestial Rivers of Blood maligo, its not like what you think na kulay dugo. Katunayan, crystal blue daw ang kulay ng tubig at may falls pa. Maraming red roses at white roses na kasamang umaagos pababa kaya maganda talaga. At alagang alaga iyon. May mga floating cottage din. Kung saan pwede ka kumain.

" Kaagad akong pumulupot sa baywang niya. "Ano naman kaya ang napagkwentuhan n'yo at napatagal?" tanong nito. "Hmmp... kung gaano kabisa ang sea squirts!" natatawang sagot ni Nelson. "Asus... Nelson. Welcome back!" Naiiling na sagot ng asawa kong may tuwa na rin sa mga mata na tumingin sa akin. Alam niya kasi na bumalik na ang dating sigla ng kaibigan namin. "Halina nga kayo at nang makakain na," aya nito sa amin at nauna nang pumasok.

Kabanata 139 Napakainit ng hapon sa timog na lungsod. Mataas ang sikat ng araw sa kalangitan, na nagpapakawala ng nakasisilaw na puting liwanag sa project site ng sangay ng kumpanya ng mga Ashford. Isang manipis na usok ng alikabok ang pumapaibabaw sa hangin tuwing may dumadaan na sasakyan ng proyekto, samantalang ang tunog ng mga dril, ang mga tagubilin ng kapatas, at ang kalansing ng mga bakal ay umaalingawngaw sa paligid. Sa gitna ng lahat ng kaalalahanang iyon, kitang-kita ang kaanyuan ni Calvin.

Kaswal lang siyang kumilos at nagsasalita na para bang ordinaryong umaga lang iyon. Hindi ko tuloy alam kung bakit ako lang ang nahihiya. "Ano ang klase mo ngayon?" tanong niya habang umiinom ng tubig. "May dalawang subject po ako sa umaga, tapos may isa pa pagkatapos ng tanghali." "Ganoon ba? Huwag mong kalimutang kumain sa tamang oras. Baka puro ka na naman sa pag-aaral at makalimutan mong magtanghalian."

Nahati sa dalawa ang mesa ng muli itong suntukin… Suntukin at suntukin. BOG! KABLAG! …paulit-ulit…paulit-ulit… BBRRAAGG…BOG…KABLAG! KKRRRAASSS! PRLLLINKK! Sumabog ang mga piraso ng nadurog na salamin sa baldosa. Nagkahiwa-hiwalay na ang mga paa at iba pang bahagi ng center table. Durug na durog ang salamin, na ilang sandali pa lamang ang nakakaraan ay makintab at magandang nakapatong sa ibabaw ng winasak na mesa.